''σε περνω τηλ στο κινητο,γιατι δεν το σηκωνεις?''
''το ειχα στο αθορυβο''
ΧΑαχΑΧαχΑΧ. Και η δικιά μου. Και επειδή ξέρει την απάντηση όταν πάω κάπου μου λεει "να προσέχεις, μην αργήσεις...και βγάλε το κινητό από το αθόρυβο."
Στο θέμα μας. Και εγώ μαλώνω με τους γονείς μου, βασικά μόνο με τη μάνα μου μαλώνω, ο μπαμπάς μου είναι καλούλης και όποτε μαλώνουμε προσπαθεί να μου μιλήσει ήρεμα για να τα βρούμε, και γενικά δε το τραβάει όπως η μάνα μου.
Το θέμα είναι ότι είναι φυσιολογικό, αφού μετά από καμιά ώρα είμαστε σα να μην έγινε τίποτα, και όσο περνάνε τα χρόνια είναι πιο ωραία όλα, μεγάλωσα κιόλας οπότε δεν έχει πολλές αφορμές για καβγά.
Τρόποι αντιμετώπισης; Ε μία είναι η λύση : ΜΙΛΑ ΤΟΥΣ για ό,τι σε ενοχλεί, ζήτα συγγνώμη όταν νιώθεις ότι αυτό που έκανες ή είπες ήταν λάθος κτλ. Γονείς είναι, θέλουν την προσοχή μας και να τους κάνουμε να μην νιώθουν περιττοί.
Βασικά θα μπορούσα να πω πολλά για αυτό το θέμα, αλλά δεν έχει νόημα, απλά άστο και θα περάσει και όταν δείξεις ότι είσαι αρκετά ώριμη για να παίρνεις σοβαρές αποφάσεις και για να σου έχουν εμπιστοσύνη θα πεις ότι καλώς έγιναν όλα όπως έγιναν.
Δε ξέρω για τους υπόλοιπους ρε παιδί μου, αλλά όταν είμαι σε καλό μουντ και σκέφτομαι το πώς με μεγάλωσαν, τι μου έμαθαν, και μου μαθαίνουν ακόμα οι γονείς μου, ξεχνάω ό,τι και να μου έχουν κάνει, όλες τις φορές που με έκαναν να κλάψω και να νιώσω χάλια κτλ. και στην τελική πάντα έχω καταλήξει ότι είχαν δίκιο, τουλάχιστον στα περισσότερα. Ε δεν είναι και εύκολο να μεγαλώνεις ένα παιδί, και κανείς δε γεννήθηκε τέλειος.
Οπότε υπομονή, και αν είσαι εσύ καλή απέναντί τους, θα είναι κι αυτοί (κάποτε στο κοντινό μέλλον).
