1) Δεν μπορώ να δω σοβαρά τις απεργίες πείνας των μαθητών. Θεωρώ ότι η απεργία πείνας είναι το τελευταίο όπλο ενός απελπισμένου για κάποιο πολύ σοβαρό θέμα. Εδώ θεωρώ ότι οι μαθητές που λένε για απεργία πείνας, εξευτελίζουν τους αγώνες για διεκδίκηση δίκαιων αιτημάτων.
2) Ούτε τις μαθητικές καταλήψεις δέχομαι. Τις θεωρώ απλά σαν αφορμή να μην γίνουν τα μαθήματα. Δηλαδή τα 2 γειτονικά μου σχολεία που βρίσκονται στο ίδιο συγκρότημα και συγχωνεύονται, δεν είναι γελοίο το ότι κάνουν κατάληψη? (Μας ζήτησαν μάλιστα να κάνουμε κατάληψη κι εμείς που δεν συγχωνευόμαστε για συμπαράσταση. Δηλαδή έλεος!!!!). Όσο για τα κλεισίματα δρόμων, προτιμώ να μην μιλήσω.
3) Δεν μπορώ να ξέρω ποιες συγχωνεύσεις είναι λογικές και ποιές όχι. Όμως, όταν ακούω αντιδράσεις για το ότι το νέο σχολείο θα είναι στο ίδιο συγκρότημα (στις πόλεις) ή σε απόσταση 2-5km (στην επαρχία) δεν μπορώ να μην χαμογελάσω.
4) Θα προτιμούσα 10³ φορές να αυξήσω και κατά 30min τη διαδρομή μου, αρκεί να είμαι σε ένα σωστό σχολείο και όχι σε ένα σχολείο με 5-10 παιδιά σε κάθε τάξη (ξέρω ότι υπάρχουν πολλά τέτοια στην επαρχία). Ένα μικρό σχολείο θα ήταν σκέτη μιζέρια, καθώς δεν θα είχε όλες τις κατευθύνσεις και το μάθημα επιλογής θα ήταν ένα (1). Οι καθηγητές δεν θα ήταν από όλες τις ειδικότητες και θα έκανε ο καθένας άσχετα μαθήματα. (Στα γειτονικά μου λύκεια των 150 μαθητών, το ένα δεν έχει βιολόγο και το άλλο δεν έχει χημικό). Επίσης, σε ένα μικρό σχολείο με 30 ,50, 80 παιδιά σύνολο, πόσο ωραία μπορεί να νοιώθει κανένας? Δεν θέλουμε κόσμο, γνωριμίες και πιο πλατιά κοινωνία?
5) Για όπου υπάρχουν αποστάσεις, νομίζω ότι οι αντιδράσεις βρίσκονται σε λάθος δρόμο. Θα έπρεπε να δεχθούν τη συγχώνευση, αλλά να απαιτήσουν δυναμικά να υπάρχει ένα λεωφορείο με οδηγό που θα έχει αποκλειστικό σκοπό τη γρήγορη και ασφαλή μεταφορά των μαθητών.
6) Διαβάζω παντού το κλασικό: "Αν κλείσει το σχολείο μας, θα μαραθεί το χωριό μας". Νομίζω ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: Κλείνει το σχολείο επειδή το χωριό έχει μαραθεί από καιρό.
7) Δεκτή η αρνητική βαθμολογία και δεν θίγομαι. Αλλοίμονο αν όλοι είχαμε για όλα την ίδια άποψη.
