Ξεφυτρώνουν άλλα θέματα τώρα, αυτό της επωνυμίας του Παύλου. Δεν ήταν στο πρόγραμμα. Έχουμε αγωνία για το επώνυμο του τέως Πρίγκηπα.
Να τονίσουμε ότι σε καμία χώρα του δυτικού (και όχι μόνο) κόσμου δεν εφαρμόστηκε πολιτική διαγραφής φοιτητών γιατί απλά η ίδια η κοινωνία έφτιαξε Πανεπιστήμια με αρχίδια από την αρχή, που να μην μπαίνει κόσμος χωρίς λόγο. Ακόμη και στην Ουγκάντα να πάτε θα δείτε ότι υπάρχει ρήτρα σπουδών και στην ίδια την κοινωνία. Δεν ήταν κάτι που προέκυψε. Μπορεί να έχουν φτώχεια, εμφυλίους αλλά ξέρει η κοινωνία της Ουγκάντας ότι για να πάει κάποιος στο Πανεπιστήμιο έχει κάποιες ικανότητες και επομένως θα το τελειώσει οπότε είναι κάπως (ανεξήγητο) να μην μπορεί να τελειώσει κάποιος τις σπουδές του.
Με αυτό καταλήγουμε σε ένα άλλο θέμα, ότι πως εξηγείται σε έναν κάτοικο άλλης χώρας η αδυναμία ολοκλήρωσης των σπουδών από φοιτητές που τα είχαν όλα στο πιάτο τους (φροντιστήρια λυκείου, φροντιστήρια στο Πανεπιστήμιο όχι όλοι, αλλά κάνουν) και να μην μπορούν να τελειώσουν τις σπουδές τους; Αυτό λοιπόν δείχνει μια άλλη παθογένεια που δεν αγγίζεται από καμία κυβέρνηση. Δεν είναι οι φοιτητές που δεν τελειώνουν το Πανεπιστήμιο.
Θα έπρεπε αυτοί οι άνθρωποι να μην ήταν στο Πανεπιστήμιο και απλά βρέθηκαν και ταλαιπωρούνται. Τελείως αντιλαϊκό ε; Όμως και στην Βενεζουέλα να πάτε, δεν θα δείτε ανθρώπους που δεν κάνουν για Πανεπιστήμιο να τελειώνουν Πανεπιστήμιο. Επίσης δεν υπάρχει και καθηγητικό κατεστημένο με αρρωστημένες νοοτροπίες σε εξεταστικές όπου αρκετοί καθηγητές για υπαρξιακούς λόγους κόβουν άνω του 70% των συμμετεχόντων φοιτητών. Αυτό επίσης δεν υπάρχει πουθενά αλλού. Τι σημαίνει να δίνουμε το μάθημα 500 άτομα και στις ανακοινώσεις να βγαίνουν μόνο 3 επιτυχόντες και οι 3 με βαθμό 5. Αυτό τι ακαδημαϊκή σκέψη προάγει;
Είτε γιατί δεν υπάρχουν απλά τέτοιοι άνθρωποι να είναι καθηγητές σε Πανεπιστήμιο,
είτε γιατί δεν υπάρχουν φοιτητές σαν τους Έλληνες φοιτητές!
τόσο απλό