Λυκειακή vs φοιτητική ζωή

[nPb]

Δηλαδη εσυ πιστευεις οτι μπορεις να χτισεις μια σχεση-φιλιες μεσω του μεσετζερ?

Σε όλο τον κόσμο ο οποιοσδήποτε μπορεί να γνωρίσει κάποιον και τη συνέχεια, να προχωρήσει την γνωριμία στην κανονική ζωή. Στην Ελλάδα συνηθίζουμε να προτρέχουμε το αποτέλεσμα επειδή οι περισσότεροι έχουν μια λάθος εικόνα για τα κοινωνικά δίκτυα. Θέλω να πιστεύω ότι οφείλεται στον τεχνολογικό αναλφαβητισμό της χώρας και ότι γενικά έχουμε μάθει να ισοπεδώνουμε μια διαφορετική προσέγγιση που είναι έξω από αυτό που έχουμε μάθει.

Ποτέ δεν κατάλαβα πώς γίνεται μια σοβαρή κοπέλα να μην συχνάζει σε παρακμιακά κωλάδικα αλλά την ίδια στιγμή να διαρέεται η φήμη ότι εκεί και μόνο εκεί γίνονται οι γνωριμίες για φοιτητές όταν όλοι έχουν χωμένη τη μούρη τους σε κάποιο chatroom αλλά...βγαίνουν βόλτα για να γνωρίσουν κόσμο. Μέχρι και το χέσιμο πλέον οι άνθρωποι γράφουν μηνύματα, τι δεν; Η υποκρισία έχει και ένα όριο. Ναι συμφωνώ ότι και σε κωλάδικα κάτι μπορεί να βρει κάποιος και να το ονομάσει γνωριμία της αρπαχτής. Αλλά ο καθένας βρίσκει αυτό που ψάχνει.

 

[Paragontas7000]

Δυστυχώς ή ευτυχώς γίνεται πολύ περισσότερο από παλιότερα.

Οτι να ναι

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 27 Σεπτεμβρίου 2021

Σε όλο τον κόσμο ο οποιοσδήποτε μπορεί να γνωρίσει κάποιον και τη συνέχεια, να προχωρήσει την γνωριμία στην κανονική ζωή. Στην Ελλάδα συνηθίζουμε να προτρέχουμε το αποτέλεσμα επειδή οι περισσότεροι έχουν μια λάθος εικόνα για τα κοινωνικά δίκτυα. Θέλω να πιστεύω ότι οφείλεται στον τεχνολογικό αναλφαβητισμό της χώρας και ότι γενικά έχουμε μάθει να ισοπεδώνουμε μια διαφορετική προσέγγιση που είναι έξω από αυτό που έχουμε μάθει.

Ποτέ δεν κατάλαβα πώς γίνεται μια σοβαρή κοπέλα να μην συχνάζει σε παρακμιακά κωλάδικα αλλά την ίδια στιγμή να διαρέεται η φήμη ότι εκεί και μόνο εκεί γίνονται οι γνωριμίες για φοιτητές όταν όλοι έχουν χωμένη τη μούρη τους σε κάποιο chatroom αλλά...βγαίνουν βόλτα για να γνωρίσουν κόσμο. Μέχρι και το χέσιμο πλέον οι άνθρωποι γράφουν μηνύματα, τι δεν; Η υποκρισία έχει και ένα όριο. Ναι συμφωνώ ότι και σε κωλάδικα κάτι μπορεί να βρει κάποιος και να το ονομάσει γνωριμία της αρπαχτής. Αλλά ο καθένας βρίσκει αυτό που ψάχνει.

Σε εχει χτυπησει η ξενιτια στο κεφαλι μαν.Θες ηλιο επιγοντως.

 

[nPb]

Οτι να ναι

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 27 Σεπτεμβρίου 2021

Σε εχει χτυπησει η ξενιτια στο κεφαλι μαν.Θες ηλιο επιγοντως.

To λάθος μου πού είναι;

 

[Paragontas7000]

To λάθος μου πού είναι;

Δεν γινεται να ερωτευτεις και γινεις φιλος με καποιον απο το μεσετζερ.

 

[nPb]

Δεν γινεται να ερωτευτεις και γινεις φιλος με καποιον απο το μεσετζερ.

Kανείς δεν είπε κάτι τέτοιο. Οι άνθρωποι συνήθως ξεκινάνε μια γνωριμία από τα κοινωνικά δίκτυα και η πραγματική συνέχεια δίνεται έξω από εκεί. Εκεί μετά βλέπεις αν ο άλλος ή η άλλη έχει προοπτικές να γίνει φίλος ή σύντροφος. Το να αποκλείουμε χωρίς να ξέρουμε είναι λίγο βλακεία γιατί καλώς ή κακώς, το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων σήμερα είναι όλη μέρα σε κάποιο chatroom άσχετα αν ντρέπονται να το ομολογήσουν.

Η γνώμη μου είναι στο σημείο που εφόσον οι άνθρωποι μένουν κλεισμένοι στο σπίτι και γενικά χρησιμοποιούν τα κοινωνικά δίκτυα με τόσα προφίλ κτλ, για ποιο λόγο να μην γνωρίζονται εύκολα; Τότε ποιος ο λόγος να έχουν προφίλ σε ένα chatroom; Μετά είναι λίγο άδικο να λέμε ότι μας φταίει η κοινωνία που αρκετοί δεν έχουν φίλους, γκόμενες, γκόμενους κτλ από τη στιγμή που πλέον χύμα γνωριμία σε μια καφετέρια ή νυχτερινό club δεν γίνεται ή αν γίνεται οδηγεί σε άλλα αποτελέσματα. Σε όλο τον κόσμο πλέον οι άνθρωποι καθημερινά επικοινωνούν με χιλιάδες μηνύματα και είναι λογικό να αναπτύσσονται κάποιοι δεσμοί έστω και σε εικονική πραγματικότητα. Όσο δεν υπήρχαν κοινωνικά δίκτυα όντως μιλούσαμε για περιορισμένη επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Τώρα; Πάλι τα ίδια; Πάμε καλά;

Σκέψου το και αλλιώς. Μια γνωριμία σε ένα κοινωνικό δίκτυο αποτελεί μέτρο προστασίας για τον κορονοϊο ως προς την άλλη πλευρά αν είναι αρνητής ή αρνήτρια μάσκας, εμβολίου, κτλ που μπορεί να στο κρύβει. Έτσι πριν γνωρίσεις τον άλλο, μαθαίνεις και τις απόψεις του αν είναι ψεκ ή μπόλης.

 

[Νομάρχης]

Πλέον τα περισσότερα παιδιά στην ηλικία μου ακούμε να μας λένε να τα δώσουμε όλα φέτος για τις πανελλήνιες για να ζήσουμε την ξέγνοιαστη φοιτητική ζωή.

Ποιος και γιατί σας τα λέει αυτά; Γονείς; Εκπαιδευτικοί; Πραγματικά απορώ... Ποιο το νόημα να μπεις ΗΜΜΥ/Ιατρική/Νομική με 19,000+ μόρια και να βγάλεις τη σχολή με 6;

Τουλάχιστον, αν χρειάζεται να γίνει λόγος για την "ξέγνοιαστη φοιτητική ζωή" (εδώ επικροτείται το να μην έχεις τίποτε άλλο στο νου σου παρά το πότε θα βγεις με τους φίλους σου; - δε γίνεται το μυαλό κουρκούτι έτσι; ), πρέπει να τονιστεί και η συνέπεια της μετριότητας, τόσο σε προσωπικό (πενία σε ό,τι αφορά την σφαιρική μόρφωση, διαρκής αποφυγή καταστάσεων που δεν βρίσκονται στο "comfort zone" μας κλπ.) όσο και σε ακαδημαϊκό/επαγγελματικό επίπεδο (θέσεις εργασίας με χαμηλό μισθό και γόητρο, καμία ευκαιρία μεταπτυχιακής φοίτησης σε σπουδαία πανεπιστήμια του εξωτερικού κλπ.).

Νομίζω ότι πολύς κόσμος θεωρεί ότι το "να πάρεις πτυχίο" (με οποιονδήποτε βαθμό, σε οποιαδήποτε διάρκεια, με χωρίς καν επιπλέον σημεία στο βιογραφικό) είναι κατόρθωμα ισάξιο βραβείου Νόμπελ. Είναι πραγματικά στενάχωρο. Η δεκαετία του '90 βρίσκεται πίσω μας εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αλλά δυστυχώς πολλοί έχουν κολλήσει ακόμα εκεί.

Για να αποφευχθούν οι παραπάνω "συνέπειες", προσωπικά πιστεύω ότι πλέον οι σπουδές πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν Full-Time Job. Και δεν περιορίζομαι μόνο στην άριστη ακαδημαϊκή απόδοση, αλλά και στο χτίσιμο του κατάλληλου βιογραφικού. Οπότε, εκτός από μελέτη, κάντε πρακτικές, εργαστείτε σε τμήματα του πανεπιστημίου, πάτε στο εξωτερικό, συμμετέχετε ενεργά σε οργανώσεις (ή ιδρύστε τες)... Πέρα από την προσωπική εξέλιξη, θα γίνετε αυτόματα και πιο αποδοτικοί στη μελέτη και τη διαχείρηση των πληροφοριών.

Πιστεύετε ότι όντως η φοιτητική ζωή είναι πολύ καλύτερη από την εφηβική και γενικότερα η καλύτερη περίοδος της ζωής του μέσου ανθρώπου?

Μιλώντας για τον εαυτό μου: όχι.

- Δεν ήμουν πραγματικά ανεξάρτητος. Ναι, δούλευα παράλληλα, πήρα υποτροφίες, έκανα πρακτική, ό,τι λεφτά έβγαζα τα έβαζα στην άκρη για το μεταπτυχιακό μου... Αλλά γνώριζα πάντα πως, για να πετύχω τους στόχους μου, πρέπει να τα πάω και καλά με τους δικούς μου (ή να βρώ κάποιον χορηγό να μου πληρώνει το νοίκι και τα προς το ζην). Οπότε, αυτή η "ξεγνοιασιά" του τότε ποτέ δεν υπήρχε στην πραγματικότητα (υπάρχει θα έλεγα τώρα, που δουλεύω και συντηρώ τον εαυτό μου 100% μόνος μου).

- Δεν ήμουν συναισθηματικά ώριμος, ούτε επαρκώς κοινωνικοποιημένος. Είχα συνεπώς δυσκολία στην επικοινωνία με τους ανθρώπους, με αποτέλεσμα να έχω ελάχιστους φίλους/γνωστούς. Μεγάλωσα, έμαθα από τα λάθη και τις εμπειρίες... αλλά δεν ήταν και η πιο βολική διαδικασία.

- Δεν ήξερα τι θέλω, τι μου γίνεται, πώς λειτουργεί ο κόσμος εκεί έξω. Η αβεβαιότητα έφερνε διαρκές άγχος, και αυτό με τη σειρά του προκαλούσε σοβαρά προβλήματα συγκέντρωσης και ήταν στοιχείο απωθητικό στις διαπροσωπικές σχέσεις. Βγήκα από το comfort zone μου, σταδιακά, και ξεπέρασα προβλήματα που ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν νόμιζα ότι θα ξεπερνούσα... αλλά και πάλι, δεν ήταν και η πιο βολική διαδικασία.

Να πω ότι δεν έχω σπουδάσει ποτέ στην Ελλάδα και έτσι η άποψή μου να είναι κάπως επηρεασμένη από άλλους παράγοντες. Αλλά τα λίγα καλοκαίρια που πήγα και από τις λίγες παρέες με της οποίες συναναστράφηκα εκεί, η μονοτονία των διαλόγων και ο βαθμός αναισθησίας για το τι γίνεται γύρω τους ένιωθα πως μου έκαιγαν εγκεφαλικά κύτταρα:

- Πώς έγραψες;
- Καλά μωρέ, το πέρασα πιστεύω.


- Ω, ωραίο κωλαράκι έχει αυτή. Της βάζω 8.
- Μίλα της ρε!
- Κάτσε να πιω 2-3 ποτάκια και θα κάνω κίνηση.
...
- Άντε ρε, πήγαινε!
- Κάτσε ρε, είναι με τις φίλες της τώρα.
...
- Άντε ρε, πήγαινε τώρα που είναι μόνη της!
- Δε βαριέσαι μωρέ, τι να της πω τώρα; Μου 'φυγε...


- Θες τσιγάρο;
- Δεν καπνίζω.
- Ε; Τι εννοείς;


- Εσύ τι θα πιείς;
- Χυμό πορτοκάλι.
- Γιατί;
- Ε αποφεύγω το αλκοόλ.
- Πρώτη φορά βλέπω...

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 27 Σεπτεμβρίου 2021

Δεν γινεται να ερωτευτεις και γινεις φιλος με καποιον απο το μεσετζερ.

Πριν γυρίσω πίσω, κατά το τέλος του μεταπτυχιακού μου, βγήκα για έναν καφέ με μια κοπέλα. Ήταν η μοναδική φορά που ειδωθήκαμε από κοντά, καθώς μας χώριζε ο Ατλαντικός Ωκεανός.

Μέσα στους επόμενους 8-10 μήνες γίναμε φίλοι, ερωτευτήκαμε, και γίναμε ζευγάρι... και όλα αυτά μόνο μέσω WhatsApp (μηνύματα, κλήσεις και βιντεοκλήσεις).

Ήταν η μοναδική και τελευταία σοβαρή σχέση που είχα με μια γυναίκα. Ήταν ίσως ο μόνος άνθρωπος που με ερωτεύτηκε πραγματικά, παρά τις όλες παραξενιές και ατέλειές μου. Δε θα την ξεχάσω ποτέ, και ας μην έχουμε πια επαφή...

Οπότε: γίνεται και παραγίνεται!

 

[Citylights]

Ποιος και γιατί σας τα λέει αυτά; Γονείς; Εκπαιδευτικοί; Πραγματικά απορώ... Ποιο το νόημα να μπεις ΗΜΜΥ/Ιατρική/Νομική με 19,000+ μόρια και να βγάλεις τη σχολή με 6;

συγνώμη.. πρέπει αναγκαστικά να βγείς αριστούχος απο την σχολή? θεωρείς οτι ολοι οσοι
βγαίνουν αριστούχοι υποστηρίζουν πάντα το βαθμό του πτυχίου τους στην μετέπειτα
καριέρα τους?

ο βαθμός του πτυχίου αντιπροσωπεύει μόνο τις επιδόσεις του κατόχου στα μαθήματα για μια δεδομένη
χρονική περίοδο σπουδών, δεν εγγυάται το πόσο καλός επαγγελματίας θα γίνει, ασε που αν αργότερα τα
ξαναέβαζε κάτω μπορεί να μην τα κατάφερνε το ίδιο καλά, γιατί είναι αλλη περίπτωση και άλλα τα
δεδομένα, πχ θέματα που μπορεί τύχουν πιο ευνοϊκά στις εξετάσεις, συγκυρίες της περιόδου, κλπ

 

[Samael]

συγνώμη.. πρέπει αναγκαστικά να βγείς αριστούχος απο την σχολή? θεωρείς οτι ολοι οσοι
βγαίνουν αριστούχοι υποστηρίζουν πάντα το βαθμό του πτυχίου τους στην μετέπειτα
καριέρα τους?

ο βαθμός του πτυχίου αντιπροσωπεύει μόνο τις επιδόσεις του κατόχου στα μαθήματα για μια δεδομένη
χρονική περίοδο σπουδών, δεν εγγυάται το πόσο καλός επαγγελματίας θα γίνει, ασε που αν αργότερα τα
ξαναέβαζε κάτω (και ειδικά σε μεγαλύτερη ηλικία) μπορεί να μην τα κατάφερνε το ίδιο καλά.

Καλώς ή κακώς η πλειοψηφία βγαίνοντας απο την σχολή το μόνο που έχει να δείξει σε έναν πιθανό εργοδότη είναι βαθμοί και προσωπικά projects ή έστω αυτά της σχολής. Σαφώς παίζουν και άλλα πράγματα ρόλο όπως το να είσαι συνεννοήσιμος σαν χαρακτήρας και το να φαίνεται οτι ξέρεις γενικά τι σου γίνεται.

Αλλά δεν νομίζω οτι ένας εργοδότης θα προσλάμβανε κάποιον με μικρότερους βαθμούς, εαν μπορούσε να προσλάβει κάποιον με μεγαλύτερους βαθμούς(εαν εξαιρέσουμε τα Ελληνικά γνωστά βύσματα). I mean,γιατί να το κάνει αυτό,ηλίθιος είναι ; Οι βαθμοί αυτοί καθαυτοί δεν λένε πολλά εαν κάποιος δεν συνεχίσει ακαδημαικά,πράγματι. Ούτως η άλλως δεν ανεβαίνει ιεραρχικά αυτός που είχε τα περισσότερα δεκάρια σε μαθήματα, αλλά αυτός που ξέρει πως να προσθέσει αξία σε αυτό που κάνει. Οπότε οι καλοί βαθμοί δείχνουν άτομο με κίνητρο και δουλευταρά, τα οποία σαφώς και είναι πολύ επιθυμητά.

Δεν λέω αποφοίτησε με 10 σε όλα, αλλά καλό θα ήταν να μην έχει κάποιος 5αρια στα πάντα. Έστω και σε μια περιοχή ή σε κάποια μαθήματα καλό θα ήταν να έχει κάποιος υψηλούς βαθμούς όπως 8αρια , και ειδικά στα μαθήματα των περιοχών που τον ενδιαφέρουν αρκετά και είναι καθοριστικά για αργότερα, θα ήταν επιθυμητό να έχει 9αρια τουλάχιστον. Έτσι το βλέπω εγώ δηλαδή. Γιατί εαν ο άλλος δει οτι έχεις λόγου χάρη 5 σε μάθημα χαρακτηριστικό μιας επιστημονικής περιοχής, και μετά πας να κάνεις μεταπτυχιακό σε αυτή την περιοχή...τότε δύσκολα θα πιστέψει οτι εσύ θα κάνεις έρευνα ή οτι θα αποδώσεις καλά, όταν δεν πήρες καν έναν αξιοπρεπή βαθμό σε ένα μάθημα προπτυχιακού επιπέδου, που απαιτεί κόπο μεν αλλά όχι τόσο όσο θα χρειαστεί σε επίπεδο έρευνας.

 

[Jim175]

Ποιος και γιατί σας τα λέει αυτά; Γονείς; Εκπαιδευτικοί; Πραγματικά απορώ... Ποιο το νόημα να μπεις ΗΜΜΥ/Ιατρική/Νομική με 19,000+ μόρια και να βγάλεις τη σχολή με 6;

Τουλάχιστον, αν χρειάζεται να γίνει λόγος για την "ξέγνοιαστη φοιτητική ζωή" (εδώ επικροτείται το να μην έχεις τίποτε άλλο στο νου σου παρά το πότε θα βγεις με τους φίλους σου; - δε γίνεται το μυαλό κουρκούτι έτσι; ), πρέπει να τονιστεί και η συνέπεια της μετριότητας, τόσο σε προσωπικό (πενία σε ό,τι αφορά την σφαιρική μόρφωση, διαρκής αποφυγή καταστάσεων που δεν βρίσκονται στο "comfort zone" μας κλπ.) όσο και σε ακαδημαϊκό/επαγγελματικό επίπεδο (θέσεις εργασίας με χαμηλό μισθό και γόητρο, καμία ευκαιρία μεταπτυχιακής φοίτησης σε σπουδαία πανεπιστήμια του εξωτερικού κλπ.).

Νομίζω ότι πολύς κόσμος θεωρεί ότι το "να πάρεις πτυχίο" (με οποιονδήποτε βαθμό, σε οποιαδήποτε διάρκεια, με χωρίς καν επιπλέον σημεία στο βιογραφικό) είναι κατόρθωμα ισάξιο βραβείου Νόμπελ. Είναι πραγματικά στενάχωρο. Η δεκαετία του '90 βρίσκεται πίσω μας εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αλλά δυστυχώς πολλοί έχουν κολλήσει ακόμα εκεί.

Για να αποφευχθούν οι παραπάνω "συνέπειες", προσωπικά πιστεύω ότι πλέον οι σπουδές πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν Full-Time Job. Και δεν περιορίζομαι μόνο στην άριστη ακαδημαϊκή απόδοση, αλλά και στο χτίσιμο του κατάλληλου βιογραφικού. Οπότε, εκτός από μελέτη, κάντε πρακτικές, εργαστείτε σε τμήματα του πανεπιστημίου, πάτε στο εξωτερικό, συμμετέχετε ενεργά σε οργανώσεις (ή ιδρύστε τες)... Πέρα από την προσωπική εξέλιξη, θα γίνετε αυτόματα και πιο αποδοτικοί στη μελέτη και τη διαχείρηση των πληροφοριών.

Μιλώντας για τον εαυτό μου: όχι.

- Δεν ήμουν πραγματικά ανεξάρτητος. Ναι, δούλευα παράλληλα, πήρα υποτροφίες, έκανα πρακτική, ό,τι λεφτά έβγαζα τα έβαζα στην άκρη για το μεταπτυχιακό μου... Αλλά γνώριζα πάντα πως, για να πετύχω τους στόχους μου, πρέπει να τα πάω και καλά με τους δικούς μου (ή να βρώ κάποιον χορηγό να μου πληρώνει το νοίκι και τα προς το ζην). Οπότε, αυτή η "ξεγνοιασιά" του τότε ποτέ δεν υπήρχε στην πραγματικότητα (υπάρχει θα έλεγα τώρα, που δουλεύω και συντηρώ τον εαυτό μου 100% μόνος μου).

- Δεν ήμουν συναισθηματικά ώριμος, ούτε επαρκώς κοινωνικοποιημένος. Είχα συνεπώς δυσκολία στην επικοινωνία με τους ανθρώπους, με αποτέλεσμα να έχω ελάχιστους φίλους/γνωστούς. Μεγάλωσα, έμαθα από τα λάθη και τις εμπειρίες... αλλά δεν ήταν και η πιο βολική διαδικασία.

- Δεν ήξερα τι θέλω, τι μου γίνεται, πώς λειτουργεί ο κόσμος εκεί έξω. Η αβεβαιότητα έφερνε διαρκές άγχος, και αυτό με τη σειρά του προκαλούσε σοβαρά προβλήματα συγκέντρωσης και ήταν στοιχείο απωθητικό στις διαπροσωπικές σχέσεις. Βγήκα από το comfort zone μου, σταδιακά, και ξεπέρασα προβλήματα που ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν νόμιζα ότι θα ξεπερνούσα... αλλά και πάλι, δεν ήταν και η πιο βολική διαδικασία.

Να πω ότι δεν έχω σπουδάσει ποτέ στην Ελλάδα και έτσι η άποψή μου να είναι κάπως επηρεασμένη από άλλους παράγοντες. Αλλά τα λίγα καλοκαίρια που πήγα και από τις λίγες παρέες με της οποίες συναναστράφηκα εκεί, η μονοτονία των διαλόγων και ο βαθμός αναισθησίας για το τι γίνεται γύρω τους ένιωθα πως μου έκαιγαν εγκεφαλικά κύτταρα:

- Πώς έγραψες;
- Καλά μωρέ, το πέρασα πιστεύω.


- Ω, ωραίο κωλαράκι έχει αυτή. Της βάζω 8.
- Μίλα της ρε!
- Κάτσε να πιω 2-3 ποτάκια και θα κάνω κίνηση.
...
- Άντε ρε, πήγαινε!
- Κάτσε ρε, είναι με τις φίλες της τώρα.
...
- Άντε ρε, πήγαινε τώρα που είναι μόνη της!
- Δε βαριέσαι μωρέ, τι να της πω τώρα; Μου 'φυγε...


- Θες τσιγάρο;
- Δεν καπνίζω.
- Ε; Τι εννοείς;


- Εσύ τι θα πιείς;
- Χυμό πορτοκάλι.
- Γιατί;
- Ε αποφεύγω το αλκοόλ.
- Πρώτη φορά βλέπω...

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 27 Σεπτεμβρίου 2021

Πριν γυρίσω πίσω, κατά το τέλος του μεταπτυχιακού μου, βγήκα για έναν καφέ με μια κοπέλα. Ήταν η μοναδική φορά που ειδωθήκαμε από κοντά, καθώς μας χώριζε ο Ατλαντικός Ωκεανός.

Μέσα στους επόμενους 8-10 μήνες γίναμε φίλοι, ερωτευτήκαμε, και γίναμε ζευγάρι... και όλα αυτά μόνο μέσω WhatsApp (μηνύματα, κλήσεις και βιντεοκλήσεις).

Ήταν η μοναδική και τελευταία σοβαρή σχέση που είχα με μια γυναίκα. Ήταν ίσως ο μόνος άνθρωπος που με ερωτεύτηκε πραγματικά, παρά τις όλες παραξενιές και ατέλειές μου. Δε θα την ξεχάσω ποτέ, και ας μην έχουμε πια επαφή...

Οπότε: γίνεται και παραγίνεται!

Τι να σου πω ρε φίλε εγώ στην Ελλάδα θα σπουδάσω και επειδή ξέρω μια χαρά πως είναι η κατάσταση και πόσο έχει χαλάσει η χώρα μου έχω περίπου ένα πλάνο για τα φοιτητικά χρόνια. Επίσης, επειδή οκ το παραδέχομαι ότι δεν είμαι και Ο δουλευταρας αλλά και γιατί να είμαι ? Δηλαδή όλα χρειάζονται σε ένα νέο παιδί, δεν είπαμε να είσαι και τεμπέλης, ας πούμε θα μιλήσω για μένα, που εντάξει μπορεί τα προηγούμενα χρόνια να μη διάβαζα πολύ αλλά τώρα έχω βάλει ένα στόχο, αυτός είναι οι πανελλήνιες, θέλω να ελπίζω πως μετά τις πανελλήνιες θα μπορέσω να κάνω τη ζωή που θέλω, θα σπουδάζω κάτι που μου αρέσει και προσπαθήσω να αποκτήσω τις απαραίτητες γνώσεις για μια καλή δουλειά στο μέλλον, παράλληλα με τη διασκέδαση μου και τις άλλες εμπειρίες που θα αποκτήσω εκτός σχολής συν τα χόμπι που θα έχω. Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί σου έκαιγαν τα εγκεφαλικά κύτταρα αυτά που ανέφερες, έχω ζήσει πολύ "χειρότερα" με τις παρέες μου.

 

[Citylights]

Καλώς ή κακώς η πλειοψηφία βγαίνοντας απο την σχολή το μόνο που έχει να δείξει σε έναν πιθανό εργοδότη είναι βαθμοί και προσωπικά projects ή έστω αυτά της σχολής. Σαφώς παίζουν και άλλα πράγματα ρόλο όπως το να είσαι συνεννοήσιμος σαν χαρακτήρας και το να φαίνεται οτι ξέρεις γενικά τι σου γίνεται.

η πλειοψηφία?.. δεν ξέρω για τι πράγμα μου μιλάς γιατι δεν είμαι επιπέδου πανεπιστημίου, όμως
γενικότερα ωραία τα λες (δεν ειρωνεύομαι).

δηλαδή εγώ για παράδειγμα εχω κάποιες εργασίες απο την σχολή μου (γραπτές) στο ΙΕΚ και κάποια
projects εκτός σχολής και μάλιστα αυτή την περίοδο ασχολούμαι με θέματα radio detection and ranging,
διαβάζω για το doppler effect την εφαρμογή του σε S και X band ραντάρ ναυσιπλοΐας και σκέφτομαι να
κάνω και ενα προτζεκτάκι σε γλώσσα microPython με το "αναπτυξιακό" Ruspberry Pi pico.

που μπορώ να τα δείξω αυτά σε συνέντευξη και να μην με περάσουν για τρελό? ακόμα και τις γραπτές
εργασίες μου απο την σχολή λίγο χλωμό να τις κουβαλούσα κάπου εκτός και αν με είχαν ρωτήσει
αν υπάρχουν και μου ζητούσαν να της κουβαλάω σε συνέντευξη.

το μόνο που κάνω απ'αυτα που γράφεις είναι οτι αναφέρω στο βιογραφικό μου τo Μ.Ο απο την
σχολή, καλά το παω? ή οτι έγγραφες αφορά απόφοιτους πανεπιστημίου?

 

[Samael]

η πλειοψηφία?.. δεν ξέρω για τι πράγμα μου μιλάς γιατι δεν είμαι επιπέδου πανεπιστημίου, όμως
γενικότερα ωραία τα λες (δεν ειρωνεύομαι).

δηλαδή εγώ για παράδειγμα εχω κάποιες εργασίες απο την σχολή μου (γραπτές) στο ΙΕΚ και κάποια
projects εκτός σχολής και μάλιστα αυτή την περίοδο ασχολούμαι με θέματα radio detection and ranging,
διαβάζω για το doppler effect την εφαρμογή του σε S και X band ραντάρ ναυσιπλοΐας και σκέφτομαι να
κάνω και ενα προτζεκτάκι σε γλώσσα microPython με το "αναπτυξιακό" Ruspberry Pi pico.

που μπορώ να τα δείξω αυτά σε συνέντευξη και να μην με περάσουν για τρελό? ακόμα και τις γραπτές
εργασίες μου απο την σχολή λίγο χλωμό να τις κουβαλούσα κάπου εκτός και αν με είχαν ρωτήσει
αν υπάρχουν και μου ζητούσαν να της κουβαλάω σε συνέντευξη.

το μόνο που κάνω απ'αυτα που γράφεις είναι οτι αναφέρω στο βιογραφικό μου τo Μ.Ο απο την
σχολή, καλά το παω? ή οτι έγγραφες αφορά απόφοιτους πανεπιστημίου?

Λοιπόν καταρχάς αναφερόμουν προφανώς σε απόφοιτους πανεπιστημίου/πολυτεχνείου.
Κάποιος ο οποίος δεν έχει σπουδάσει αλλά έχει εργαστεί μόνο, δεν θα δείξει βαθμούς αλλά προηγούμενη δουλειά εννοείται. Τον εργοδότη δεν τον νοιάζει τι καλά πέρασες στην Λίμνο ή στην Νάξο στις διακοπές σου κατά την φοιτητική ζωή. Τον ενδιαφέρει να δει εαν μπορείς να κάνεις την δουλειά για την οποία θα σε πληρώνει. Αυτά είναι για να τα χαίρεσαι εσύ πάντα. Και χρειάζονται όντως, αλλά στο κομμάτι της εργασίας δεν θα φανούν άμεσα χρήσιμα,οπότε όλα χρειάζονται μέτρο.

Τώρα απο εκεί και πέρα σε έχασα. Εσύ που είχες δηλαδή σκοπό να τα δείξεις αυτά που λες ; Στο μανάβικο της γειτονιάς ; Στην Ελλάδα ο μέσος φοιτητής ξέρει για τα ραντάρ που κοτσάρει πάνω στα arduino. Το θέμα είναι οτι για να έχεις αξιοπρεπή δουλειά πάνω σε αυτά πρέπει να πλησιάσεις μια σοβαρή εταιρία. Στην Ελλάδα πλην 1-2 δεν έχουμε, και εαν πας να δουλέψεις με πιο μικρές ομάδες, κατά την γνώμη μου είναι σπατάλη χρόνου μάλλον γιατί δεν έχεις τα ίδια resources. Απο την άλλη στο εξωτερικό θα ζητήσουν να είσαι σε θέση να μπορείς να βγάλεις security clearance για τέτοια projects,οπότε εκτός και εαν έχεις καταγωγή απο Αμέρικα ή σκοπεύεις να παντρευτείς Αμερικανίδα ή να ζήσεις εκεί για δεν ξέρω και εγώ πόσο,το κόβω χλωμό .

 

[Citylights]

Εσύ που είχες δηλαδή σκοπό να τα δείξεις αυτά που λες ; Στο μανάβικο της γειτονιάς ;

πουθενά, για το κέφι μου ασχολούμαι, hobby. παρεμπιπτόντως το arduino (αν λες αυτά
μετον Atmega328 είναι ξεπεσμένα),πλέον είμαστε στην εποχή των ARM μικροελεγκτών, απλά
μην μου πεις οτι στο πανεπιστήμιο κάνετε για arduino και ιστορίες τέτοιες?

οκ αν γενικά αναφέρεσαι εσύ και ο Γρανάζι σε απόφοιτος πανεπιστημίου .. δεν μπορούσα
να ξέρω οτι σας ζητάνε βαθμολογίες και project.

 

[Samael]

πουθενά, για το κέφι μου τα ασχολούμαι, hobby. παρεμπιπτόντως το arduino είναι ξεπεσμένο,
πλέον είμαστε στην εποχή των ARM μικροελεγκτών, απλά μην μου πεις οτι στο πανεπιστήμιο
κάνετε για arduino και ιστορίες τέτοιες?

οκ αν γενικά αναφέρεσαι εσύ και ο Γρανάζι σε απόφοιτος πανεπιστημίου .. δεν μπορούσα
να ξέρω οτι σας ζητάνε βαθμολογίες και project.

Καλά κάνεις και ασχολείσαι για να κάνεις το κέφι σου καταρχάς. Και ναι όντως είμαστε στην εποχή των ARM μικροελεγκτών, και ναι στην σχολή-ανάλογα με την κατεύθυνση- οι ηλεκτρονικοί κάνουν και arduino & raspberry pi γιατί και αυτά πλέον ζητούνται και απο σοβαρές εταιρίες για προτυποποίηση, ή ακόμα και για τελικά προϊόντα.

Όλα εξαρτώνται απο σκοπό σου όπως είπα. Για παράδειγμα εαν σχεδιάζεις το επόμενης γενιάς σύστημα ραντάρ ενός αεροσκάφους όπως το Rafale, προφανώς δεν αρκεί να γνωρίζεις λίγο προγραμματισμό και arduino, αλλά θα πας σε FPGA και military grade εξοπλισμό και γενικά θα σου χρειαστεί εύρος γνώσεων απο όλο το πτυχίο.Επομένως δεν θα σε προσλάβει όποιος και όποιος αλλά λίγες και εκλεκτές εταιρίες με όνομα στον χώρο αυτό. Εαν δουλεύεις σαν χομπίστας τότε μαθαίνεις κάποια γενικά πραγματάκια και μπορείς να συμμετάσχεις σε διάφορες εκδηλώσεις που κάνουν μεταξύ τους οι χομπίστες όπως και με το ham radio. Εαν τώρα πας ερευνητικά,προφανώς χρειάζεσαι πανεπιστημιακό πτυχίο και ιδανικά κάτι που να αποδεικνύει τέλος πάντων οτι έχεις ταλέντο και ενδιαφέρον στην περιοχή είτε μέσω βαθμών είτε μέσω προσωπικών project. Στον ερευνητικό τομέα σαφώς θα δοθεί περισσότερη έμφαση στους βαθμούς απο ότι στον επαγγελματικό,που θα τους νοιάξει κυρίως να δουν εαν έχεις hands on εμπειρία.

Ξεφύγαμε λίγο απο το θέμα,αλλά για να επανέλθω και να κάνω την σύνδεση...ο λόγος που τουλάχιστον προσωπικά λέω οτι καλή η διασκέδαση, αλλά τα φοιτητικά χρόνια είναι σημαντικά είναι ο εξής : Κατά την διάρκεια των φοιτητικών σου χρόνων έχεις την ευκαιρία να ακούσεις απο δεκάδες καθηγητές με δεκαετίες εμπειρίας πάνω σε διάφορους τομείς, χρήσιμα πράγματα που σε μια ζωή μόνος σου θα ήταν αδύνατο να παρατηρήσεις, να καταλάβεις και να συνδέσεις μόνος. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί αύριο μεθαύριο θα επεκτείνεις το εύρος των πιθανών δουλειών σου κατά πολύ αλλά και γενικότερα τον πνευματικό σου ορίζοντα. Εαν όμως κατά τα φοιτητικά σου χρόνια ήσουν σε φάση "Ωω έλα τώρα θέλω απλά να περάσω με 5 ή να φύγει το μάθημα" τότε προφανώς την χάνεις αυτή την ευκαιρία και δεν κερδίζεις τίποτα. Για αυτό είπα και στον φίλο οτι εσύ καθορίζεις τι θα αποκομίσεις απο το πανεπιστήμιο και το πόσο επιτυχημένη ή αποτυχημένη θα είναι η φοίτηση σου εκεί. Είτε πάρεις πτυχίο είτε όχι έτσι...Γιατί το οτι κόπηκες σε μάθημα δεν σημαίνει απαραίτητα οτι δεν ξέρεις τίποτα για αυτό. Αλλά ούτε και οτι το πέρασες σημαίνει απαραίτητα οτι έμαθες.

Πρέπει να υπάρχει μια διάθεση για ισορροπία στην ζωή μας. Το να σκεφτόμαστε οτι τώρα θα πάμε πανεπιστήμιο και θα παρτάρουμε όλη μέρα είναι ουτοπικό. Προσωπικά δεν είχα τέτοιες φαντασιώσεις ποτέ. Και δεν το λεω σε στυλ χα ήμουν πιο ώριμος. Όχι απλά δεν έτυχε. Ωστόσο συμφοιτήτες μου που για τον οποιοδήποτε λόγο έτσι το είχαν στο μυαλό τους, πέταξαν ευκαιρίες κατά τα πρώτα έτη και τώρα ζορίζονται με πολλά χρωστούμενα. Να είστε έξυπνοι λοιπόν, πηγαίντε τα πάρτυ σας, κάντε και τις κρεπάλες σας. Άνθρωποι είμαστε όλα χρειάζονται. Αλλά να βάζετε και όρια στον εαυτό σας, όχι για τους γονείς σας, αλλά για εσάς,για να είστε εσείς πιο χαλαροί αλλά και για την δική σας εξέλιξη. Και μην επηρεάζεστε απο φίλους, ο καθένας είναι υπεύθυνος του εαυτού του και μόνο. Οπότε εαν σας παρασύρουν αύριο μεθαύριο θα βρίζετε τον εαυτό σας,όχι τους φίλους σας.

 

[Citylights]

Καλά κάνεις και ασχολείσαι για να κάνεις το κέφι σου καταρχάς. Και ναι όντως είμαστε στην εποχή των ARM μικροελεγκτών, και ναι στην σχολή-ανάλογα με την κατεύθυνση- οι ηλεκτρονικοί κάνουν και arduino & raspberry pi γιατί και αυτά πλέον ζητούνται και απο σοβαρές εταιρίες για προτυποποίηση, ή ακόμα και για τελικά προϊόντα.

Όλα εξαρτώνται απο σκοπό σου όπως είπα. Για παράδειγμα εαν σχεδιάζεις το επόμενης γενιάς σύστημα ραντάρ ενός αεροσκάφους όπως το Rafale, προφανώς δεν αρκεί να γνωρίζεις λίγο προγραμματισμό και arduino, αλλά θα πας σε FPGA και military grade εξοπλισμό και γενικά θα σου χρειαστεί εύρος γνώσεων απο όλο το πτυχίο.Επομένως δεν θα σε προσλάβει όποιος και όποιος αλλά λίγες και εκλεκτές εταιρίες με όνομα στον χώρο αυτό. Εαν δουλεύεις σαν χομπίστας τότε μαθαίνεις κάποια γενικά πραγματάκια και μπορείς να συμμετάσχεις σε διάφορες εκδηλώσεις που κάνουν μεταξύ τους οι χομπίστες όπως και με το ham radio. Εαν τώρα πας ερευνητικά,προφανώς χρειάζεσαι πανεπιστημιακό πτυχίο και ιδανικά κάτι που να αποδεικνύει τέλος πάντων οτι έχεις ταλέντο και ενδιαφέρον στην περιοχή είτε μέσω βαθμών είτε μέσω προσωπικών project. Στον ερευνητικό τομέα σαφώς θα δοθεί περισσότερη έμφαση στους βαθμούς απο ότι στον επαγγελματικό,που θα τους νοιάξει κυρίως να δουν εαν έχεις hands on εμπειρία.

Ξεφύγαμε λίγο απο το θέμα,αλλά για να επανέλθω και να κάνω την σύνδεση...

οχι δεν ξεφύγαμε καθόλου, αν δεν τα λέγαμε αυτά εδώ που θα τα λέγαμε? απο ευκαιρίες
πιανόμαστε και μαθαίνουμε το κάτι παραπάνω..


αναφέρθηκες στα FPGA και εμένα προσωπικά με ενθουσιάζει πάρα πολύ η ιδέα να μπορώ να
προγραμματίζω fpga, και ξέρω οτι βρίσκουν σχεδόν παντού εφαρμογή στον βιομηχανικό
τομέα.

αν πχ εμένα με συνεπαίρνει η ενασχόληση με τέτοια πράγματα, αντι να κάθομαι να
διαβάζω και να τα κάνω για χομπυ, δεν θα ήταν καλύτερα να τα έκανα για τις σπουδές
μου στο πανεπιστήμιο ωστε αν όντως έχω ενα ταλεντάκι να το επεκτείνω και να φανεί
κάπου χρήσιμο?

και για να κάνω και εγώ την σύνδεση.. να απανέλθουμε στο θέμα..

προφανώς και απ'οσα είπες η φοιτητική ζωή μπορεί να είναι ιδιαίτερα συναρπαστική
αν βέβαια οπως έγγραψα και εγω σε άλλο ποστ εχουν γίνει προκαταβολικά οι σωστές
επιλογές ξεκινώντας απο το Μ.Δ.

 

[Samael]

οχι δεν ξεφύγαμε καθόλου, αν δεν τα λέγαμε αυτά εδώ που θα τα λέγαμε? απο ευκαιρίες
πιανόμαστε και μαθαίνουμε το κάτι παραπάνω..


αναφέρθηκες στα FPGA και εμένα προσωπικά με ενθουσιάζει πάρα πολύ η ιδέα να μπορώ να
προγραμματίζω fpga, και ξέρω οτι βρίσκουν σχεδόν παντού εφαρμογή στον βιομηχανικό
τομέα.

αν πχ εμένα με συνεπαίρνει η ενασχόληση με τέτοια πράγματα, αντι να κάθομαι να
διαβάζω και να τα κάνω για χομπυ, δεν θα ήταν καλύτερα να τα έκανα για τις σπουδές
μου στο πανεπιστήμιο ωστε αν όντως έχω ενα ταλεντάκι να το επεκτείνω και να φανεί
κάπου χρήσιμο?

και για να κάνω και εγώ την σύνδεση.. να απανέλθουμε στο θέμα..

προφανώς και απ'οσα είπες η φοιτητική ζωή μπορεί να είναι ιδιαίτερα συναρπαστική
αν βέβαια οπως έγγραψα και εγω σε άλλο ποστ εχουν γίνει προκαταβολικά οι σωστές
επιλογές ξεκινώντας απο το Μ.Δ.

Ναι και όχι. Και θα εξηγήσω τι εννοώ με αυτό .
Πολλά παιδιά έρχονται στο πανεπιστήμιο με την λογική οτι θα μάθουν κάτι συγκεκριμένο. Το οποίο δεν ισχύει και τόσο. Δεδομένου οτι οι καθηγητές έχουν κυρίως background σε έρευνα(όχι μόνο αλλά αυτό κάνουν πλέον εφόσον είναι ακαδημαϊκοί), δεν περιορίζουν τους εαυτούς τους. Είναι πιο ανοιχτοί δηλαδή σε ιδέες και το περιβάλλον είναι κάπως πιο δημιουργικό σε αντίθεση με ένα πιο επαγγελματικό που θέτει περιορισμούς και αυστηρές προθεσμίες(γιατί θέλει να γίνει συγκεκριμένο έργο).

Λόγου χάρη εαν εσύ αύριο μεθαύριο μελετάς νευρωνικά δίκτυα απο την πλευρά των μαθηματικών, δεν σημαίνει οτι δεν θα πας να πιάσεις την συζήτηση και με έναν κοινωνικό επιστήμονα. Ιδανικά θα επωφεληθείτε και οι δυο απο την συζήτηση γιατί ο ένας θα ρίξει φως σε ένα κοινό πρόβλημα ή προβλήματα που σχετίζονται, απο την πλευρά του. Το οποίο ειδικά τώρα που όλα γίνονται διεπιστημονικά(καθώς όλα αλληλεπιδρούν), είναι πολύ σημαντικό.

Απο την άλλη έχω παρατηρήσει οτι ορισμένα παιδιά, μπαίνουν στον κόπο να κάνουν σπουδές που απαιτούν πολύ κόπο για να ασχοληθούν μακροπρόθεσμα με πολύ απλοϊκά πράγματα. Και δεν το κρίνω, γούστο και καπέλο του καθενός τι θα κάνει με το μέλλον του. Ο άλλος μπορεί να θέλει να αποκτήσει παραπάνω μόρφωση και ας μην την κάνει κάτι συγκεκριμένο. Αλλά συνήθως η επιλογή αυτή προέρχεται απο άγνοια σχετικά με τις πόρτες που ανοίγει το κάθε πτυχίο. Είναι αυτό που λέμε σκέφτονται small ενώ μπορούν να έχουν μεγαλύτερο impact εαν αντιληφθούν τι γνώσεις αποκτούν. Εαν τα φορτώσεις και στον κόκορα, τότε ναι, δεν θα γνωρίσεις ποτέ τις δυνατότητες του πτυχίου σου. Οπότε χρειάζεται ψάξιμο προσωπικό, επικοινωνία με καθηγητές και επικοινωνία και με συμφοιτητές. Το τελευταίο είναι εξίσου σημαντικό, οι φίλοι μας μπορούν να μας επηρεάσουν θετικά λέγοντας μας πράγματα που δεν ξέραμε, και να προβούμε σε περαιτέρω ψάξιμο και μόνοι. Θέλω να πω, ρε φίλε εαν πας να σπουδάσεις 4/5 χρόνια,πρέπει να έχεις το μυαλό σου ανοιχτό, ή σταδιακά να αρχίσεις να το ανοίγεις. Μην κάνεις κάτι που θα μπορούσες και χωρίς σπουδές, ειδάλλως ποιο ήταν το νόημα να σπουδάσεις ούτως η άλλως; Εφόσον το έκανες το βήμα, εκμεταλλεύσου αυτά που κέρδισες στο έπακρο.

Στην περίπτωση σου ναι,εαν αποφάσιζες που λέει ο λόγος να σπουδάσεις κάποια στιγμή, επειδή θα ήσουν πιο ώριμος, θα αξιοποιούσες πολύ καλύτερα τις σπουδές σου απο το μέσο 18χρονο. Που ξαναλέω, τα περισσότερα παιδιά δεν είναι χαζά ή κακά, απλά είναι πολύ νέα και είναι λογικό να παίρνουν πιο επιπόλαιες αποφάσεις. Και οκ εννοείται οτι έχοντας μια εμπειρία για κάποια απο τα αντικείμενα και εκτός του πλαίσιου της σχολής, σε καθιστά σαφώς σε μια καλύτερη θέση ως προς την κατανόηση, το ενδιαφέρον και το κίνητρο. Που είναι καθοριστικά για το πόσο εύκολα θα βγάλεις την σχολή και πόσα θα μάθεις απο αυτή.

Αυτός ο νέος νόμος περί του ν+2 στην ουσία την ανωριμότητα πάει να αντιμετωπίσει. Είναι ο τρόπος του κράτους να αναγνωρίσει οτι ναι μεν είσαι ενήλικος,αλλά δεν είσαι ώριμος. Τώρα κατά πόσο θα το κάνει αποτελεσματικά δεν το ξέρω,και δεν μπορώ να το κρίνω,είναι μεγάλη συζήτηση. Αλλά καλό είναι να το έχουν υπόψιν τους και όσοι πάνε να φοιτήσουν τώρα.

 

[Jim175]

Καλά κάνεις και ασχολείσαι για να κάνεις το κέφι σου καταρχάς. Και ναι όντως είμαστε στην εποχή των ARM μικροελεγκτών, και ναι στην σχολή-ανάλογα με την κατεύθυνση- οι ηλεκτρονικοί κάνουν και arduino & raspberry pi γιατί και αυτά πλέον ζητούνται και απο σοβαρές εταιρίες για προτυποποίηση, ή ακόμα και για τελικά προϊόντα.

Όλα εξαρτώνται απο σκοπό σου όπως είπα. Για παράδειγμα εαν σχεδιάζεις το επόμενης γενιάς σύστημα ραντάρ ενός αεροσκάφους όπως το Rafale, προφανώς δεν αρκεί να γνωρίζεις λίγο προγραμματισμό και arduino, αλλά θα πας σε FPGA και military grade εξοπλισμό και γενικά θα σου χρειαστεί εύρος γνώσεων απο όλο το πτυχίο.Επομένως δεν θα σε προσλάβει όποιος και όποιος αλλά λίγες και εκλεκτές εταιρίες με όνομα στον χώρο αυτό. Εαν δουλεύεις σαν χομπίστας τότε μαθαίνεις κάποια γενικά πραγματάκια και μπορείς να συμμετάσχεις σε διάφορες εκδηλώσεις που κάνουν μεταξύ τους οι χομπίστες όπως και με το ham radio. Εαν τώρα πας ερευνητικά,προφανώς χρειάζεσαι πανεπιστημιακό πτυχίο και ιδανικά κάτι που να αποδεικνύει τέλος πάντων οτι έχεις ταλέντο και ενδιαφέρον στην περιοχή είτε μέσω βαθμών είτε μέσω προσωπικών project. Στον ερευνητικό τομέα σαφώς θα δοθεί περισσότερη έμφαση στους βαθμούς απο ότι στον επαγγελματικό,που θα τους νοιάξει κυρίως να δουν εαν έχεις hands on εμπειρία.

Ξεφύγαμε λίγο απο το θέμα,αλλά για να επανέλθω και να κάνω την σύνδεση...ο λόγος που τουλάχιστον προσωπικά λέω οτι καλή η διασκέδαση, αλλά τα φοιτητικά χρόνια είναι σημαντικά είναι ο εξής : Κατά την διάρκεια των φοιτητικών σου χρόνων έχεις την ευκαιρία να ακούσεις απο δεκάδες καθηγητές με δεκαετίες εμπειρίας πάνω σε διάφορους τομείς, χρήσιμα πράγματα που σε μια ζωή μόνος σου θα ήταν αδύνατο να παρατηρήσεις, να καταλάβεις και να συνδέσεις μόνος. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί αύριο μεθαύριο θα επεκτείνεις το εύρος των πιθανών δουλειών σου κατά πολύ αλλά και γενικότερα τον πνευματικό σου ορίζοντα. Εαν όμως κατά τα φοιτητικά σου χρόνια ήσουν σε φάση "Ωω έλα τώρα θέλω απλά να περάσω με 5 ή να φύγει το μάθημα" τότε προφανώς την χάνεις αυτή την ευκαιρία και δεν κερδίζεις τίποτα. Για αυτό είπα και στον φίλο οτι εσύ καθορίζεις τι θα αποκομίσεις απο το πανεπιστήμιο και το πόσο επιτυχημένη ή αποτυχημένη θα είναι η φοίτηση σου εκεί. Είτε πάρεις πτυχίο είτε όχι έτσι...Γιατί το οτι κόπηκες σε μάθημα δεν σημαίνει απαραίτητα οτι δεν ξέρεις τίποτα για αυτό. Αλλά ούτε και οτι το πέρασες σημαίνει απαραίτητα οτι έμαθες.

Πρέπει να υπάρχει μια διάθεση για ισορροπία στην ζωή μας. Το να σκεφτόμαστε οτι τώρα θα πάμε πανεπιστήμιο και θα παρτάρουμε όλη μέρα είναι ουτοπικό. Προσωπικά δεν είχα τέτοιες φαντασιώσεις ποτέ. Και δεν το λεω σε στυλ χα ήμουν πιο ώριμος. Όχι απλά δεν έτυχε. Ωστόσο συμφοιτήτες μου που για τον οποιοδήποτε λόγο έτσι το είχαν στο μυαλό τους, πέταξαν ευκαιρίες κατά τα πρώτα έτη και τώρα ζορίζονται με πολλά χρωστούμενα. Να είστε έξυπνοι λοιπόν, πηγαίντε τα πάρτυ σας, κάντε και τις κρεπάλες σας. Άνθρωποι είμαστε όλα χρειάζονται. Αλλά να βάζετε και όρια στον εαυτό σας, όχι για τους γονείς σας, αλλά για εσάς,για να είστε εσείς πιο χαλαροί αλλά και για την δική σας εξέλιξη. Και μην επηρεάζεστε απο φίλους, ο καθένας είναι υπεύθυνος του εαυτού του και μόνο. Οπότε εαν σας παρασύρουν αύριο μεθαύριο θα βρίζετε τον εαυτό σας,όχι τους φίλους σας.

Κι εγώ συμφωνώ σε αυτό! Πάντα πρέπει να υπάρχει πρόγραμμα και μέτρο για τα πάντα! Και έτσι δε θα υπάρχει και άγχος νομίζω , δηλαδή αν εγώ πχ κάνω ένα τίμιο διάβασμα όλο το εξάμηνο μετά το άγχος που θα έχω θα είναι πάρα πολύ μικρό για τις εξεταστικές, έτσι νομίζω τουλάχιστον.

 

[Samael]

Κι εγώ συμφωνώ σε αυτό! Πάντα πρέπει να υπάρχει πρόγραμμα και μέτρο για τα πάντα! Και έτσι δε θα υπάρχει και άγχος νομίζω , δηλαδή αν εγώ πχ κάνω ένα τίμιο διάβασμα όλο το εξάμηνο μετά το άγχος που θα έχω θα είναι πάρα πολύ μικρό για τις εξεταστικές, έτσι νομίζω τουλάχιστον.

Σαφώς, έτσι είναι ακριβώς όπως το λες. Είναι η καλύτερη τακτική ειδικά για όσους είναι και γενικά αγχώδεις χαρακτήρες. Διαφορετικά και νιώθεις τύψεις οτι δεν προσπαθείς όσο θα έπρεπε, και "κινδυνεύεις" να μην περάσεις και τα μαθήματα. Γιατί λοιπόν να μην τελειώνεις με τις υποχρεώσεις σου πρώτα και μετά να ασχοληθείς ξένοιαστα με ότι σου κάνει κέφι ; Και φυσικά, το bonus...είσαι καλά προετοιμασμένος για τις εξετάσεις. Οπότε και τα μαθήματα περνάς και δεν έχεις και άγχος . Δεν χρειάζεται να θυσιάσει κάποιος κάτι, απλά να βάλει ένα σωστό πρόγραμμα και να προσπαθήσει όσο μπορεί να το τηρήσει. Παρεκκλίσεις πάντα υπάρχουν,αλλά σημασία έχει η προσπάθεια.

 

[Citylights]

Δεδομένου οτι οι καθηγητές έχουν κυρίως background σε έρευνα(όχι μόνο αλλά αυτό κάνουν πλέον εφόσον είναι ακαδημαϊκοί), δεν περιορίζουν τους εαυτούς τους. Είναι πιο ανοιχτοί δηλαδή σε ιδέες και το περιβάλλον είναι κάπως πιο δημιουργικό σε αντίθεση με ένα πιο επαγγελματικό που θέτει περιορισμούς και αυστηρές προθεσμίες(γιατί θέλει να γίνει συγκεκριμένο έργο).

Οι περισσότεροι καθηγητές που είχα (επαλ και ιεκ) ήξερα οτι το έπαιζαν διπλό ταμπλό..δηλαδή
ήταν και στο επαλ / ιεκ και σε κάποιο πανεπιστήμιο, μάλιστα εναν απο τους καθηγητές μου ξέρω οτι
τώρα διδάσκει στο ΟΠΑ. όμως κανείς απο αυτούς δεν μου φάνηκε να είναι της έρευνας...

στο επαλ καναμε το τυποποιημένο μάθημα των βιβλίων και στο ιεκ (που δεν είχαμε βιβλία...) τι
κάναμε?? μμμ... συγγράμματα? πως την λένε την ύλη που φέρνουν και διδάσκουν οι καθηγητές?

ορισμένοι μάλιστα πιο πολύ τους κάνεις για couch potato, παρά για ερευνητές.


εν ολίγοις νομίζω σε γενικές γραμμές οι ιδιοι καθηγητές είναι στο πανεπιστήμιο με διαφορετικό
πρόγραμμα σπουδών, οχι;;

 

[Samael]

Οι περισσότεροι καθηγητές που είχα (επαλ και ιεκ) ήξερα οτι το έπαιζαν διπλό ταμπλό..δηλαδή
ήταν και στο επαλ / ιεκ και σε κάποιο πανεπιστήμιο, μάλιστα εναν απο τους καθηγητές μου ξέρω οτι
τώρα διδάσκει στο ΟΠΑ. όμως κανείς απο αυτούς δεν μου φάνηκε να είναι της έρευνας...

στο επαλ καναμε το τυποποιημένο μάθημα των βιβλίων και στο ιεκ (που δεν είχαμε βιβλία...) τι
κάναμε?? μμμ... συγγράμματα? πως την λένε την ύλη που φέρνουν και διδάσκουν οι καθηγητές?

ορισμένοι μάλιστα πιο πολύ τους κάνεις για couch potato, παρά για ερευνητές.


εν ολίγοις νομίζω σε γενικές γραμμές οι ιδιοι καθηγητές είναι στο πανεπιστήμιο με διαφορετικό
πρόγραμμα σπουδών, οχι;;

Δεν είναι όλοι όσοι δουλεύουν στο πανεπιστήμιο καθηγητές. Κάποιοι είναι π.χ. εργαστηριακό προσωπικό. Ίσως έχουν παραπάνω εκπαίδευση αλλά όχι πάντα σε επίπεδο διδακτορικού.

Τώρα οι διαδικασίες αυτές διαφέρουν. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος. Το σχολείο έχει ορισμένη ύλη, και αποσκοπεί στο να σου μάθει πολύ βασικές γνώσεις. Για παράδειγμα η ύλη του ΕΠΑΛ στην ηλεκτρολογία βάσει των βιβλιών που μου έχουν δείξει φίλοι επι της ουσίας είναι το πολύ ένα εξαμηνιαίο μάθημα(μπορεί και λιγότερο) στο πανεπιστήμιο , απο τα 50-55 μαθήματα(τα 3 έτη, περί τα 30-35 μαθήματα δηλαδή είναι κορμού/βασικά). Μπορεί δηλαδή σε ένα μάθημα να έχεις να διαβάσεις περισσότερο και απο ότι και για τα 4 μαθήματα των πανελληνίων για να πάρεις έναν αξιοπρεπή βαθμό(>=7). Για αυτό και συχνά στο πρώτο έτος επισημαίνεται στους πρωτοετής να προσαρμοστούν και να αφήσουν στην άκρη την λυκειακή νοοτροπία όσο πιο γρήγορα γίνεται. Δηλαδή πράγματα του στυλ:

"Δεν καταλαβαίνω αυτό, μου το εξηγείτε ;"
Ίσως ενοχλήσει καθηγητές γιατί αντιλαμβάνονται πολύ γρήγορα συνήθως οτι ο άλλος δεν έχει κάτσει καν να το δουλέψει μόνος του και δεν το έχει ψάξει καν. Επομένως υπάρχει η λυκειακή νοοτροπία του έχω μια απορία, πάω στο φροντιστήριο και μου την λύνουν. Άρα το ίδιο θα κάνω και στο πανεπιστήμιο. Προφανώς στην έρευνα όμως αύριο μεθαύριο αυτά δεν υπάρχουν. Γιατί θα έχεις ένα πρόβλημα που ούτε ο καθηγητής θα ξέρει την απάντηση ούτε θα υπάρχει στην βιβλιογραφία. Άλλωστε εαν ήξερε ο καθηγητής την απάντηση γιατί να σε πλήρωνε να κάνεις δουλειά για εκείνον ;

Τώρα το ΙΕΚ είναι άλλη φάση και ακολουθεί άλλη δομή προγράμματος σπουδών. Δεν βγάζει ερευνητές αλλά εξειδικευμένους τεχνικούς. Οπότε δεν δίνεται τόσο έμφαση στην απόκτηση βάσεων όσο πολύ συγκεκριμένων δεξιοτήτων που είναι χρήσιμες για άμεση απορρόφηση στον αγορά εργασίας.

Ανάλογα τα ενδιαφέροντα και τα επαγγελματικά δικαιώματα που θέλει κάποιος, επιλέγει κάποιος τι του ταιριάζει καλύτερα.

 

[Paragontas7000]

Ποιος και γιατί σας τα λέει αυτά; Γονείς; Εκπαιδευτικοί; Πραγματικά απορώ... Ποιο το νόημα να μπεις ΗΜΜΥ/Ιατρική/Νομική με 19,000+ μόρια και να βγάλεις τη σχολή με 6;

Τουλάχιστον, αν χρειάζεται να γίνει λόγος για την "ξέγνοιαστη φοιτητική ζωή" (εδώ επικροτείται το να μην έχεις τίποτε άλλο στο νου σου παρά το πότε θα βγεις με τους φίλους σου; - δε γίνεται το μυαλό κουρκούτι έτσι; ), πρέπει να τονιστεί και η συνέπεια της μετριότητας, τόσο σε προσωπικό (πενία σε ό,τι αφορά την σφαιρική μόρφωση, διαρκής αποφυγή καταστάσεων που δεν βρίσκονται στο "comfort zone" μας κλπ.) όσο και σε ακαδημαϊκό/επαγγελματικό επίπεδο (θέσεις εργασίας με χαμηλό μισθό και γόητρο, καμία ευκαιρία μεταπτυχιακής φοίτησης σε σπουδαία πανεπιστήμια του εξωτερικού κλπ.).

Νομίζω ότι πολύς κόσμος θεωρεί ότι το "να πάρεις πτυχίο" (με οποιονδήποτε βαθμό, σε οποιαδήποτε διάρκεια, με χωρίς καν επιπλέον σημεία στο βιογραφικό) είναι κατόρθωμα ισάξιο βραβείου Νόμπελ. Είναι πραγματικά στενάχωρο. Η δεκαετία του '90 βρίσκεται πίσω μας εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αλλά δυστυχώς πολλοί έχουν κολλήσει ακόμα εκεί.

Για να αποφευχθούν οι παραπάνω "συνέπειες", προσωπικά πιστεύω ότι πλέον οι σπουδές πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν Full-Time Job. Και δεν περιορίζομαι μόνο στην άριστη ακαδημαϊκή απόδοση, αλλά και στο χτίσιμο του κατάλληλου βιογραφικού. Οπότε, εκτός από μελέτη, κάντε πρακτικές, εργαστείτε σε τμήματα του πανεπιστημίου, πάτε στο εξωτερικό, συμμετέχετε ενεργά σε οργανώσεις (ή ιδρύστε τες)... Πέρα από την προσωπική εξέλιξη, θα γίνετε αυτόματα και πιο αποδοτικοί στη μελέτη και τη διαχείρηση των πληροφοριών.

Μιλώντας για τον εαυτό μου: όχι.

- Δεν ήμουν πραγματικά ανεξάρτητος. Ναι, δούλευα παράλληλα, πήρα υποτροφίες, έκανα πρακτική, ό,τι λεφτά έβγαζα τα έβαζα στην άκρη για το μεταπτυχιακό μου... Αλλά γνώριζα πάντα πως, για να πετύχω τους στόχους μου, πρέπει να τα πάω και καλά με τους δικούς μου (ή να βρώ κάποιον χορηγό να μου πληρώνει το νοίκι και τα προς το ζην). Οπότε, αυτή η "ξεγνοιασιά" του τότε ποτέ δεν υπήρχε στην πραγματικότητα (υπάρχει θα έλεγα τώρα, που δουλεύω και συντηρώ τον εαυτό μου 100% μόνος μου).

- Δεν ήμουν συναισθηματικά ώριμος, ούτε επαρκώς κοινωνικοποιημένος. Είχα συνεπώς δυσκολία στην επικοινωνία με τους ανθρώπους, με αποτέλεσμα να έχω ελάχιστους φίλους/γνωστούς. Μεγάλωσα, έμαθα από τα λάθη και τις εμπειρίες... αλλά δεν ήταν και η πιο βολική διαδικασία.

- Δεν ήξερα τι θέλω, τι μου γίνεται, πώς λειτουργεί ο κόσμος εκεί έξω. Η αβεβαιότητα έφερνε διαρκές άγχος, και αυτό με τη σειρά του προκαλούσε σοβαρά προβλήματα συγκέντρωσης και ήταν στοιχείο απωθητικό στις διαπροσωπικές σχέσεις. Βγήκα από το comfort zone μου, σταδιακά, και ξεπέρασα προβλήματα που ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν νόμιζα ότι θα ξεπερνούσα... αλλά και πάλι, δεν ήταν και η πιο βολική διαδικασία.

Να πω ότι δεν έχω σπουδάσει ποτέ στην Ελλάδα και έτσι η άποψή μου να είναι κάπως επηρεασμένη από άλλους παράγοντες. Αλλά τα λίγα καλοκαίρια που πήγα και από τις λίγες παρέες με της οποίες συναναστράφηκα εκεί, η μονοτονία των διαλόγων και ο βαθμός αναισθησίας για το τι γίνεται γύρω τους ένιωθα πως μου έκαιγαν εγκεφαλικά κύτταρα:

- Πώς έγραψες;
- Καλά μωρέ, το πέρασα πιστεύω.


- Ω, ωραίο κωλαράκι έχει αυτή. Της βάζω 8.
- Μίλα της ρε!
- Κάτσε να πιω 2-3 ποτάκια και θα κάνω κίνηση.
...
- Άντε ρε, πήγαινε!
- Κάτσε ρε, είναι με τις φίλες της τώρα.
...
- Άντε ρε, πήγαινε τώρα που είναι μόνη της!
- Δε βαριέσαι μωρέ, τι να της πω τώρα; Μου 'φυγε...


- Θες τσιγάρο;
- Δεν καπνίζω.
- Ε; Τι εννοείς;


- Εσύ τι θα πιείς;
- Χυμό πορτοκάλι.
- Γιατί;
- Ε αποφεύγω το αλκοόλ.
- Πρώτη φορά βλέπω...

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 27 Σεπτεμβρίου 2021

Πριν γυρίσω πίσω, κατά το τέλος του μεταπτυχιακού μου, βγήκα για έναν καφέ με μια κοπέλα. Ήταν η μοναδική φορά που ειδωθήκαμε από κοντά, καθώς μας χώριζε ο Ατλαντικός Ωκεανός.

Μέσα στους επόμενους 8-10 μήνες γίναμε φίλοι, ερωτευτήκαμε, και γίναμε ζευγάρι... και όλα αυτά μόνο μέσω WhatsApp (μηνύματα, κλήσεις και βιντεοκλήσεις).

Ήταν η μοναδική και τελευταία σοβαρή σχέση που είχα με μια γυναίκα. Ήταν ίσως ο μόνος άνθρωπος που με ερωτεύτηκε πραγματικά, παρά τις όλες παραξενιές και ατέλειές μου. Δε θα την ξεχάσω ποτέ, και ας μην έχουμε πια επαφή...

Οπότε: γίνεται και παραγίνεται!

Η ψυχη μου με επιασε ρε φιλε.Ζηστε ρε παιδια ζηστε τη πουτανα τη ζωη.Εχεις δει κανα ειδικο?