Δεν νιωθω οτι ειμαι μεγαλη απλα καυε καλοκαιρι που δινω το περνάω κλαίγοντας και τον υπολοιπω χρονο διαβάζοντας απο το 2019 και αυτο νε εχει καταβάλει και δεν εχω ζησει απο τα 18 εως τα 20 μοθ και φοβαμαι μηπως και στα 21 μοθ. Δεν μπορω να μου συγχωρέσω οτι θυσίασα δυο χρονια απο τη ζωη μου για 200 μορια
Μην σε κρινεις με τα δεδομένα που εχεις τωρα.
Προφανώς αμα ήξερες ότι δεν θα περνούσες δεν θα έδινες.
Εσυ απλα κυνηγούσες τον στόχο σου και μονο αξια θαυμασμού εισαι για αυτό.
Εκανες ο.τι περνούσε απο το χέρι σου.
Επίσης, ενα πολυ μεγάλο ποσοστο που ξαναδίνει δεν περναει παλι, όταν πρόκειται για τοσο υψηλή σχολή.
Θελω να πω το μεγαλύτερο οπως ειχα ακούσει στο φροντιστήριο αλλα φοβάμαι να πω ανακριβείες.
Δεν είσαι μονη και δεν εισαι χαζη.
200 μορια ειναι ενα σ/λ, δεν ειναι τίποτα.
Απο εκει και περα για την σχολή που θες δεν υπάρχει παρόμοια.
Προσπάθησε να κάνεις delete το τι έγινε και σκέψου τι θες να κανεις σε μερικα χρόνια ως επάγγελμα.
Μολις μπεις στη σχολη σου θα δεις οτι ο χρόνος κυλαει σαν νερακι και γρήγορα οι πανελλήνιες θα ξεχαστούν.
Η σχολη ομως και το πτυχίο θα μείνουν.
Εφόσον εχεις την δυνατότητα να πας να κανεις αυτο που θες, να πας το κανεις.
Πολυ γρήγορα ολα αυτα θα ειναι απλα μια μακριά ανάμνηση.
Θα ειναι απλα μερος της ιστορίας σου.
Ουτε θα γραφει πουθενα στο κουτελο "εδωσα τρεις φορές πανελλήνιες".
Τωρα το ξέρει ο κύκλος σου, στο πανεπστημιο μπορείς αν θες να το πεις σε 4 ατομα που θα κανετε παρεα και απο εκει και περα μολις βγεις στην αγορα εργασίας, στο μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωης σου θα γνωρίζεις ανθρώπους που δεν τους νοιάζει καν τι και πως.
Οχι οτι ειναι ντροπή η ιστορία σου αλλα όπως ειναι φυσικο το γιγαντωνεις μεσα σου και το βλέπεις απο παραμορφωτικό φακό.
Εξάλλου ο.τι και αν κανεις αυτοί που θέλουν να κρίνουν θα κρίνουν.
Εγω Προσωπικά μονο θα θαύμαζα κάποιον που προσπάθησε τόσο πολύ για τον στόχο του.
Ακομα, γιατι δηλαδή να ειναι "χειρότερη" η ιστορία του δεν προσπάθησα ουσιαστικά για τον στόχο μου την πρώτη φορα και βγηκα έξω αμεσως, απο το προσπάθησα 3 φορές και βγήκα εξω;
Η έδωσα 4 και εν τελει μπήκα;
Ξαναλεω ειναι παρα πολυ εύκολο να κρίνεις με τα δεδομένα που εχεις τωρα αλλα αυτό διαστρεβλώνει την πραγματικότητα και σε αδικει.
Δεν σπατάλησες χρόνο επειδή κυνηγήσεις τον στοχο σου.
Καταλαβαίνω πως το λες, και την πικραα και την στεναχώρια και Ολα.
Απλα πραγματικά ολα αυτα ειναι τοσο μικρα απέναντι στη ζωη σου.
3 χρόνια δεν ειναι καν πολλα. Ξέρεις ποσα ατομα δεν παίρνουν πτυχίο στην ωρα τους;
Ακομα η γενια σου ήταν τρομερα ατυχη στο θέμα του Πανεπιστημίου.
Μπηκε, εκανε ενα εξάμηνο και 1.5 ετος εκανε εξ απόστασεως.
Ουσιαστικά τωρα θα κάνει φιλίες, φοιτητική ζωη κλτ και πριν το καταλάβει θα ορκιστεί.
Προσωπικά αυτα τα 2 χρόνια εχω κανει ελάχιστα πράγματα.
Και δεν νομίζω οτι αποτελώ εξαίρεση.
Ο μόνος τρόπος να το ξεπεράσεις ειναι να πας παρακατω.
Παρε μια απόφαση και stick το it.
Αν πας στη β σου επιλογή και σκέφτεσαι διακαώς την πρώτη σαφέστατα δεν θα σε βοηθήσεις πουθενά.
3 επιλογές έχεις.
Η πας στη σχολή που πέρασες και λες στον εαυτό σου οτι θα της δώσεις την ευκαιρία της ή ξαναδίνεις ή πας εξω.
Προσωπικά για χαρη της ψυχικής μου υγείας θα έβγαινα εξω.
Πρέπει να αποφασίσεις αμεσα γιατι ειδικα για την τρίτη επιλογή δεν νομίζω οτι εχεις πολυ χρόνο.
Οσον αφορα την δεύτερη επιλογή αν την επέλεγα δεν θα έλεγα και πολλα πολλα ώστε να εχω την ψυχική μου ηρεμία και να μην νιώθω την πίεση του περιβάλλοντος.
Η πρώτη επιλογή νομίζω πάντα θα σε καίει, και θα σου μεινει απωθημένο η σχολη για την οποία εδωσες 3 φορες.
Βαθειες ανάσες και ολα καλα θα πανε✌
Σημασία εχει να φτασεις εκει που θες, τωρα το πως, μικρη σημασια έχει.
Ο καθενας εχει την δικη του μοναδικη ιστορία
