Καίριος παράγοντας για την απαξίωση της επαγγελματικής εκπαίδευσης είναι η αντίληψη της ελληνικής οικογένειας και κοινωνίας πως δουλειά εξασφαλίζει μόνο το πανεπιστημιακό πτυχίο. Ενδεικτικό είναι ότι επί δεκαετίες το 70% των αποφοίτων γυμνασίου συνέχιζε στο γενικό λύκειο (που οδηγούν στις Πανελλαδικές Εξετάσεις για τα ΑΕΙ) και το 30% σε ΕΠΑΛ. Ετσι, μαθητές με χαμηλές σχολικές επιδόσεις κατευθύνονται στα ΕΠΑΛ, «αφού δεν παίρνουν τα γράμματα, ας μάθουν μια τέχνη», όπως λέγεται. Ποιοτικές μελέτες για το γνωσιακό επίπεδο των μαθητών ΕΠΑΛ δεν υπάρχουν από το υπουργείο Παιδείας. «Εχουμε παιδιά από χαμηλά οικονομικά και κοινωνικά στρώματα, με οικογενειακά προβλήματα, τα οποία τα φέρνουν στο σχολείο. Για να ισορροπήσει το σχολείο απαιτείται δουλειά από τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς», παρατηρεί ο κ. Παυσανίας Νταράλας, διευθυντής του Προτύπου ΕΠΑΛ Τρικάλων. «Δεν μπορούν να πληρώσουν χρήματα για φροντιστήρια, δεν έχουν γονείς που μπορούν να τα βοηθήσουν στο σχολείο, ζουν σε υποβαθμισμένες περιοχές, υπάρχουν παιδιά που έχουν νιώσει παραμέληση, που στερούνται τα στοιχειώδη, που δεν έχουν ελπίδα. Ετσι, λειτουργούν διαλυτικά μέσα στην τάξη. Προσέξτε, δεν είναι η πλειονότητα, αλλά ο ρόλος αυτών των παιδιών είναι καθοριστικός», προσθέτει φιλόλογος σε ΕΠΑΛ. Είναι ενδεικτικό, σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», ότι αρκετοί μαθητές των ΕΠΑΛ παίρνουν απολυτήριο (που απαιτεί να έχουν τη βάση απόλυσης) αλλά δεν τους ενδιαφέρει να πάρουν ειδικότητα – κάτι που απαιτεί υψηλότερους βαθμούς.
