Αφου εχεις δει και το χωρο απο μεσα, πολυ καλα! Ξερεις τι εχεις να αντιμετωπισεις. Βεβαια, μην θεωρεις οτι καθε εργασιακο περιβαλλον ειναι οπως εκεινο που ησουν, οπως εχεις διαπιστωσει!
Στο λεω αυτο επειδη μια καλη μου φιλη (απο ασχετο κλαδο, γεωπονος) εργαζοταν στην παραγωγη σε ζαχαροπλαστειο, αλλα δεν αντεξε την τοση ορθοστασια στα 36 της, και μετα απο 6 μηνες δουλειας κ ενω της αρεσε, αναγκαστηκε να τα παρατησει.
Οσο για την ουσια του προβληματισμου σου, μεγαλωνοντας, και μαλιστα στα χρονια της κρισης, θεωρω πως η απαντηση βρισκεται καπου στη μεση.
Προσπαθω δηλαδη να κατανοησω και τις συμβουλες που δινουν καποιοι μεγαλυτερης ηλικιας π.χ. Οικοδομοι, που ωθουν με υπερβαλοντα καμια φορα ζηλο, τα παιδια τους να ακολουθησουν καποιο επαγγελμα γραφειου/σιγουρου μισθου.
Προσπαθω να καταλαβω τους λογους που επιλεγουν κατι τετοιο, ακομη κ αν διαφωνω επι της αρχης με το σκεπτικο τους.
Γιάυτο ας πουμε, αν και σιχαινομαι τα σωματα ασφαλειας, αν μου πει καποιο παιδι οτι θελει να ακολουθησει μια καριερα εκει λογω του σιγουρου μισθου, δεν τιθεμαι (πλεον) απολυτα κατα σε κατι τετοιο.