Mια Ιατρική ΕΜΠ και λύθηκε το θέμα.
Πραγματικά το θέμα είναι για γέλια. Μετά το καραγκιοζοξεφτυλίκι των ιερών τεράτων ...μάλλον ορισμένων τεράτων του θεατρικού χώρου, θα έπρεπε να υπάρχει Πανεπιστημιακή σχολή θεάτρου μέσω Θεατρικών Σπουδών, σαν μια υποκατεύθυνση στο Ελληνικό Αρχαίο ή Σύγχρονο Θέατρο. Επειδή όμως οτιδήποτε στην Ελλάδα γίνεται επί ματαίω, χωρίς σχεδιασμό και με κομματικό καιροσκοπισμό, η άποψή μου φαντάζει μια ιδανική κατάσταση. Ένας ηθοποιός δεν θα έπρεπε να έχει Πανεπιστημιακή μόρφωση στην εκφορά του λόγου ή στον κλάδο της δημιουργικής γραφής; Νομίζω ότι το εγχώριο σύστημα αντιμετωπίζει το επάγγελμα αυτό με λογικές 1950 όπου κάποιοι αυτοδίδακτοι κωμικοί μπορεί να πέτυχαν αλλά δεν σημαίνει ότι και οι 20κάτι χιλιάδες ηθοποιοί έχουν ταλέντο. Ταλέντο δεν σημαίνει να κάνεις το καραγκιόζη σε μια σκηνή. Το θέατρο χρειάζεται αληθινή Πανεπιστημιακή μόρφωση που θα απομάκρυνε κόσμο οι οποίοι δεν ήταν καλοί μαθητές.
Ναι, και δεν θα έπρεπε όλος ο κόσμος να σπουδάζει. Νισάφι. Μόνο στην Ελλάδα όλοι θέλουν να λένε ότι σπουδάζουν κάτι και μετά να έχουν δικαιώματα τουλάχιστον μεταπτυχιακών σπουδών. Επειδή έχω κουραστεί πολύ με τις σπουδές μου, και έχω αφιερώσει πολύ χρόνο με τίμιο τρόπο, δεν αντέχω την κοροϊδία στα μούτρα. Θα πρέπει κάποτε η αξία κάποιου που έχει σπουδάσει να μετράται σε χρήμα και να υπολογίζεται η αξία του χρόνου σε χρήμα. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι και με λογική ισοπέδωσης.
