Αργοπορημένη επαγγελματική αφετηρία - φυσιολογικό ή πρόβλημα;

[nPb]

Ο καθενας με τον ρυθμο του. Ετσι και αλλιως μεχρι τα 70+ θα δουλευουμε.

Αν δεις τι γράφουν από κάτω στα σχόλια του άρθρου, πραγματικά σε πιάνει απελπισία.

 

[Paragontas7000]

Αν δεις τι γράφουν από κάτω στα σχόλια του άρθρου, πραγματικά σε πιάνει απελπισία.

Τρολλακια γραφουν στο πρωτο θεμα.Κλασικο αρθρο κλιμπειτ για να γραφτουν αερολογιες.

Γενικά, για όλα τα πράγματα υπάρχουν κάποιες πιο «ιδανικές» ηλικίες. Καλύτερα η πρώτη σου δουλειά να είναι στα 20 παρά στα 30· όπως και βιολογικά, όσο κι αν θέλουμε να το ωραιοποιήσουμε, τα 40+ δεν είναι η ιδανική ηλικία για παιδί. Από εκεί και πέρα όμως, ποιος ορίζει τι είναι «φυσιολογικό» και τι όχι; Ο καθένας έχει τους δικούς του ρυθμούς και τη δική του πορεία σε αυτή τη ζωή.

Προσωπικά, λόγω δεύτερου πτυχίου, σταθερή full time δουλειά στο αντικείμενο μου βρήκα στα late twenties. Μέχρι τότε ήταν μόνο part time και σεζόν. Τι να κάνουμε; Έτσι τα έφερε η ζωή.

Τώρα, τα σχόλια περί «ανεξαρτησίας» κάποιων, επειδή δουλεύουν σερβις και αγοράζουν το τελευταίο iPhone, είναι το παράδοξο της σημερινής Ελλάδας. Καλό είναι να δουλεύει κανείς, αλλά δεν γίνεσαι ακριβώς ανεξάρτητος όταν όλα τα βασικά είναι πληρωμένα από τους γονείς και η δουλειά υπάρχει μόνο για να βγάζεις τα γούστα σου.

Κάποτε τα παιδιά δούλευαν για να καταφέρουν να σπουδάσουν, να βοηθήσουν τους γονείς τους και για λίγα προσωπικά έξοδα, ώστε να μη χρειάζεται να ζητούν π.χ. χρήματα για κάποιο ταξίδι. Πλέον, οι στόχοι έχουν γίνει καθαρά υλικοί. Καλύτερα να ζεις με λιγότερα και να βγεις μια ώρα αρχύτερα σε δουλειά σχετική με το αντικείμενό σου, παρά να δουλεύεις 8ωρο μόνο και μόνο για να έχεις ένα 800άρι στην τσέπη κάθε μήνα για προσωπικά έξοδα.

Αυτη η απαντηση της φιλης νομιζω καλυψε επαρκως ολο το θρεντ, δεν χρειαζεται να αναπαραγουμε φελλους .

 

[nPb]

Γενικά, για όλα τα πράγματα υπάρχουν κάποιες πιο «ιδανικές» ηλικίες. Καλύτερα η πρώτη σου δουλειά να είναι στα 20 παρά στα 30· όπως και βιολογικά, όσο κι αν θέλουμε να το ωραιοποιήσουμε, τα 40+ δεν είναι η ιδανική ηλικία για παιδί. Από εκεί και πέρα όμως, ποιος ορίζει τι είναι «φυσιολογικό» και τι όχι; Ο καθένας έχει τους δικούς του ρυθμούς και τη δική του πορεία σε αυτή τη ζωή.

Προσωπικά, λόγω δεύτερου πτυχίου, σταθερή full time δουλειά στο αντικείμενο μου βρήκα στα late twenties. Μέχρι τότε ήταν μόνο part time και σεζόν. Τι να κάνουμε; Έτσι τα έφερε η ζωή.

Σίγουρα. Όμως ζούμε σε μια εποχή ισοπεδωτισμού και υπερ-εξειδίκευσης όπου μέχρι κάποιος να κάνει απόσβεση σε αυτό που σπούδασε ή εξειδικεύτηκε, η αγορά έχει πάει αλλού. Εδώ φτάσαμε να παραδεχόμαστε τον όρο του scam στις αγγελίες εργασίας. Επίσης στη διεθνή αγορά, έχει καθιερωθεί η εργασία ορισμένου χρόνου ή και του εξωτερικού συνεργάτη χωρίς εργατικά δικαιώματα. Έτσι, βλέπεις εταιρίες να ζητούν προσωπικό εξ' αποστάσεως για κάποιες ώρες! με καθήκοντα κανονικού υπαλλήλου και με αρκετές δεξιότητες αλλά και απαιτήσεις. Την ίδια στιγμή υπάρχει μια "πίεση" τόσο λόγω κορεσμού όσο και λόγω ΑΙ. Ένας 20χρονος σήμερα τελειώνοντας το Πανεπιστήμιο δεν έχει καμία ιδέα ακριβώς πως να ξεκινήσει την ενήλικη ζωή του. Άλλες εποχές παλαιότερα. Η χώρα μας τότε δεν είχε 25,000 δικηγόρους με ανύπαρκτη αγορά για σοβαρές νομικές υποθέσεις εκτός από διαζύγια, εργατικές διαφορές και απλήρωτα ενοίκια. Η Ελλάδα δεν έγινε ποτέ κράτος ώστε να σέβεται τους πολίτες της. Η Ελλάδα είναι απέναντι στους πολίτες και το κάθε κόμμα, σύλλογος, οργάνωση απλά προστατεύει τα μέλη της. Δεν υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός για την κοινωνία και τους νέους σαν ολότητα. Και την ίδια στιγμή βλέπεις υπερβολικούς αριθμούς νέων και μέσω ηλικιών να προσπαθούν να μπούν στο δημόσιο (και καλά κάνουν) μέσω του ΑΣΕΠ. Γιατί δεν βλέπουν καμία εναλλακτική φυσιολογικής καθημερινότητας προσπαθώντας στον ιδιωτικό τομέα και ούτε βλέπουν καμία φυσιολογική ζωή σε αυτό που μάλλον έχουν μέχρι ώρας, έτσι ώστε να θέλουν να διοριστούν στο δημόσιο. Τα νούμερα αυτό δείχνουν, για 20 θέσεις γίνονται 4,000 αιτήσεις και με σκόπιμη παραποίηση δεδομένων (αποκρύπτουν τα πτυχία και δηλώνουν κατηγορία ΔΕ).

Οπότε δεν έχει κανένα νόημα τι 20, τι 30, τι 40 και τι 50 ετών, από τη στιγμή που μεγάλο μέρος των ανθρώπων σήμερα αλλάζουν καριέρες και ξαναπροσδιορίζουν την ζωή τους σε άλλη βάση. Το πρόβλημα είναι αλλού. Η τράπουλα δεν είναι μοιρασμένη κανονικά. Όσο για το θέμα της οικογένειας σίγουρα τα 40+ δεν είναι για παιδί όμως με όσες γυναίκες έχω μιλήσει που είναι από 28-40 ετών οι 8/10 λένε ότι σε αυτή την ηλικιακή φάση δεν σκέφτονται την οικογένεια ως στόχο της ζωής τους. Τους αρέσει που ζουν έτσι, με έμφαση την δουλειά τους και τη ζωή που έχουν (π.χ. καφέδες, ταξίδια, ρούχα, κτλ). Θεωρούν ότι η δημιουργία οικογένειας θα τους φέρει αλλαγές που δεν μπορούν να διαχειριστούν.

Τώρα, τα σχόλια περί «ανεξαρτησίας» κάποιων, επειδή δουλεύουν σερβις και αγοράζουν το τελευταίο iPhone, είναι το παράδοξο της σημερινής Ελλάδας. Καλό είναι να δουλεύει κανείς, αλλά δεν γίνεσαι ακριβώς ανεξάρτητος όταν όλα τα βασικά είναι πληρωμένα από τους γονείς και η δουλειά υπάρχει μόνο για να βγάζεις τα γούστα σου.

Κάποτε τα παιδιά δούλευαν για να καταφέρουν να σπουδάσουν, να βοηθήσουν τους γονείς τους και για λίγα προσωπικά έξοδα, ώστε να μη χρειάζεται να ζητούν π.χ. χρήματα για κάποιο ταξίδι. Πλέον, οι στόχοι έχουν γίνει καθαρά υλικοί. Καλύτερα να ζεις με λιγότερα και να βγεις μια ώρα αρχύτερα σε δουλειά σχετική με το αντικείμενό σου, παρά να δουλεύεις 8ωρο μόνο και μόνο για να έχεις ένα 800άρι στην τσέπη κάθε μήνα για προσωπικά έξοδα.

Άλλες εποχές και άλλες αφετηρίες. Στη σημερινή εποχή το 80% των μηνιαίων εξόδων είναι σε μη σημαντικά πράγματα αλλά λόγω του καταναλωτισμού οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Θα κάνουμε αποτίμηση πεπραγμένων όταν φτάσουμε με το καλό τα 60 μας χρόνια. Προς το παρόν βλέπουμε και πορευόμαστε ανάλογα.