Υπήρχε ένα παιδί στην πρώτη Λυκείου,το οποιο απο την πρώτη μερα που φτιαχτηκε η τάξη,επειδη ήξερε τα περισσοτερα παιδια σε αντιθεση με εμενα,κι επειδή ήταν στο χαρακτήρα του,για να εντυπωσιάσει τους άλλους κάθε φορά που έλεγα μάθημα ειρωνευόταν επιδεικτικά και γελούσαν 10 ατομα γυρω του.Το ανεχθηκα τρεις-τεσσερεις φορες,μεχρι που μια μερα οταν σηκωσα χερι κι εγινε το ίδιο ενω με εξέταζε η καθηγήτρια,σηκώθηκα πολύ νευριασμένος και πήγα μπροαστά στο θρανίο του για να του φωνάξω "Ποιό ειναι το προβλημα σου ρε μ*****?"Μείναν παγοκολώνες ολη η ταξη μαζι με αυτον και την καθηγητρια."Θα σου πω στο διαλειμμα .." μου λεει.Χτυπα το κουδουνι και βγηκε αμεσως για ψαρεμα.Α ο ταδε του λενε.Ναι οντως δε μιλαει καθολου αλλα μην εχεις και πολλα - πολλα μαζί του,έχει μαυρη ζώνη στο τάδε.(το λέω επειδή έμαθα ποιος και τι του είπε ακριβώς)Ερχεται στο διαλειμμα μες στη χαρα να μου δωσει το χερι λεγοντας εντάξει Γιαννη,τελειωσε το θέμα.Καλη καρδια , τον συγχωρεσα,κι απο τοτε δεν εγινε το ιδιο.Το καλοκαιρι αλλαξε τάξη,και μετα απο λιγο καιρο με ενημερωσαν πως σκοτωθηκε σε ατύχημα με τη μηχανή του.Δε μετανιωνω ποτε για οτιδήποτε κανω,σε τετοιες περιπτωσεις ομως εχεις τυψεις,ακομη κι αν δε φταις εσυ για το θανατο του,για το πως του φερθηκες,οι οποιες δε φευγουν ποτε.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.