Κλασική απάντηση κάποιου που είναι κατά των καταλήψεων, αλλά δεν έχει..άλλη λύση
Δεν υπάρχει περίπτωση να σου πω ότι θα συμφωνήσω με μια παράνομη πράξη, που ταυτόχρονα είναι και ανήθικη, γιατί στερεί από κάποιους -με το έτσι θέλω- το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Τα ίδια φυσικά επρόκειτο να σου πω και για καταλήψεις που κάνουν οι "μεγάλοι", σε δημόσιες υπηρεσίες, δημαρχεία, και πάει λέγοντας. Η κατάληψη είναι η τελευταία ενέργεια που πρέπει να κάνει κάποιος, όταν δει ότι όλα τα άλλα πράγματα που έχει κάνει για να δείξει την διαμαρτυρία του έχουν πάει στον βρόντο.
Και ποια είναι αυτά; Μου χρεώνεις ότι δεν έχω άλλη λύση. Ορίστε λοιπόν:
1) Ενημερωνόμαστε ΣΦΑΙΡΙΚΑ για αυτό το καινούργιο σύστημα. ΔΕΝ διαβάζουμε εφημερίδες και sites που είναι δηλωμένα σε πολιτικούς χώρους. Βρίσκουμε και διαβάζουμε προσεκτικά το ίδιο το ΦΕΚ που ορίζει αυτό το νέο σύστημα. Ίσως χρειαστεί να κρατήσουμε και δικές μας σημειώσεις για να το καταλάβουμε καλύτερα. Σχηματίζουμε μια πρώτη γνώμη για το θέμα. Κατόπιν, βρίσκουμε απόψεις που είναι και υπέρ, αλλά και κατά. Πολλές φορές μπορεί να διαβάσεις πράγματα που δεν τα είχες σκεφτεί. Το συζητάμε με όσους ενδιαφέρονται. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που λέω στην αρχή: Η σφαιρική ενημέρωση του ζητήματος.
2) Εντοπίζουμε τα σημεία με τα οποία διαφωνούμε. Αναλογιζόμαστε πόσο σημαντικά ή ασήμαντα είναι, και κυρίως, ποιους αφορούν. Αν δεν αφορούν τους εαυτούς μας, δεν έχουμε δικαίωμα να διαμαρτυρηθούμε, παρά μόνο να συμπαρασταθούμε σε αυτούς τους οποίους αφορούν.
Τα πρώτα 2 σημεία μπορεί να σου φανούν αυτονόητα, αλλά αν δεις τα αιτήματα των καταλήψεων στην πλειοψηφία των σχολείων της χώρας, αποδεικνύεται ότι οι μαθητές δεν τα κάνουν.
3) Οργανωνόμαστε με τους συμμαθητές μας, με μαθητές από άλλα σχολεία ή από άλλες πόλεις. Συντάσσουμε ένα κείμενο διαμαρτυρίας, σε ευπρεπή γλώσσα και με σωστή ορθογραφία, το οποίο, ο καθένας από μας, το στέλνει παντού: Σε εφημερίδες, σε ενημερωτικά sites, σε blogs, σε ραδιόφωνα, ακόμη και στα inbox των πολιτικών (οι διευθύνσεις τους είναι πολύ εύκολο να βρεθούν). Παρακολουθούμε ποιοι το δημοσίευσαν, ποιοι ασχολήθηκαν. Σε όσους δεν ασχολήθηκαν, το ξαναστέλνουμε. Αναγκάζουμε την κοινωνία, τους δημοσιογράφους, τους πολιτικούς, να ασχοληθούν με το θέμα.
4) Το ίδιο κείμενο το τυπώνουμε και το μοιράζουμε όπου μπορούμε.
5) Οργανώνουμε συναυλία διαμαρτυρίας, και προσπαθούμε να καλέσουμε και μερικούς καλλιτέχνες που ξέρουμε ότι πάντα βοηθάνε.
6) Ταυτόχρονα, δεν χάνουμε -με δική μας υπαιτιότητα- ούτε μια ώρα μάθημα. Αυτό θα κάνει την κοινή γνώμη να πάρει το μέρος μας. Την θέλουμε την κοινή γνώμη. Γιατί, αν η κοινή γνώμη είναι κατά μας, σιγά να μην ασχοληθεί η κυβέρνηση -που φοβάται το πολιτικό κόστος- με μας.
7) Αν τίποτα από όλα αυτά δεν λειτουργήσει, κάνουμε αποχή. Δηλαδή, χάνουμε μάθημα μεν, αλλά με κόστος δε. Δείχνουμε προς τα έξω ότι εμείς, οι αγωνιστές, είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε και κάποια πράγματα, γιατί ο αγώνας μας είναι δίκαιος. Αν είναι να μείνουμε από απουσίες, θα μείνουμε όλοι. Αλλά αυτό το σύστημα δεν θα περάσει. Συνεχίζουμε τις δράσεις 3,4,5.
8) Αν ούτε αυτό έχει αποτέλεσμα, τότε κάνουμε κατάληψη. Γιατί; Γιατί έχουμε εξαντλήσει όλα τα θεμιτά και νόμιμα μέσα για τον δίκαιο αγώνα μας, και δεν έχουμε εισακουστεί. Τότε, η κατάληψη είναι ο μόνος δρόμος.
Όνειρα θερινής νυκτός...;;;
