Καταρχήν σας ευχαριστώ πολύ που αφιερώσατε χρόνο για να μου απαντήσετε. Θα επικεντρωθώ σε αυτά τα 3 μηνύματα. Λοιπόν, στο θέμα των φίλων, δεν μπορώ να τους μιλήσω (Δεν θέλω κι όλας). Δεν με συμπαθούν γενικά και δεν με έχουν σε εκτίμηση, για Χ,ψ λόγους, τους οποίους θεωρώ ανόητους.
Στο θέμα του πατέρα μου τώρα, ήταν πάντοτε ειρωνικός, επέβαλε πάντα το δικό του, και είναι υπερβολικά πολύ του φαίνεσθαι. Όχι μόνο σε εμένα, αλλά και στα αδέρφια μου. Όταν του είπα ότι ψάχνω δουλειά, πάει και μου λέει "όλοι ξέρουν πόσο καλά είμαστε οικονομικά, τι θα πει ο κόσμος αν δουν την κόρη μου να δουλεύει σερβιτόρα; Θα μας βγάλουν ότι δεν έχουμε να φάμε"... Τώρα τι του λες αυτού του ανθρώπου;
Και όχι, δεν μου το κρατάει μανιάτικο που δεν έγινα γιατρός, στο κάτω κάτω ποτέ δεν τον ένοιαζε τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Πέρσι όταν έδινα, δεν ήξερε καν σε τι σχολή ήθελα να περάσω.
Έχω προσπαθήσει άπειρες φορές να φτιάξω τις σχέσεις μας, αλλά πραγματικά νιώθω ότι χάνω τον χρόνο μου. Δεν ακούει, επιβάλει πάντα το δικό του, και αν διαφωνισω για κάτι που είπε, μου φωνάζει και με βρίζει.