Λολ,μόλις βρήκα τον ψυχαναλυτή μου.Κρίμα που τα έκανε μαντάρα.Να σας πω και εγώ με τη σειρά μου τι θεωρεί ο Crowley (η αφεντιά μου):
Δε με θεωρώ την επιτομή του κυνισμού,παραδέχομαι όμως ότι είμαι κυνικός σε βαθμό ώστε να μην εντυπωσιάζομαι με το πρώτο συναισθηματικά φορτισμένο σχόλιο που θα δω.Είμαι ιδιαίτερα σκεπτικιστής διότι δεν ξεχνώ και πως "όσα δε φτάνει η αλεπού,τα κάνει κρεμαστάρια".Αυτό που βλέπω είναι ο κλασσικός κομπλεξισμός σε στυλ "δε βρίσκω κοπέλα με τίποτα:έλα μωρέ,αυτές φταίνε που είναι όλες τελείως επιφανειακές και τσ***ες","δεν έχω φίλους:έλα μωρέ,αφού όλοι τους είναι ανώριμοι και κάφροι,δεν έχουν το επίπεδό μου","είμαι σκράπας at school:έλα μωρέ,ο καθένας μπορεί να παπαγαλίσει πέντε πράγματα και να πάρει καλό βαθμό,αυτά είναι για τα φυτά","I suck at basketball:έλα μωρέ,σιγά το σπορ,όσοι παίζουν είναι κάτι αθληταράδες που έχουν μονάχα μούσκουλα και μηδέν μυαλό".Είναι πολύ συνηθισμένη τακτική να απαξιώνουμε αυτό που δεν μπορούμε ν'αποκτήσουμε για να νιώσουμε καλύτερα.Δε γνωρίζω τι εστί "ανώτερος" άνθρωπος.Δεν υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια "ανωτερότητας" και "κατωτερότητας" των ανθρώπων,υπάρχουν απλώς άνθρωποι διαφορετικοί,με τα δυνατά τους σημεία και τις αδυναμίες τους.Αυτό που λέω είναι ότι δε χάφτω το παραμύθι του "δεν έχω φίλους από προσωπική επιλογή".Είναι εξ'ίσου ψεύτικο με κάτι τυπάδες που τους λες "σε ποια σχολή πέρασες?" και σου λένε "να μωρέ,έπιανα ιατρική και πολυτεχνείο με τα μόριά μου,αλλά πήγα ΤΕΙ ζαμπονοκοπτικής από προσωπική επιλογή".Ούτε εγώ είχα λεγεώνες από φίλους στο σχολείο και ξέρω ένα σωρό κόσμο με κλειστούς κύκλους.Είχαν όμως φίλους,λίγους και καλούς,δεν ήταν μόνοι σαν το λεμόνι.Δεν είναι παράλογο να μη σου βγαίνει να είσαι ο σούπερ γ***αω cool τυπάς του σχολείου,όμως απ'τα τόσα παιδιά που υπάρχουν,σίγουρα θα βρεις μερικούς που να κολλάτε.Το συμπέρασμα περί μάζας είναι τελείως αυθαίρετο,ίσα ίσα,σιχαίνομαι following the norm & the political correctness.Αυτό που λέω είναι ότι όταν κάποιος δεν έχει κανέναν,μα κανέναν φίλο και ενώ υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες (ένα σχολείο γεμάτο παιδιά),τότε ναι,είναι αντικοινωνικός.Άλλο το έχω λίγους φίλους,άλλο το δεν έχω κανέναν.
Btw,ναι,είναι αστεία συζήτηση.Το παιδί αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα,ότι δεν έχει κάποια άτομα τριγύρω του που να νοιάζεται και να τον νοιάζονται και να περνάνε καλά therefore αμφισβητεί το ίδιο το Εγώ του και σκέφτεται μήπως πρέπει ν'αλλάξει και έρχονται άλλοι και του λένε "ναι και εγώ είμαι το ίδιο μ'εσένα,με τη διαφορά ότι εγώ έχω και φίλους!".Δηλαδή με άλλα λόγια του λένε ότι έχουν αυτά που επιθυμεί περισσότερο και φίλους απ'τη μια αλλά και τη σιγουριά να μείνουν αυτό που είναι απ'την άλλη.Αν αυτό δε λέγεται φτύσιμο στα μούτρα,"εγώ έχω αυτό που εσύ θες περισσότερο",τότε τι λέγεται.Και μετά πάει και το άλλο το κλασσικό "σε θαυμάζω πάρα πολύ που είσαι έτσι,παρέμεινε έτσι" κλπ,εκ του ασφαλούς πάντοτε.Αυτό θυμίζει εκείνους εκεί τους αριστερούς ψευτοεπαναστάτες,που κάθε φορά που γίνεται κάποια πράξη αντίδρασης,οργανώνεται κάποιο κίνημα στον κόσμο κλπ σπεύδουν να το χαιρετήσουν ενώ οι ίδιοι είναι μια χαρά βολεμένοι στα σαλόνια και τα πολυτελή αμάξια τους.
Και σόρρυ για το ειρωνικό ύφος,αλλά αυτή την εικόνα βγάζει όλο το ζήτημα,δεν έχω τίποτα το προσωπικό με κανέναν.
