Βtw, η μόνη χρονική περίοδος που στην Ελλάδα, δεν υπήρχαν πανελλήνιες εξετάσεις για την εισαγωγή στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, κάποιας μορφής, ήταν επί Όθωνα (1835) μέχρι και το 1920. Μετά μέχρι και σήμερα είχαμε ανά 5ετία αλλαγή στο εκπαιδευτικό σύστημα με το τίτλο "μεταρρυθμίσεις" για τους γνωστούς κομματικούς λόγους...Αυτή είναι η κατάντιά μας και η μοίρας μας, σαν έθνος, κοιμισμένου προβατοποιημένου λαού!
Το θέμα δεν είναι τα 3000? αλλά ότι πρέπει να πάψει η μόδα της εισαγωγής και της κουτσής-μαρίας στα Πανεπιστήμια. Το επίπεδο φοιτητών είναι πολύ χαμηλό, αν δει κανείς τα "μαργαρητάρια" και τις "θορυβώδεις" αποτυχίες στις εξεταστικές σε βασικά μαθηματικά, φυσική, χημεία, προγραμματισμό ή και βιολογία...τα οποία δείχνουν ότι οι φοιτητές δεν πέρασαν από την δευτεροβάθμια εκπαίδευση σύμφωνα πάντα με τους καθηγητές Πανεπιστημίου. Πρέπει να πάψει η λογική του νεόπλουτου νεοέλληνα ακόμη και με ενέσεις, το τούβλο παιδί του, να μπει στο Πανεπιστήμιο. Μην ξεφτυλίζουμε την επιστήμη για να παράγουμε φοιτητές (με μικροκομματικούς λόγους π.χ. τόνωσης της τοπικής αγοράς με την ίδρυση αβέρτα Πανεπιστημιακών Τμημάτων ή ΤΕΙ). Δεν κάνουν όλοι για Πανεπιστήμιο. Πώς να το κάνουμε; Μόνο στην Ελλάδα, προσπαθεί και το τούβλο φοιτητής/-τρια να μάθει αντικειμενοστραφή προγραμματισμό (και εν τέλει δεν το μαθαίνει...και το περνάει με γλύψιμο στον καθηγητή, το μάθημα). Γνωστές τακτικές συντηρούμενες από το καθεστώς της δημοκρατικής μεταπολίτευσης. Οι Πανεπιστημιακές σπουδές, δεν είναι βιολογική ανάγκη ούτε κοινωνική ανάγκη. Δεν κάνεις κοινωνική πολιτική με το να στιβάξεις σαν σαρδέλες όλους στα Πανεπιστήμια. Με μια τέτοια πολιτική, φτάσαμε να παράγουμε, «κακούς» επιστήμονες και κοινωνικά επικίνδυνους με "ημιμάθεια" της επιστήμης τους. Πολλά τα παραδείγματα. Οι Πανεπιστημιακές σπουδές είναι κοινωνικό αγαθό. Το ερώτημα που τίθεται, εκ μέρους μου, είναι πώς μπορούμε να διαφυλάξουμε το επίπεδό του και το επίπεδο παιδείας που προσφέρει.
Ποθενά στον πλανήτη, δεν τηρείται η λογική της εισαγωγής όλων (κουτσών-στραβών) στα Πανεπιστήμια. Ούτε με φροντιστήρια, ούτε με ενέσεις...Εδώ στην Ελλάδα μόνο, την φτωχή μας χώρα, προσπαθεί και ο κάθε πικραμένος (με το "σπρώξιμο" των γονέων) να πάρει πτυχίο της κακιάς ώρας για μούρη πτυχιούχου Πανεπιστημίου. Τόσο κόμπλεξ; Γιατί;