Τί πάει να πει "δεν αντέχω";
Με το να σκοτώσει τον εαυτό του, θα βελτιώσει τίποτα;
Το "χάνονται τα πάντα" είναι υποκειμενικό. Υποκειμενικό, είναι, φυσικά, και ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα. Ωστόσο θεωρώ, και πιστεύω ότι συμφωνείτε κι εσείς μαζί μου, ότι το δεύτερο είναι προτιμότερο να υφίσταται. Γι' αυτό και θα πρέπει να καλλιεργείται και η αισιοδοξία. Αυτό που κάνουμε στα σχολεία (εδώ ξεφεύγω λίγο, απλώς θεώρησα σημαντικό να το αναφέρω), το να πλακωνόμαστε στα μαθήματα, το να μαθαίνουμε έτσι ξερά διάφορα και το να είμαστε μακριά από τη δημιουργική ενασχόληση από τη στιγμή που θα μπούμε στο Λύκειο -θα έπρεπε να υπάρχει ζωγραφική στο Λύκειο-, όπως και μακριά από την επαφή με τον ψυχικό μας κόσμο (μαθαίνουμε τί γίνεται με τα μόρια των αερίων, εμένα τί με νοιάζει, αν δεν ξέρω πρώτα τί γίνεται με τα "μόρια" της ψυχής μου

, δε βοηθάει. Δε βοηθάει καθόλου.