Καλησπέρα. Θα σου πω για μένα τώρα στα 47 μου που είμαι στο 2ο εξάμηνο στο παιδαγωγικό. Η απόφαση ήταν πολύ συνειδητοποιημένη και ενώ ήδη έχω σπουδάσει αγγλική φιλολογία από κολλέγιο και έχω εμπειρία 20 ετών και μέχρι πέρυσι δούλευα, το προσπάθησα. Έχω οικογένεια και ήδη γιο φοιτητή και η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ δύσκολο. Εξαρτάται τι θες και το λόγο που πας. Αν θέλεις καλούς βαθμούς, έχει διάβασμα καθώς μιλάμε για μεγάλο όγκο ύλης. Αν όχι, με μέτριο διάβασμα περνάς. Το πρόβλημα είναι η ανάκληση... ιδίως όταν σου βάζουν multiple choices που εκεί παίζουν παγίδες και γενικά με τα νεύρα σου. Η επαφή με τους υπόλοιπους συμφοιτητές θα σε ανανεώσει γιατί υπάρχουν πολλοί που σπουδάζουν σε μεγάλη ηλικία, δε φαντάζεσαι πόσοι στην ηλικία μου σπουδάζουν. Εγώ δεν το αλλάζω γιατί νιώθω πολύ καλά... περνάω καλά. Κουράζομαι πολύ γιατί έχω πολλές υποχρεώσεις αλλά και πάλι το Πανεπιστήμιο μου αρέσει. Είναι κομμάτι της ζωής μου. Μπορεί σε κάποιον πιο μικρό να φαίνεται σαν υποχρέωση αλλά σε πιο μεγάλη ηλικία που έχεις πείρα και κριτική σκέψη, είναι μια ωραία εμπειρία. Ναι κουράζεσαι όταν σπουδάζεις πιο
μεγάλος, δεν είναι όπως στα 18 που έχεις άπλετο χρόνο αλλά πας συνειδητά. Ξέρεις γιατί πας. Και αυτό το κάνει πολύ διαφορετικό
Δεν είναι μόνο το πτυχίο. Είναι η στάση ζωής που αποκτάς. Εξελίσσεσαι και αλλάζεις τρόπο σκέψης, αυτοπεποίθηση, ανοίγει το μυαλό σου.
Δύσκολο δεν είναι η ηλικία αλλά η πειθαρχία και η νοοτροπία. Αν πας με στόχο να τελειώσεις τις σπουδές όλα θα γίνουν και θα περάσεις πολύ καλά. Μπορεί να συνδυαστεί με δουλειά αλλά μόνο όταν έχεις στόχο. Δουλειά πιστεύω θα βρώ καθώς σαν δασκάλα έχω ήδη πείρα. Αν προσθέσεις ένα μεταπτυχιακό πχ θα σου ανοίξει άλλες πόρτες σίγουρα. Όλα μπορούν να γίνουν αρκεί εσύ να θες