Είναι κανείς από σας που έχει ένα θεωρητικό πτυχίο και είναι ετεροαπασχολουμενος σε πολύ κακές συνθήκες, ενώ σκέφτεται να ξανασπουδάσει; Εμένα μου συμβαίνει, είμαι 26 και φέτος πήρα την απόφαση να δώσω πανελλήνιες από τον τομέα υγείας. Έχει 1,5 χρόνο που προετοιμαζομαι και διαβάζω όλη μέρα παρα πολύ. Μην φοβάστε αν το σκέφτεστε, η σωστή απόφαση δεν είναι πάντα η πιο εύκολη. Αν δει αυτό το θέμα ο fockos θα ήθελα να μου απαντήσει, γιατί αν βρω έστω και ένα άτομο να με ενθαρρύνει θα πάω να ξανασπουδάσω ιατρική και σε άλλη χώρα, έχω τη δυνατότητα και βοήθεια. Χαίρομαι που μπορώ να σπουδάσω και να έχω ένα πτυχίο που να με βοηθάει στην ζωή μου. Fockos σε παρακολουθώ καιρό και είχες κι εσύ κάτι παρόμοιο και φαίνεται ότι αγαπάς την ιατρική και λες ενθαρρυντικά και αισιόδοξα λόγια προς τους άλλους, αλλά και την πραγματική κατάσταση. Νευρολογια δεν επέλεξες; εγώ παιδιά εχω δύο πλάνα, ή να δηλώσω και άλλες σχολές, και να δω σε ποια από αυτές θα περάσω ή να φύγω... Στο μηχανογραφικο θα βάλω πρώτα την ιατρική, μετά φαρμακευτική, οδοντιατρική, φυσικοθεραπεια, γεωπονία και οινολογία. Έχω αποφασίσει ότι αυτές θα βάλω και έχω δει τις άλλες σχολές και έχω καταλήξει σε αυτές. Τώρα για το "γιατί ιατρικη" είναι ένα θέμα που έχω βρει την απάντηση μέσα μου, μιλώντας με έναν ογκολογο και έναν ακτινολογο. Το γιατί πήγα θεωρητική είναι ένα θέμα που δεν έχει νόημα, είναι πολύ προσωπικό. Το θέμα είναι ότι είμαι σε μια οδυνηρή κατάσταση να ξαναφτιάξω τη ζωή μου όμως τώρα δεν παίρνουμε αποφάσεις μόνο με βάση τα όνειρα. Αυτό που με κρατάει πίσω και με κάνει να είμαι προβληματισμενη είναι μετά τα 32, που θα τελειώσω, τι θα αντιμετωπίσω. Δεν πιστεύω ότι η σχολή είναι τόσο δύσκολη, ούτε 4-5-6 χρόνια κάνουν διαφορά, εγώ γενικά διαβάζω πολύ. Είναι σχετικά θεωρητική σχολή η ιατρικη. Βέβαια, ναι μεν η ειδικότητα είναι δουλειά. Μετά από 6 χρόνια έρχονται οι εξετάσεις ειδικοτητας... Όμως είναι αλλο 3 εφημερίες το μήνα και άλλο 9, όπως ακούω, λόγω των ελλείψεων και δυσλειτουργιας του εσυ...πιστεύω ότι είναι λογικα αυτα που λέω και ανησυχώ.. Άλλοι μου συστήνουν να πάω, μετά να πάρω μικροβιολογια, που είναι πιο ξεκούραστη και με αποκατάσταση. Σίγουρα πάντως θέλω να πάρω τη ζωή στα χέρια μου και θέλω να ξανασπουδάσω. Εσείς παιδιά τι θα κάνατε αν ήσασταν στη θέση μου; γενικά δε σκέφτομαι αρνητικά κι εσείς να σκέφτεστε θετικά και αισιόδοξα, πχ λέω να σπουδάσω το τάδε ή το τάδε και κάποιος άλλος λέει, γιατί να το σπουδάσεις αυτό, τι κάνεις, δεν έχει νόημα, δεν αξίζει, ξέρεις πόσο απαίσιο είναι, δουλειές δεν υπάρχουν κλπ κλπ. Πιστεύω για όλους κάτι θα βρεθεί κανείς δε χάνεται... Καλύτερο είναι πάντως από το να μένεις στάσιμος. Το θέμα είναι η απόφαση που πρέπει να πάρω αφού δώσω εξετάσεις. Οπωσδήποτε στη φάση που βρίσκομαι και η φαρμακευτική πχ αν την αποφασίσω καλή είναι, ή και οδοντιατρική... Τουλάχιστον είναι καλύτερα από την θεωρητική, πολύ καλύτερα...