Δεν ειπα οτι ξαφνικα εγινα ο ορισμος του αισιοδοξου ανθρωπου.

Απλα ελπιζω λιιιιγο περισσοτερο απο οτι πριν 3-4 χρονια που ειχα αυτες τις σκεψεις. Θεωρω οτι πρεπει να κατσω και να το παλεψω και οχι να φυγω "αμαχητι" και μαλιστα τοσο μικρος. Εγω το αποδιδω σε μια κριση της εφηβειας ολο αυτο... γενικα για πολλους η εφηβεια ειναι "περιεργη" περιοδος.
Και παλι θεωρω οτι πολλοι στις δυσκολες στιγμες σκεφτονται "θα αυτοκτονησω, δεν υπαρχει αλλη λυση" (το εχω ακουσει και απο ατομα 45 χρονων με μικρα παιδια πισω τους, δεν το επραξαν ομως

) Η διαφορα για μενα ειναι στο ποιοι θα το κανουν πραξη τελικα... Και δεν ξερεις ποτε τι μπορει να υπαρχει στην ψυχη του καθε αυτοχειρα. Μπορει ορισμενοι να ψαχνουν στη ζωη τους
και να μην βρισκουν ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ λογο να συνεχισουν να ζουν. Προφανως και οσοι δεν αυτοκτονησαν βρηκαν καποιους λογους για να "κρατηθουν"...