ηταν πιο πολυ δακρυα ανακουφισης γιατι δεν ξερεις τι περασα.στο σχολειο το ενα πενταρι ερχοταν μετα το αλλο μεχρι να το δωσω.και πανω σ'λα,οι καθηγητες δεν το δεχονταν,ιδιαιτερα η μια φιλολογος που μου πεταγε συνεχεια σποντες οτι τα εχω παρατησει και ελεγε συνεχεια "μα εγω δε σου ειπα να μη διαβασεις αγγλικα!".και ειχα τον ενα καθηγητη στο φροντηστηριο που μας ελεγε:"ου!δε θα περασετε με τετοια χαλια!διαβαστε μσκαρια!"θα παω να του το τριψω στη μαπα!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.