Πες το πιο απλά να σε καταλάβουν οι (άσχετοι) με αγορά εργασίας στην Ελλάδα.
Δευτερογενής Τομέας: Η αγαπημένη μας χώρα λόγω σχεδόν ανύπαρκτου ερευνητικού τομέα δεν παράγει κανένα τεχνολογικό προϊόν (π.χ. μηχάνημα) που να το πουλάει σε κάποια αγορά και να υπάρχει συνεχής εφοδιασμός με ανταλλακτικά ώστε η έρευνα να συνεχίζει να υπάρχει.
Η χώρα μας μόνο καταναλώνει μηχανήματα και πλαστικά από άλλες χώρες που συνήθως τα παράγουν σε χώρες της Ασίας λόγω χαμηλού εργατικού κόστους (και ανύπαρκτου εργασιακού 8ωρου). Επίσης οι δουλειές στον χρηματο/οικονομικό κλάδο και ανάλυση δεδομένων δεν επιλύουν το πρόβλημα του κορεσμού επειδή πάλι δεν παράγεται κάτι. Είναι δουλειές υπηρεσιών και πολλές φορές
δεν υπάρχουν άμεσα οφέλη για μια τοπική οικονομία σε μια επαρχιακή πόλη. Δουλείες γραφείων (π.χ. φροντιστήρια, γιατρεία, καφετέριες) δεν παράγουν ΦΠΑ για να συμβάλλουν στους μακροοικονομικούς δείκτες της χώρας και να αρχίσει το πλεόνασμα σε κανονικό ρευστό και φυσικά να υπάρχει γραμμή από νέες θέσεις εργασίας (η μια να εξαρτάται από την άλλη θέση εργασίας). Η παραγωγή ΦΠΑ γίνεται με τον βιομηχανικό μετασχηματισμό της πρώτης ύλης σε προϊόν. Σε αυτή τη διαδικασία πάλι η πρώτη ύλη δεν είναι δική μας επειδή δεν έχουμε οργανωμένη τεχνολογία για πρώτες ύλες. Η Ελλάδα εξάγει και τις πρώτες ύλες: για παράδειγμα, ξύλα από την Τουρκία.
Η Γαλλία για παράδειγμα φτιάχνει ρόδες πολεμικών αεροσκαφών αλλά τα μπουλόνια που σφίγγουν τη μάσκα είναι από ατσάλι δικής τους προέλευσης και οπότε όλο το κόστος υλικού μένει στη Γαλλία. Για το υπερκέρδος πουλάει η Γαλλία και ορισμένα ανταλλακτικά σε χώρες σαν την Ελλάδα, Βιετνάμ, Λιβύη,...και ο
@giannhs2001 χαίρεται.
Πρωτογενής Τομέας: Την ίδια στιγμή, ενώ έχουμε υπέροχο κλίμα και φυσικό τοπίο, ο πρωτογενής τομέας είναι πάλι με μεθόδους του 1970 με μικροκληρούχους φτωχούς αγρότες καθώς λόγω απουσίας βιομηχανίας και μηχανημάτων δικής μας κατασκευής, το κόστος τυποποίησης των αγροτικών προϊόντων ανεβαίνει για τον καθορισμό της τελικής τιμής και έτσι είναι μη ανταγωνιστικά καθώς σχεδόν όλοι η Μεσόγειος έχει τα ίδια λαχανικά και φρούτα. Όταν παράγεις κάτι και όλη η διαδικασία από την εξόρυξη ή το μάζεμα μέχρι την τυποποίηση στο τελάρο ή πλαστικό μπόλ απαιτεί εισαγωγή σε ξύλινα τελάρα, μπολ, κονσέρβες ή μηχανήματα που σχετίζονται με αυτά, το κόστος επιχειρησιακής επιβίωσης για τον βιοτέχνη και παραγωγό ανεβαίνει...γιατί
ΜΟΝΙΜΑ εξαρτάται από τον εισαγωγέα και το κόστος που του επιβάλλει (από το εξωτερικό, τελωνειακούς δασμούς, φόροι μεταφοράς με φορτηγά από την άλλη χώρα, κτλ). Ο εισαγωγέας μεταφέρει το κόστος του στον πελάτη προμηθευτή στην Ελλάδα...
Για παράδειγμα η Ιαπωνία από όσο ξέρω έκανε μαζική μεταφύτευση σε ελιές από τη Μεσόγειο και παράγει παρθένο λάδι με φυσικές μεθόδους, το οποίο και το καταναλώνουν.
Γενικό συμπέρασμα: η χώρα μας όσο δεν αποκτά βιομηχανική γραμμή παραγωγής τόσο οι υπηρεσίες, όσο και η αγροτική οικονομία θα σέρνονται με τις συνέπειες που όλοι βλέπουμε, δηλαδή, της ανεργίας και της υπο-απασχόλησης. Είναι απλά ανέκδοτο να μιλάμε για έρευνα ενώ δεν παράγουμε ούτε μια καρφίτσα. Ακόμη και ο τουρισμός δεν είναι σταθερά για ισχυρή οικονομική βάση. Είναι ένας κλάδος με ευκαιριακές δουλειές για τον μισό χρόνο όσο διαρκεί η τουριστική περίοδος και φυσικά όσο υπάρχει ομαλότητα και όχι πανδημίες. Οι περισσότεροι ασχολούνται με τον τουρισμό με καθαρά ευκαιριακή λογική επειδή δεν έχουν τις προϋποθέσεις να κάνουν κάτι άλλο επαγγελματικά και να ζήσουν. Κάποιοι άλλοι για τα κονομήσουν χοντρά από τουρίστες μέχρι να αρχίσουν οι μειωμένες αφήξεις τουριστών και μετά τα εγκεφαλικά τους.
