Καλημέρα.Αίμα έδωσα για πρώτη φορά με το σύλλογο αιμοδωτών στην Κρητη.Σε σχέση με το "αιμοπετάλιο" της Αθήνας,μπορώ ναα πω πως απέχουμε έτη φωτός.Προσωπικά προσπαθώ να πάρω καποιες πρωτοβουλιες για να αλλαξει αυτό,για την ωρα περιοριζόμαστε κάπως στη φάση του ψαξιματος.Προσωπικά έχω δώσει αίμα 3-4 φορές (απο τοτε που συμπληρωσα τα 18),και αυτές τις μέρες συμφωνα με την κάρτα μου(ανεξαρτητος αιμοδωτης πλεον-εκτος ΟΦΕΑΚ) ,είναι η περιοδος για την επόμενη.Το οτι η αιμοδωσία πονά είναι ένας μυθος.Μεχρι να καταλάβεις τι γίνεται,σου λένε τελειώσαμε,και πίνεις την πορτοκαλάδα σου.Είναι 5 λεπτάκια,κι όμως η Ελλάδα είναι απο τις χώρες με τη μεγαλύτερη έλλειψη,και τη λιγότερη παιδεία όσον αφορά το θέμα.Και καθαρά ωφελιμιστικά αν το δει κανεις,ο άνθρωπος που μπορει να σωθει απο αυτο το αιμα μπορει να εισαι ο ιδιος.(Οι αιμοδότες έχουν διαθεσιμο αίμα ανα πασα στιγμη-χωρις να χρειαζεται να δωσει καποιος για αυτους.Αυτο δε σημαινει πως ενας μη αιμοδοτης βεβαια δεν τυγχανει φροντιδας)Πρωτου γινεις βεβαια δεκτος ως αιμοδότης,πρέπει να απαντησεις υπευθυνα σε ενα ερωτηματολόγιο με πολλές ερωτήσεις.
Οι γονείς μου,αιμοδότες χρόνια-αν και η μητέρα μου εγχειρίστηκε πρόπερσι,και δεν ξέρω κατα πόσο θα αφήσω εκείνην
-έκαναν αίτηση για να γίνουν δωρητές κυττάρων ερυθρού μυελού,τομέας στον οποιο επισης υπαρχει μεγαλη έλειψη.Αυτο ισως ποναει λιγουλακι,αλλα σκεφτομαι σοβαρά να το επιχειρήσω κι εγώ.
Οσο για το να δωρίσω τα όργανα μου μετα θάνατον,είμαι σκεπτικός προς το παρών, για έναν,και μονο εναν λογο.Ξερουμε ολοι πως οι ομαδες γιατρών που προσπαθουν να επαναφερουν εναν ασθενη,κι εκεινες που αναλαμβανουν την τοποθετηση των οργανων του σε εναν αλλον σε περιπτωση αποτυχιας,ειναι ανεξάρτητες.Ανθρωπινο ειναι ομως,το να παραμένει στο μυαλο μου μια σκεψη.
"Κι αν εγω εχω ελαχιστες πιθανοτητες κάποτε να επιβιωσω με ενα ικανοποιητικό επίπεδο ζωής,κι αντ'αυτού δοθεί εμφαση στην προσπαθεια επιβίωσης ενος άλλου?
