Kαλώς ή κακώς για κάποιο λόγο, αυτές οι περιπτώσεις των βυσμάτων όσο και αν μας ικανοποιεί να λέμε ότι το σύστημα θα τις ξεβράσει λόγω ανεπάρκειάς τους, επικρατούν και βασιλεύουν. Όπως πολύ σωστά είπες, η κοινωνία δεν επιβραβεύει συχνά την "τιμή των όπλων" αλλά το φαίνεσθαι. Πάνω στο φαίνεσθαι και σε μια ματαιοδοξία στηρίζεται η νεοφιλελεύθερη οικονομική άποψη, προσφορά και ζήτηση. Αν κρίνω από τις βλακώδεις επιλογές της κάθε κοινής γνώμης όλων των λαών του κόσμου, η ζήτηση είναι μια αμφιλεγόμενη έννοια και αξία εργασίας ή σπουδών.
Πολλές φορές δεν εξετάζουμε την αξία κάποιων πραγμάτων γι' αυτό και θεμελιώδη ζητήματα της ανθρώπινης ζωής μένουν άλυτα, οι διάφορες ανισότητες αμβλύνονται και ο χρόνος προχωράει. Για κάποιο λόγο που δεν θα μάθουμε ποτέ, ορισμένοι άνθρωποι είναι πιο ίσοι, πιο τυχεροί, πιο αγωνιστές του μπολυτεχνείου, πιο ΚΚΕ και από το ΚΚΕ, πιο ΝΔ και από τη ΝΔ, πιο αποκαταστημένοι με το λιγότερο κόπο ή μηδενικό κόπο άσχετα αν στα μάτια της κοινής γνώμης φαίνονται συμπαθητικοί, παιδιά του λαού, παιδιά του λαγού, παιδιά της κουκουβάγιας, παιδιά της διπλανής πόρτας. Έτσι είναι η ανθρώπινη κοινωνία. Δυο μέτρα και εκατοντάδες σταθμά ανάλογα τι βολεύει τον καθένα τυχοδιώκτη.
Να δούμε το παράδειγμα ενός Πολιτικού Μηχανικού που αφιέρωσε πολύ χρόνο από τη ζωή του να σπουδάσει και να παλέψει για την εργασία του, με τις εισφορές κτλ ενώ δεν έχει και μεγάλη πελατεία ή εργάζεται περιστασιακά και τίμια σε ένα τεχνικό γραφείο για το μεροκάματο και την ίδια στιγμή, συνάδελφός του με το ίδιο πτυχίο να εργάζεται ως κομματόσκυλο σε κάποια κλαδική ένωση ενώ ως φοιτητής ο δεύτερος ήταν φοιτητοπατέρας και μόνιμα έξω από το αμφιθέατρο; Γιατί τα δημοκρατικά αντανακλαστικά εδώ δεν λειτουργούν όπως πρέπει στο όνομα της αξιοκρατίας;
Δεν έχουμε τελικά δημοκρατία στην ηθική συνείδηση;
