Είχαμε λοιπόν μια κοπέλα στην τάξη πέρισυ, που κάθε πρωί έπρεπε να πηγαίνει τον μικρό της αδερφό ως το δημοτικό και μετά να έρχεται σε μας. Γύρω στην μια ώρα πέρα δώθε, έτσι; Δεν ήταν εφικτό το κορίτσι αυτό να τα προλαβαίνει και τα δύο, έμπαινε την 1η ώρα 5 λεπτά μετά το κουδούνι. Η μητέρα της ενημέρωσε τον διευθυντή, του εξήγησε τι παίζει, αυτός στ'@@ του. Τι να κάνω ρε εγώ; Να της βάλω απουσία; Να την κάψω όταν δεν φταίει; Επειδή είναι υποχρέωσή μου; Χίλιες φορές να νιώθω καλά με την συνείδησή μου παρά να κάψω έναν άλλον.Στην τάξη βρίσκεσαι επειδή γουστάρεις, όχι επειδή πρέπει. Και μια ολόκληρη χρονιά την κάλυπτα και θα το ξαναέκανα.
Και φέτος έχουμε συμμαθητή που δουλεύει. ΔΟΥ - ΛΕ - ΥΕΙ. Βάλτου απουσία μαλάκα, να δω τι θα καταλάβεις, εσύ (και ο κάθε εσύ, γενικά μιλάω) που κάθεσαι αραχτός σπιτάκι σου, στα φροντιστήριά σου και στο σχολείο σου.
Και ναι, η φετινή μας απουσιολόγος (επειδή γίναμε ένα με το άλλο τμήμα) είναι γλοιώδης. Στο κλάμα το έριξε επειδή της είπαν πως θα τιμωρηθεί που ξέχασε (πως το έπαθε, αλήθεια!) να βάλει απουσιά σ'ένα παιδί. Και το έριξε στα δεν φταίω εγώ, αλλά η καθηγήτρια κι έκανε την πάπια την επόμενη μέρα που της μίλησε εκείνη και την ρώτησε γιατί την κατηγόρησε.
Κι επειδή την έφαγα στη μάπα αυτή την υποχρέωση τόσα χρόνια, όσοι δεν είχαν θέμα με τις απουσίες τους έβαζα και δεν τίθεται θέμα, αλλά παιδί που κινδύνευε δεν θα το έκαιγα ποτέ.
