πλακα μου κανεις...οταν εδινα εγω αλλα με συμβουλευαν...δηλαδη οσοι δεν εχουμε δωσει καποιο απο τα δυο να κοψουμε τον λαιμο μας??οι εργοδοτες δεν θα τα αναγνωρισουν???φτου και ελεγα να ξεκινησω γερμανικα...τωρα ξανα προετοιμασια για τα αγγλικα!!!
Ας το δούμε με τη λογική. Ας πούμε ότι θέλεις να σπουδάσεις Ιατρική. Ποιος σοβαρός καθηγητής θα σου πει να μην προσπαθήσεις για Ιατρική Αθηνών αλλά να επιλέξεις όποια Ιατρική σχολή σου αρέσει, με ό,τι κριτήρια θέλεις, γιατί "όλες οι Ιατρικές είναι ίδιες"? Είναι ίδιο το κύρος της Ιατρικής Αθηνών και της Ιατρικής Καρλοβασίου; (δεν ξέρω αν υπάρχει Ιατρική σχολή στο Καρλόβασι, απλά το φέρνω ως παράδειγμα). Και οι δύο φυσικά είναι "αναγνωρισμένες", αλλά τι σημαίνει αυτό;
Το θέμα με τα διπλώματα ξένων γλωσσών είναι ότι αναγνωρίζονται κατά το δοκούν. Το ότι ο ΑΣΕΠ εμφανίζει αυτή τη στιγμή 10 πτυχία ως ισότιμα, δεν σημαίνει ότι τα αναγνωρίζουν και όλοι οι άλλοι φορείς στην Ελλάδα, είτε πρόκειται για πανεπιστήμια, είτε πρόκειται για ιδιωτικές επιχειρήσεις. Επίσης δεν σημαίνει ότι επειδή τώρα ο ΑΣΕΠ λέει ότι το CPE και το Proficiency του ΤΙΕ είναι ισότιμα, θα το λέει και σε 5 ή 10 χρόνια από τώρα. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις ήδη έχουν αρχίσει να θεσπίζουν τα δικά τους κριτήρια, μερικές κοιτάνε και τον βαθμό, άλλες δέχονται μόνο ορισμένα Proficiency και όχι άλλα. Το ίδιο και οι πανεπιστημιακές σχολές, άλλες κάνουν επιλογή των πτυχίων που δέχονται, άλλες υποχρεώνουν τους σπουδαστές να δώσουν εξετάσεις ανεξαρτήτως πτυχίου και άλλες δέχονται μεν όλα τα "αναγνωρισμένα" πτυχία αλλά τα μοριοδιοτούν διαφορετικά.
Διεθνώς οι εξεταστικοί φορείς με τη μεγαλύτερη αξιοπιστία είναι το Cambridge και το ETS. Συνεπώς αν ψάχνετε για πτυχίο με τη μεγαλύτερη δυνατή αναγνώριση διεθνώς, επιλέξτε FCE, CAE, CPE, Bulats, IELTS ή TOEFL, TOEIC. Αυτά σε θεωρητικό επίπεδο πάντα, αφού δεν έχει νόημα να δώσεις IELTS ή TOEFL στην ηλικία των 16 χρονών, εφόσον αντικειμενικά δεν θα βγεις στο εξωτερικό πριν τα 22-23 και επιπλέον η θεματολογία τους δεν ανταποκρίνεται στις γνώσεις και ικανότητες του μέσου 16χρονου.
Αν δεν ξέρεις πού, πώς και πότε θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσεις το χαρτί των αγγλικών είναι λίγο δύσκολο να αποφασίσεις ποιο πιστοποιητικό να επιλέξεις. Γνώμη μου είναι, εφόσον έχεις τις γνώσεις και την ικανότητα, να προσπαθήσεις για το πιο δύσκολο και απαιτητικό πιστοποιητικό που μπορείς να δώσεις. Δεν έχει νόημα να έχεις την ικανότητα να περάσεις Ιατρική Αθηνών και να επιλέγεις Ιατρική Κάτω Παναγιάς. Όχι μόνο γιατί το πτυχίο δεν θα έχει το ίδιο κύρος αλλά και γιατί οι γνώσεις που θα αποκτήσεις θα είναι κατώτερης ποιότητας - και στην τελική αυτό που μένει είναι οι γνώσεις, όχι το χαρτί. Λογικά να το δεις, είναι καλύτερα να δώσεις 2 ή 3 φορές για ένα καλό Proficiency παρά να πάρεις ένα μέτριο με τη μία.
Ανεξάρτητα με το τι λέει ο ΑΣΕΠ, δεν είναι δυνατόν κανένας λογικός άνθρωπος να νομίζει ότι ένα εύκολο Proficiency με βάση το 51% και ποσοστό επιτυχίας 95% πιστοποιεί το ίδιο επίπεδο γνώσεων με ένα δύσκολο Proficiency με βάση το 60 ή 65% και ποσοστό επιτυχίας 60%. Αν κάποιος καθηγητής σας προτείνει να δώσετε ένα εύκολο Proficiency "επειδή είναι ισότιμο με τα άλλα / αναγνωρισμένο" είτε σας λέει ψέματα είτε δεν ξέρει τι λέει γενικώς.
Το ίδιο ισχύει για τα φροντιστήρια που διαφημίζουν τις επιτυχίες τους στο "Proficiency". Το ερώτημα θα πρέπει να είναι ποιο Proficiency δίνουν οι μαθητές τους και με τι βαθμούς το παίρνουν. Δεν υπάρχει ευκολότερο πράγμα από το να πάρεις ένα πατσαβουρόχαρτο με τον τίτλο Proficiency... το θέμα είναι τι θα το κάνεις.
