Τα κολλέγια, όπως ανέφερες, είναι
μη κερδοσκοπικά. Εγώ αναφέρομαι σε
κερδοσκοπικά πανεπιστήμια. Σε ό,τι αφορά τις εγκαταστάσεις, από μόνες τους είναι ένα μεγάλο κόστος, απλώς στην περίπτωση των εργαστηρίων αυτό το κόστος είναι τεράστιο. Σε ό,τι, τώρα, έχει να κάνει με τους καθηγητές, δεν κάνω διάκριση ως προς τα τυπικά προσόντα των καθηγητών, αλλά ως προς το κύρος τους, την ερευνητική τους πορεία/έργο κ.λπ..
Για τους επισκέπτες καθηγητές (visiting professors), δεν μπορεί ένα πανεπιστήμιο να στηριχθεί μόνο σε αυτούς. Άλλωστε, ένας επισκέπτης έρχεται για περιορισμένο χρονικό διάστημα κάποιων μηνών/έτους, ενώ ένα πανεπιστήμιο θέλει μόνιμα μέλη ΔΕΠ. Και ποιος θα παρατήσει ένα ερευνητικό πόστο σε ένα μερικώς αξιόλογο πανεπιστήμιο - ή μία βολική θέση, δεν πάνε όλοι με τον σταυρό στο χέρι - για να πάει στο «Τάδες Δεινόπουλος University of Chalandri»;
Σε ό,τι έχει να κάνει με την ανάγκη στην αγορά, οι προπτυχιακοί στην Ελλάδα είναι περίπου 220.000, άρα ούτε το 10% δεν φοιτά σε κολλέγια - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχει ζήτηση στην αγορά, απλά για να έχουμε εικόνα των μεγεθών για τα οποία συζητάμε.
Γενικά, η επένδυση σε ένα
κερδοσκοπικό πανεπιστήμιο είναι μία κίνηση:
- υψηλού ρίσκου,
- μεγάλου κόστους,
- καθυστερημένης απόσβεσης,
οπότε, ποιος εχέφρων επενδυτής θα «έπαιζε» τα λεφτά του, ειδικά ενώ η διεθνής εμπειρία έχει δείξει ότι ελάχιστα
κερδοσκοπικά πανεπιστήμια επιβιώνουν ζωντανά.
Επομένως, όταν μιλάμε για
κερδοσκοπικά πανεπιστήμια, μιλάμε, θεωρώ, για ένα απίθανο σενάριο.