Καλές εποχές, θυμάμαι να έχω μαζί μου 4-5 στυλό και να με ρωτάνε όλοι "γιατί τόσοι πολλοί;"...εν τέλει να δουλεύει μόνο ένας και άλλος ένας με τα χίλια ζόρια στην κρίσιμη ώρα, και να είμαι σε φάση : "Για αυτό, ο διάολος έχει πολλά ποδάρια,και εγώ όμως πολλά στυλό".
Μια φίλη μου όταν δίναμε είχε βγάλει απο την κασετίνα της 3-4 εικονίτσες της Παναγίας πάνω στο θρανίο. Και την ώρα που τελειώνω και να πάω να παραδώσω τα βλέπω και είχα πεθάνει κυριολεκτικά στο γέλιο. Μου λέει "γιατί γελάς καλέ ;". Της κάνω "Και τον σταυρό να έδενες στην πλάτη όπως τον κουβαλούσε ο Χριστός ερχόμενη σήμερα να γράψεις, σημασία δεν θα είχε

".