Λοιπόν... για να μην ανοίξω άλλο θέμα, θα γράψω εδώ. Μιας και η θεματοθέτρια γράφει και για Εργοθεραπεία σε ΙΕΚ.
Εγώ έδωσα Πανελλήνιες από θεωρητική κατεύθυνση το 2021 και δεν είχα σχολή επιτυχίας (έγραψα 8,5) αλλά αυτό δεν μου κάνει εντύπωση διότι δεν είχα στόχο και ενδεχομένως δεν διάβαζα. Δεν είχα κίνητρο δηλαδή. Τελικα κατέληξα να πάω ΙΕΚ Εργοθεραπείας και σύντομα τελειώνει το πρώτο μου εξάμηνο, οπότε δίνω εξεταστική. Το θέμα είναι όμως πώς, παρότι διαβάζω και μου αρέσει, δεν θεωρώ πως έκανα την καλύτερη επιλογή. Δεν είναι κάτι που με τραβάει όσο νόμιζα. Και εδώ και 1 μήνα περίπου σκέφτομαι καθημερινά πώς θα έπρεπε να έχω στρωθεί και διαβάσει από την κατεύθυνση Υγείας για Κτηνιατρική, η οποία, πράγματι, είναι η μόνη σχολή η οποία με γεμίζει.
Μπορεί να διαβάζω Ανατομία για την Εργοθεραπεία και ταυτόχρονα σκέφτομαι "Μακάρι αυτή τη στιγμή να διάβαζα για την ανατομία των ζώων και να ήμουν στο τμήμα κτηνιατρικής", εντελώς ασυναίσθητα. Και έχω πάθει πολλά mental breakdowns με το συγκεκριμένο θέμα. Δεν είναι εύκολη υπόθεση το να αλλάξω την κατεύθυνση μου εντελώς, να μην έχω δηλαδή καθόλου βάσεις, θα χρειαστεί να κάνω μαθήματα στο φροντιστήριο από τώρα για να δώσω το 2023. Και πάλι τότε δεν είμαι σίγουρη αν θα μου φτάσει ο χρόνος. Είναι κάτι όμως που πράγματι πρέπει να αποφασίσω και να είμαι 100% προσηλωμένη στον στόχο μου γιατί 1,5 χρόνος δεν είναι λίγος αλλά ταυτόχρονα ούτε πολύς. Δεν υπάρχει room για "Τελικά δεν θα το κάνω" μετά από έναν χρόνο, θα έχω χάσει, στην ουσία, 1 ολόκληρο χρόνο τον οποίο θα μπορούσα να έχω αξιοποιήσει αλλιώς.
Η εύκολη λύση θα ήταν να άλλαζα απλώς τμήμα στο ΙΕΚ και να πήγαινα σε ένα το οποίο ξέρω πώς έχει αποκατάσταση κτλ. Όμως θα με γέμιζε; Όχι. Είναι η πρώτη μου επιλογή; Όχι. Το ξέρω ότι όταν πρόκειται για σχολές όπως Ιατρική και Κτηνιατρική, πρέπει να είσαι αποφασισμένος και συνεπής, δεν φτάνει μόνο να σου αρέσει κάτι. Γιατί πολλές φορές έχω ρωτήσει τον εαυτό μου "Αφού σου άρεσε τόσο, γιατί δεν το έκανες νωρίτερα;". Είχα διαφορετικό mindset, και το μόνο που με ενδιέφερε από την πρώτη Λυκείου και μετέπειτα ήταν να τελειώσω το σχολείο. Δεν είχα σκεφτεί πέρα από αυτό. Και δεν έχω μετανιώσει κάτι πιο πολύ στην ζωή μου.
Το έχω συζητήσει ήδη με τους δικούς μου και είναι υπέρ. Η αδελφή μου, μέσα από την δική της εμπειρία (πέρασε στο Βιολογικό μετά από πολύ πολύ προσπάθεια και θυσίες) μου είπε το εξής "Το να έχεις ανακαλύψει τι σου αρέσει είναι το πρώτο βήμα για την επιτυχία σου. Πολλοί δεν ξέρουν καν τι τους αρέσει. Και όταν εμένα μου έλεγαν να πάω Φαρμακευτική και Κτηνιατρική όταν ανακοινώθηκε η βαθμολογία μου, εγώ ακολούθησα το ένστικτο μου και αυτό για το οποίο τόσο μόχθησα. Και λατρεύω αυτό που κάνω. Οπότε κάν'το, με την προϋπόθεση εννοείται πώς δεν θα τα παρατήσεις. Ότι και αν γίνει. Θα σε ανταμείψει όλη αυτή η προσπάθεια."
Και εννοείται πως κατά πάσα πιθανότητα μπορεί να αποτύχω. Και η ίδια η σχολή δεν θα είναι εύκολη, ακόμη και αν περάσω με την πρώτη. Αν έπρεπε να φτάσω 18 χρονών για να πάρω αυτή την απόφαση, ας είναι. Θα ήθελα να ακούσω και τις δικές σας απόψεις.