Η φθορά είναι μια τελείως υποκειμενική προσέγγιση. Σίγουρα υπάρχει το τέλος αλλά υπάρχει και η επιτάχυνση του τέλους π.χ. όταν κάποιος
δεν εμβολιάζεται ή πλακώνει τα τσιγάρα, κάνει κρεπάλες, είναι 20χρονη και ζει ως 50χρονη ξυνή κτλ. Τώρα το παιδάκι είπε μια πατάτα και εμείς βγάλαμε λαγό στην Ελλάδα. Όταν λέει για την αιωνιότητα, εννοεί να αφήσει κάτι που θα μείνει. Δεν νομίζω άλλες μεγάλες μορφές στις Μαθηματικές ή Φυσικές επιστήμες όταν ήταν 11 χρονών να σκέφτονταν ότι θα βγάλουν θεωρήματα που ακόμη και τα καλύτερα μυαλά του κόσμου δυσκολεύονται να ερμηνεύσουν ακόμη και σήμερα.
Εμείς κάτι τέτοια μυαλά τα βγάζουμε σε μεγαλύτερη ηλικία: look the picture below,
Και πώς μετά θα έχουμε "μεταρρύθμιση" του εκπαιδευτικού συστήματος με κάθε νέα υπουργική ηγεσία; Η απουσία κινήτρου βολεύει το πελατειακό κράτος και την κομματική συνήθεια. Ο κόσμος κοιμάται στον μικρόκοσμό του και η πολιτική απλά συντηρεί νοοτροπίες περασμένου αιώνα. Όσο για την τυπολατρία, είναι εκ του πονηρού. Είμαστε τυπολάτρες εκεί που δεν πρέπει ή μάλλον δεν έχει νόημα γιατί δεν φέρνει κάποιο θετικό αποτέλεσμα για την κοινωνία. Κάθε χρόνο ακούμε για νέους που έβγαλαν 19.000 μόρια και λοιπόν; Τι ακριβώς προσφέρουν στην κοινωνία;