παιδια...παρακαλω μια διευκρινηση γιατι αυριο δινουμε...δεν ξερω αν εχει ξαναναφερθει η ιδια απορια...πως γινεται να ξεχωρισουμε αν σε ενα κομματι μεσο πειθους ειναι επικληση στην λογικη χρησιμοποιωντας ως τεκμηρια τα λογια μιας αυθεντιας απο την καθαρα επικληση στην αυθεντια...
Γενικά τα γνωμικά, οι ρήσεις χρησιμοποιούνται ως ΤΕΚΜΗΡΙΑ για την απόδειξη ενός επιχειρήματος. Για να υπάρχει όμως ένα επιχείρημα, υπάρχει και επίκληση στη λογική του δέκτη. Εδώ κρύβεται η διαφορά. Αν δεις ότι σε μια παράγραφο ο συγγραφέας αναφέρει τις γνώμες ενός ιστορικού προσώπου, χωρίς να διατυπώνει κάποιο επιχείρημα αλλά απλά τις παρουσιάζει στο κείμενο για να περιγράψει κάτι το οποίο αδυνατεί να στηρίξει με λογική, τότε θα έχεις επίκληση στην αυθεντία. Κάθε άλλη αναφορά σε τέτοια πρόσωπα θα είναι επίκληση στη λογική.
Παράδειγμα
Επίκληση στη λογική.
Η σωστή παιδεία είναι η πιο αποδοτική επένδυση μιας κοινωνίας. Μέσω της ορθής απόκτησης γνώσεων και της αποστασιοποίησης από τη στείρα απομνημόνευση και αναπαραγωγή ξεραπερασμένων ιδεών, η νέα γενιά αποκτά τη δυνατότητα κριτικής σκέψης και φιλτράρει την πραγματικότητα αποφεύγοντας έτσι φαινόμενα μαζοποίησης και κομφορμισμού που υπονομεύουν το μέλλον της. Εξάλλου,
όπως έλεγε και ο τάδε, η παιδεία είναι η αγωγή του ήθους. Καθιστάται λοιπόν αδήριτη η ανάγκη να αλλάξουμε το εκπαιδευτικό σύστημα
Επιχείρημα : << Μέσω....η αγωγή του ήθους>>
Προκείμενη 1: Μέσω....μέλλον της
Προκείμενη 2: Εξάλλου...ήθους. <- αναφορά σε γνωμικό (ΤΕΚΜΗΡΙΟ)
Συμπέρασμα: Καθιστάται...σύστημα
Επίκληση στην αυθεντία
Η παιδεία είναι η αγωγή του ήθους σύμφωνα με τον τάδε. Καθιστάται λοιπόν αδήριτη η ανάγκη να αναβαθμίσουμε ποιοτικά το εκπαιδευτικό σύστημα...
Συνήθως είναι δύσκολο να βρεις μόνο επίκληση στην αυθεντία διότι τα κείμενα που μας δίνουν είναι αποδεικτικά - ερμηνευτικά και τα επιχειρήματα έχουνε κυρίαρχη θέση.
Καλή επιτυχία!!!