Η πρόθεσή σας, όπως και κάθε γονέα, να βοηθήσετε το παιδί σας είναι σίγουρα ένδειξη απεριόριστης αγάπης. Όμως, βλέποντας πολλά άτομα των οποίων οι οικογένειες είχαν "σίγουρες" δουλειές στην Ελλάδα να φεύγουν στο εξωτερικό για τον άλφα ή βήτα λόγο (συνήθως σχετικό με την οικονομική κρίση), θα σας συμβούλευα να μην θεωρείτε τίποτα, απολύτως τίποτα, δεδομένο. Σε πέντε-έξι χρόνια που θα πάρει ο γιος σας πτυχίο δεν γνωρίζετε, δεν γνωρίζουμε πώς μπορεί να έχουν διαμορφωθεί οι συνθήκες, ακόμα και στην τράπεζα όπου εργάζεστε εσείς. Και δεν ξέρετε, ακόμα κι αν ο γιος σας τελειώσει εν τέλει Οικονομικά ή Πληροφορική, μπορεί να απορρίψει τη σίγουρη δουλειά που θα του βρείτε και να σηκωθεί να φύγει στο εξωτερικό, να κυνηγήσει κάποια άλλη θέση, κάποιο μεταπτυχιακό/διδακτορικό επί πληρωμή.
Δεν αμφισβητώ ότι το Μαθηματικό είναι μία πολύ δύσκολη σχολή αλλά πρέπει να ξέρετε πως ο γιος σας θα κάνει στο τέλος ό,τι επιλέξει, ακόμα κι αν από την αρχή μπει σε μία σχολή την οποία μπορεί να βγάλει σχετικά εύκολα στα τέσσερα-πέντε χρόνια. Οπότε, η δική μου συμβουλή, ως άτομο που έχει δει δεκάδες περιπτώσεις νέων να εγκαταλείπουν τα σχέδια των γονιών τους, τις σίγουρες θέσεις, τις οικογενειακές επιχειρήσεις για τον άλφα ή βήτα λόγο και να κυνηγάνε κάτι άλλο, είναι να μην θεωρείτε τίποτα σίγουρο, εκτός από το γεγονός ότι οι επιλογές θα είναι του γιου σας. Εφόσον του έχετε δώσει σωστά ερεθίσματα και έχετε αποτελέσει ένα σωστό πρότυπο για εκείνον, εργατικό, υπεύθυνο, που παλεύει, θα τα καταφέρει με ό,τι κι αν καταπιαστεί, μην έχετε αμφιβολία. Αλλά, να θυμάστε, πως όπως εσείς κάνατε τις δικές σας επιλογές, έτσι θα κάνει και ο ίδιος τις δικές του.
ΥΓ: Και, ναι, σαφώς για να κάνει τις επιλογές του πρέπει να τον χρηματοδοτείτε. Αλλά μην το χρησιμοποιήσετε εκβιαστικά αυτό. Ξέρω οικογένεια που το έκανε, το άτομο που το υπέστη εν τέλει σπούδασε στο εξωτερικό με υποτροφίες, δούλεψε και σε σέρβις και σε λάντζα, πήρε πτυχία, μάστερ και λοιπά και πλέον βγάζει περισσότερα λεφτά απ' όλους του τους συγγενείς μαζί. Και ξέρω και άλλο άτομο που σπουδάζει με υποτροφία έξω, έπειτα από μία δεκαετία "αιώνιας φοίτησης" στη σχολή όπου το πίεσαν να μπει οι γονείς για να αναλάβει την οικογενειακή επιχείρηση. Έχει να πατήσει το πόδι του Ελλάδα πολλά χρόνια, δεν έχει καμία επαφή με τους γονείς του. Αυτά σας τα γράφω επειδή τα έχω δει να συμβαίνουν και επειδή οι άνθρωποι είμαστε απρόβλεπτοι, ειδικά υπό πίεση. Μην τον πιέζετε τον γιο σας γιατί δεν ξέρετε πώς θα αντιδράσει.
Με κάθε καλή διάθεση.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
