Το ίδιο παραμύθι το έζησα από πρώτο χέρι με τις καταθλίψεις των φοιτητών του 2005-2010 σχετικά με τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16 και την πολιτική ενδυνάμωση του Τσίπρα ως νέου πολιτικού που ρύθμιζε τα δημόσια Πανεπιστήμια της χώρας μας. Εννοείται ότι ο χώρος της συστημικής αριστεράς της εκάλης, δεν θέλει κάτι τέτοιο και η επιχειρηματολογία ξεκινάει για δημόσιο, μη ταξικό (ή μη τοξικό) Πανεπιστήμιο για όλους χωρίς βαθμούς, χωρίς εξετάσεις, χωρίς πόρτες, χωρίς παράθυρα ...και με χωρίς τουαλέτες, μάγκες μου. Χωρίς τοαλέτες.
Η Ελλάδα επειδή δεν είναι ΗΠΑ, ούτε Δανία (σε κάτι πιο μικρό μέγεθος) δεν νομίζω να μπορέσει να εφαρμόσει αυτό το μοντέλο σπουδών καθώς το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι οι επαγγελματικές κομματικές συντεχνίες των επιστημόνων που βασίζονται στο πτυχίο-επάγγελμα με αποτέλεσμα να κατοχυρώνουν επαγγέλματα βάση τίτλων και όχι βάση ικανοτήτων ή δεξιοτήτων, αφού μετά οι βολεμένοι θα μείνουν άνεργοι. Συζητάμε για κάτι που το υπάρχον πλαίσιο επιστημονικής κουλτούρας είναι σε λάθος βάση και πολύς κόσμος ζει τη ζωούλα του με αυτόν τον τρόπο.