Ζητώ εκ των προτέρων συγγνώμη για το σεντόνι, αλλά θέλω να τα βγάλω από μέσα μου

Είναι τα πρώτα Χριστούγεννα ούσα φοιτήτρια και είναι οριακά χειρότερα από αυτά της 3ης Λυκείου.
Έχω απομακρυνθεί με φίλους μου λόγω απόστασης, αν και προσπαθούμε να μιλάμε συχνα,και τώρα έτσι μέρες γιορτινές που είναι δεν έχω έναν άνθρωπο να πάω για μια απλή βόλτα, να περπατήσουμε.
Στα γκομενικα τώρα τα πράγματα δεν τα λες καλύτερα. Έχω να βρω κατι καλό περίπου 6μηνες ,δεν έχω βρει κάποιον που να μπορούμε να μιλάμε και να παίρναμε ωραία,όσες φορές βγήκα ραντεβού, δεν οδήγησαν κάπου.
Τους τελευταίους 2μηνες δε,η κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο. Βλέπω κοπέλες που εμφανισιακά δεν τις βλέπεις και λες ουαου (οχι οτι ειμαι και εγω καλυτερη) και δεν μπορούν να πουν 2 κουβέντες, να έχουν ,αν όχι σχέση,τουλάχιστον κάποιον άνθρωπο δίπλα τους,και αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι τι κανω λάθος κ απογοητευομαι. Πλέον έχω σταματήσει (κακώς) να ελπίζω ότι θα φτιάξει η κατάσταση αυτή σύντομα.