Ρομαντισμός λοιπόν. Ο ρομαντισμός έχει διαστρεβλωθεί σε έναν τεράστιο βαθμό. Απ' ότι διαβάζω στην διπλανή καρτέλα, ο ρομαντισμός ήταν ένα κίνημα καλλιτεχνικό, λογοτεχνικό, διανοητικό, ακόμα και σκακιστικό (για όσους ασχολούνται με το τελευταίο, ας κοιτάξουν μερικές παρτίδες του Αντερσον). Τι ήταν; Μια αντίδραση απέναντι στη βιομηχανική εποχή και της τυποποίησης της ζωής. Κύρια χαρακτηριστικά της, η αισθητική εμπειρία και απόλαυση, και η δημιουργία έντονων συναισθημάτων.
Σήμερα, όμως, έχει καταντήσει να γίνει συνώνυμο της σοκολάτας, των λουλουδιών, των αρκουδακίων, των μεταμεσονύκτιων sms, της γιορτης του Αγίου Βαλεντίνου, ή ενός γεύματος υπό το φως κεριών και αναθυμιάσεων ακριβών ποτών. Απ ότι φαίνεται, ο ρομαντισμός καλύφθηκε από ένα γλοιώδες στρώμα βιομηχανικής αξιοποίησης, μεταλλάχθηκε κι έγινε μια τυποποιημένη μαλακία, με λίγα λόγια, στις μέρες μας.
Θα προσπαθήσω να ορίσω τώρα την έννοια του ρομαντικού ανθρώπου, όπως τον αντιλαμβάνομαι εγώ. Του αληθινά ρομαντικού ανθρώπου. Για μένα είναι ο άνθρωπος που ζει τη ζωή του όπως επιθυμεί, ρισκάρει, κάνει τα πάντα για τους ανθρώπους που αγαπά, είναι απρόβλεπτος και επιδιώκει τις καινούριες εμπειρίες.
Υπο αυτη την έννοια, δεν ξέρω αν έχω ποτέ συναντήσει έναν ρομαντικό άνθρωπο.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.