Γεια σας και από εμένα παιδιά,
βρήκα το φόρουμ αυτό τυχαία στο google και έχω παρακολουθήσει μεγάλο μέρος του διαλόγου σας περί αναρχισμού. Ως φίλος της περιεκτικής δημοκρατίας θέλω να πω ότι είναι πολύ θετικό ότι συζητούνται ευρύτερα καθολικά ελευθεριακά προτάγματα όπως της Περιεκτικής Δημοκρατίας, του αναρχοκομουνισμού, της κοινωνικής οικολογίας (Μπούκτσιν), αλλά και της αυτονομίας (Καστοριάδης) κτλ. σε διάφορα φόρουμ. Βέβαια, όπως θα είδατε δεν χρησιμοποιώ την έννοια "Αναρχία" διότι αποδίδεται σε αυτή μια αρνητική, απλοϊκή (και πολύ βολική για τους λεγόμενους "μεταμοντέρνους αναρχικούς" ή τους lifestyle αναρχικούς που διατείνονται ότι απλά με αλλαγή "δια του παραδείγματος" της καθημερινότητας μας θα υπάρξει κατάλυση της εξουσίας, κάτι που είναι η πιο αστήρικτη ουτοπία!) ερμηνεία του αναρχισμού ως η κατάλυση γενικά της εξουσίας και κάθε αρχής κάτι που δεν είναι σωστό.
Όπως ανέφερε ο Leaperman, αναρχισμός στην πράξη σημαίνει την κατάλυση της συγκέντρωσης εξουσίας και την παράλληλη ισοκατανομή της σε όλα τα επίπεδα. Δεν είναι δυνατόν καμία στοιχειώδης κοινωνική οργάνωση - με βάση τουλάχιστον την πρόοδο του αυτόνομου/αναρχικού Λόγου στον οποίο έχουμε φτάσει ως σήμερα - να "καταλύσει" την ίδια την εξουσία, αφού κάθε δραστηριότητα του ανθρώπου σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους και τη φύση εμπλέκει την εξουσία (π.χ. έλεγχος και κατοχή των μέσων παραγωγής) και την κοινωνική δύναμη (π.χ. διαφυλετικές σχέσεις κτλ.). Το ζήτημα είναι λοιπόν πώς κατανέμεται ισότιμα η δύναμη/εξουσία και πώς παύουν να υφίστανται εξουσιαστικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, δηλαδή αυτό που λέγεται "κυριαρχία ανθρώπου από άνθρωπο" σε κάθε πτυχή της ζωής μας.
Σε αυτό το πλαίσιο, η ισοκατανομή της δύναμης σε όλα τα επίπεδα: πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και έμμεσα οικολογικό μπορεί να γίνει μέσα από μια πραγματική δημοκρατία η οποία εκτείνεται σε όλο το εύρος της κοινωνικής οργάνωσης. Αυτή η δημοκρατία βέβαια δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα της αντιπροσωπευτικής "δημοκρατίας" το οποίο ζούμε σήμερα, ούτε βέβαια με τους άγριους εξουσιαστικούς και ετερόνομους θεσμούς της (υποτίθεται "ελεύθερης") οικονομίας της αγοράς και τους υπόλοιπους ιεραρχικούς θεσμούς (ιερατεία, πατριαρχίες, εκπαιδευτική απολυταρχία κτλ.).
Επίσης, μια πραγματική, περιεκτική δημοκρατία είναι ασύμβατη στο επίπεδο των "αξιών" με οποιαδήποτε ετερονομία/ολοκληρωτισμό στη σκέψη, είτε αυτό λέγεται ανορθολογισμός (θρησκευτικός ή μη, μεταφυσική, new age, αστρολογία
κτλ. ), είτε κλειστά συστήματα ερμηνείας και "πρόβλεψης" της κοινωνικής εξέλιξης (π.χ. μαρξισμός, φιλελεύθερη "πρόοδος" κ.α.) ενώ αντίθετα έχει άμεση σχέση με την επιλογή της αυτονομίας, δηλαδή την επίγνωση ότι εμείς ως αυτόνομοι άνθρωποι και αυτόνομη/δημοκρατική συλλογικότητα είμαστε που δημιουργούμε τους νόμους μας και αποφασίζουμε εδώ και τώρα για την κοινότητα μας ή τον δήμο μας (ο "δήμος" με την κλασική έννοια) με βάση τον δημοκρατικό/αυτόνομο λόγο και την αρχή της ισηγορίας.
Όμως, πέρα από τις αξίες του αναρχισμού που αναφέρθηκαν όπως είναι η αλληλεγγύη, η αμοιβαιότητα κτλ. που συνεπάγεται ένα τέτοιο πολίτευμα αφού σε μια δημοκρατία - επειδή η βασική μονάδα της κοινωνίας είναι η κοινότητα - επανέρχονται τέτοιες κοινοτικές αξίες που έχουν συνθλιβεί εδώ και 200+ χρόνια με την επιβολή των διάφορων τάσεων του φιλελευθερισμού και των αντίστοιχων θεσμών (οικονομία της αγοράς και αντιπροσωπευτική "δημοκρατία'), αυτό που πρέπει να γίνει είναι η ανάγκη αρκετοί σκεπτόμενοι άνθρωποι να έρθουν σε ρήξη με το κυρίαρχο πρότυπο αξιών της κοινωνίας, με το λεγόμενο "κυρίαρχο κοινωνικό παράδειγμα" και παράλληλα να αρχίσουμε να χτίζουμε αντι-συστημικούς, εναλλακτικούς δημοκρατικούς θεσμούς από τα κάτω, μέσα από τη ζύμωση των οποίων θα συνειδητοποιούνται όλο και περισσότεροι άνθρωποι. Σε μια ετερόνομη κοινωνία όπως αυτή που ζούμε, της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, το κυρίαρχο κοινωνικό παράδειγμα είναι οι εξουσιαστικές, ατομικιστικές αξίες, οι αξίες της ιδιώτευσης κτλ., της κατανάλωσης, της ιεραρχίας, της αρπαχτής κτλ. (κάποια από αυτά τα μαθαίναμε και στις εκθέσεις...) και οι αντίστοιχοι θεσμοί είναι το σύστημα της οικονομίας της αγοράς, της κοινοβουλευτικής "δημοκρατίας" και οι υπόλοιποι εξουσιαστικοί μηχανισμοί.
Και τέλος επειδή ακούστηκαν κάποιες ανησυχίες για το κατά πόσο θα πάψουν να υπάρχουν ειδικοί και τεχνοκράτες σε μια ριζικά αποκεντρωμένη κοινωνία όπως αυτή που περιγράφω, η απάντηση είναι ότι μια πραγματική δημοκρατία είναι μια ορθολογική κοινωνία. Αυτό σημαίνει ότι φυσικά και θα υπάρχουν ειδικοί, επιστήμη και έρευνα σε μια τέτοια κοινωνία μόνο που θα ελέγχονται άμεσα από όλη την κοινωνία και όχι με βάση τις ανάγκες της αγοράς και των ελίτ (που θα έχουν καταργηθεί) και βέβαια δεν θα είναι οι ειδικοί που θα παίρνουν τις τελικές αποφάσεις αλλά αυτό που θα κάνουν είναι ότι θα προτείνουν στις συνελεύσεις των συνομοσπονδιακών δήμων λύσεις σε πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα που οι ίδιοι οι πολίτες θα θέτουν. Επίσης και οι ειδικοί σε κάθε κλάδο μεταξύ τους θα αυτοοργανώνονται στις δικές τους συνελεύσεις (π.χ. συνέλευση μηχανικών συστημάτων), αυτό που λέμε "δημοκρατία στο κοινωνικό επίπεδο".
Το ίδιο και με την παιδεία. Οι γενικές κατευθυντήριες γραμμές και το περιεχόμενο μιας ελευθεριακής παιδείας θα αποφασίζονται στις συνελεύσεις από όλους τους πολίτες (μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για μια κοινωνία που ήδη οι αυτόνομες, δημοκρατικές αξίες θα είναι κυρίαρχες) με βάση και τις προτάσεις των παιδαγωγών, των δασκάλων κτλ. ενώ στα σχολεία θα υπάρχει δημοκρατική αυτοοργάνωση των μαθητών, των καθηγητών αλλά και συνελεύσεις μεταξύ καθηγητών και μαθητών όπου και οι ίδιοι οι μαθητές -με πλήρη επίγνωση των αυξημένων γνώσεων που έχουν οι καθηγητές τους σε κάποιο θέμα - θα μπορούν σε ένα βαθμό να συνδιαμορφώνουν τους όρους της διδασκαλίας, μέσα στο πλαίσιο των αποφάσεων των συνελεύσεων κτλ. και βέβαια μιλάμε για μια κοινωνία όπου πολύ πιθανόν δεν θα υπάρχει αυστηρό πρόγραμμα σπουδών αλλά πέρα από τις αρχικές και αναγκαίες γνώσεις, αυτές θα κατακτώνται με την καθημερινή τριβή με τους δημοκρατικούς θεσμούς, το εργοστάσιο, τον αγρό, το γραφείο, την τέχνη κτλ. ενώ θα υπάρχει μια πραγματικά κοινωνική "δια βίου" εκπαίδευση για όλους τους πολίτες.
Αυτά σε γενικές γραμμές, έδωσα μια πολύ πρόχειρη και γενική ιδέα για κάποιες μόνο "κοινωνικές" περισσότερο πτυχές μιας πραγματικά αναρχικής, αυτόνομης κοινωνίας στην οποία μπορούμε να οδηγηθούμε με σταδιακό επαναστατικό μετασχηματισμό "από τα κάτω" ξεκινώντας από σήμερα και που κάθε άλλο παρά ουτοπική είναι τελικά (σε σχέση με τις εξωπραγματικές ουτοπίες της ρεφορμιστικής αριστεράς, των σοσιαλδημοκρατών κτλ.). Φυσικά θα μπορούσαμε να πούμε πολλά ακόμα και για την οικονομική δημοκρατία κ.α.
Σόρι για τον μακροπερίοδο λόγο αλλά είναι παλιό κουσούρι..
