Εγώ θέλω να γίνω επιστήμονας αλλά δεν απαίτησα και δεν πρόκειται ν'απαιτήσω από τη χώρα μου να ικανοποιήσει τα δικά μου γούστα και των υπολοίπων εκατομμυρίων πτυχιούχων γιατί είναι οικονομικά αδύνατο. Εγώ είμαι διατεθειμμένος για τη δουλειά μου να πάω και στην άλλη άκρη του κόσμου, δεν κλαίγομαι, αυτά είναι τα καλά της παγκοσμιοποίησης. Αν, λοιπόν, ήθελα σώνει και καλά να βρω δουλειά στην Ελλάδα σε διαβεβαιώ ότι θα γινόμουν σερβιτόρος.
Η οικονομία δουλεύει με νούμερα, άσχετα αν αρέσει ή όχι (δεν είπα ότι μου αρέσει εμένα), τα προβλήματα και τα ζητήματα σχετίζονται άμεσα με τα νούμερα και μέσω αυτών επιλύονται. Από κει και πέρα εντάξει, άποψή μου, αλλά πιστεύω στην τεχνοκρατία. Τα προβλήματα δεν λύνονται με κουβέντα, φιλοσοφία και θεωρίες. Τα προβλήματα λύνονται με το να τα βάλεις κάτω εντελώς ρεαλιστικά, να δεις τι έχεις, γιατί το έχεις και πως επιλύεται. Στη θεωρία, είμαι σε θέση να γράψω μια εκπληκτική έκθεση ιδεών για την Παιδεία που θα συγκινούσε και τον Υπουργό, αλλά δεν θα προσφέρω κάτι στην κατάσταση. Οι υπολογισμοί είναι το πρόβλημα, ναι. Κι αν εσύ τους θεωρείς φθηνούς προφανώς δεν γνωρίζεις πως δουλεύει το σύστημα το οποίο υποτίθεται ότι απορρίπτεις. Τι απορρίπτεις, αυτό που δε γνωρίζεις; Αν έμπαιναν κάθε χρόνο στα πανεπιστήμια 30 χιλιάδες κι όχι 70, δηλαδή ένα λογικό ποσοστό σε σχέση με τις άλλες ανεπτυγμένες χώρες, αν όποιος έβγαζε το Γυμνάσιο με κάτω από 15 πήγαινε να βρει το δρόμο του αλλού κι όχι στην Ανώτατη, όπως γίνεται στις ανεπτυγμένες χώρες, σίγουρα η ανεργία θα ήταν πολύ κάτω του 10%, σίγουρα ένα πανεπιστημιακό πτυχίο δεν θα ήταν αυτονόητο και χωρίς αξία, όπως είναι τώρα. Τι θέλεις δηλαδή, που είναι το πρόβλημα; Μπορείς να είσαι ανταγωνιστική στις θέσεις που απαιτούν πτυχίο, με ένα πτυχίο πανεπιστημίου τη στιγμή που έχουν ένα πτυχίο πανεπιστημίου όλοι οι Έλληνες πλέον; Που είναι το παράλογο; Όταν το 1970 οι Έλληνες είχαν απολυτήριο Γυμνασίου ήσουν προσοντούχος με πτυχίο πανεπιστημίου, τώρα που είναι όλοι με πτυχία, για να είσαι προσοντούχος πρέπει να έχεις κάτι παραπάνω ΚΙ ΕΠΙΠΛΕΟΝ να αγαπάς τη δουλειά σου και πάνω απ'ολα να ξέρεις να προμοτάρεις τον εαυτό σου και να μην περιμένεις να έρθουν να σε πάρουν απ'το χεράκι για να πας να δουλέψεις. Που είναι το παράλογο; Ότι η κατάσταση αυτή ξεβολεύει; Εντάξει, όποιος θέλει τα πολλά μαθαίνει να ξεβολεύεται κιόλας, αυτό είναι παγκόσμια αξία. Όσοι δεν τραβάνε για τα πολλα, ας αρκεστούν στα λίγα.
