Μιλώντας προσωπικά κι έχοντας γράψει στις περσινές πανελλήνιες 18,6 (92 ο ένας βαθμολογητής και 94 ο δεύτερος), αυτό που έχω να πω μιλώντας για κάθε θέμα του διαγωνίσματος της έκθεσης είναι ότι χρειάζεται εξάσκηση. Όπως ακριβώς λειτουργούν τα θετικά μαθήματα (μαθηματικά, φυσική, χημεία), έτσι ακριβώς κι η έκθεση έγκειται σε πολύ μεγάλο βαθμό στην προσπάθεια που καταβάλει κανείς. Συγχέουμε πολλές φορές ότι μεγαλύτερη βαρύτητα υπάρχει μόνο στο θέμα Δ, δηλαδή στην παραγωγή λόγου, που πιάνει 30 μονάδες και κρίνεται αρκετά υποκειμενικά, και ξεχνάμε τις μονάδες που χάνονται, αδίκως, από την περίληψη, το θέμα β, ακόμη και το γ, τα οποία θεωρούνται αντικειμενικές μονάδες. Δε χωράει υποκειμενικότητα στη θεωρία, είναι αυτό και τέλος. Οπότε εστίασε στην περίληψη και στο θέμα β να μη χάνεται σχεδόν καμία μονάδα. Διάβασε τη θεωρία 600 φορές και να θυμάσαι πως απαντάμε κάθε φόρα σε κάθε είδους άσκηση. Επίσης αυτό που τα τελευταία χρόνια έχει εδραιωθεί στο θέμα β κυρίως, είναι ότι απαντάμε κειμενοκεντρικά. Δε φτάνει μόνο η παράθεση της θεωρίας, αν δε συνδέεται και με το νόημα του κάθε κειμένου ή της κάθε παραγράφου, που συνήθως αναφέρεται η ερώτηση.
Γενικότερα, καλό θα είναι να δεις το διαγώνισμα της έκθεσης πιο ολιστικά. Μπορείς να κερδίσεις απίστευτες μονάδες που πολύ συχνά - και είναι πολύ κρίμα - χάνονται. Οι μεγάλοι βαθμοί δεν γραφτήκαν μόνο λόγω άρτιας έκθεσης (παραγωγής λόγου), αλλά κι επειδή το θέμα α, β και γ ήταν σχεδόν άψογα.
