α)Υπάρχουν μαθήματα (Αθήνα και Θεσσαλονίκη κυρίως, επαρχία είναι πιο cool) που για να καλύψεις την ύλη δε σου φτάνουν ούτε 2 εξάμηνα, κομπλεξικοί καθηγητές που βάζουν θέματα τόσο δύσκολα (για να 'χουν να καυχιούνται πόσο υψηλό είναι το επίπεδο σπουδών κ.λπ.) που για να γράψεις 5 πρέπει να φτύσεις το γάλα της μάνας σου για πολύ καιρό κ.ο.κ.
Και ξαναλέω, άλλες (πνευματικές) αντοχές έχεις στα 18, άλλες στα 38...αν τότε μας φαίνονταν κάποια πράγματα «βουνό», πλέον μας φαίνονται το Everest!
β)Δεν έχεις παρά να δεις θέματα εξετάσεων συγκεκριμένων μαθημάτων από προηγούμενα έτη!
γ)Αυτή η κατηγορία φοιτητών Τ.Ε.Ι. που αναφέρεις (την οποία προφανώς έζησα κι εγώ και ξέρω καλά) συνήθως δε μπαίνει καν στον κόπο ν' ασχοληθεί με τη συνέχιση των σπουδών γενικότερα!
Είναι αυτοί που είτε θα τους δεις να τυλίγουν σουβλάκια, να δουλεύουν σε μπαρ κ.α. (γενικότερα να ετεροαπασχολούνται) είτε θα τους δεις αποθηκάριους, τεχνίτες, εργοδηγούς (στην καλύτερη) κ.α. σε μικρομεσαίες εταιρείες του κλάδου τους...
Προφανώς γι' αυτό μιλάμε, αλλιώς δεν έχει νόημα!
Τι, να παραιτηθείς απ' την (όποια) δουλειά σου για να πας να σπουδάσεις σε πολυτεχνική;
Την όποια
θεωρητική ωφέλεια θα σου αποφέρει το δίπλωμα θα την «καταπνίξει» και με το παραπάνω η
πραγματική κατάσταση του να είσαι ένας μηχανικός με 3+ έτη αποχής από το επάγγελμα!