Γι' αυτό δεν τάσσομαι στη μια ή στην άλλη ομάδα. Θεωρώ ότι ένας καλός Μαθηματικός θα πρέπει να είναι σε θέση να φοράει ταυτόχρονα το "μαγικό καπέλο" του θεωρητικού ή εφαρμοσμένου ανάλογα το πρόβλημα που θέλει να μελετήσει. Με την ίδια ευκολία να μπορεί να διαχειριστεί συναρτήσεις ως στοιχεία δυϊκών χώρων αλλά και σε διακριτοποίηση με κάποιον κώδικα.
Το γεγονός ότι μεγάλο ποσοστό Ελλήνων Μαθηματικών αποφοίτων για καθαρά βιοποριστικούς λόγους στρέφονται κυρίως στην Υπολογιστική Νοημοσύνη, Στατιστική και Πληροφορική εν γένει με Οικονομικά, υποτιμώντας την αξία της επιστήμης που σπούδασαν με την στάση τους, δείχνει ότι υπάρχει έλλειμμα γνώσης για το
τι είναι τα Μαθηματικά και αυτό φαίνεται από τους μαζικούς βαθμούς σε βασικά μαθήματα μαθηματικών του προγράμματος σπουδών. Την ίδια άποψη έχουν και οι περισσότεροι Μηχανικοί που τα αντιμετωπίζουν τελείως "στεγνά" σαν υπολογιστικές τεχνικές αλλά μόνο σε καλά τοποθετημένα προβλήματα. Επειδή μόνο με καλά τοποθετημένα προβλήματα δουλεύουν. Άρα δεν κάνουν Μαθηματικά αλλά χρησιμοποιούν Μαθηματικά κάτι που είναι τελείως διαφορετικό.
Η Υπολογιστική Γραμμική Άλγεβρα μιας και αναφέρθηκε τυπικά ανήκει στο σύνορο της Γραμμικής Άλγεβρας (θεωρητικών Μαθηματικών) και της Αριθμητικής Ανάλυσης. Μπορεί να μελετηθεί και θεωρητικά αλλά και εφαρμοσμένα αν γίνουν οι προσαρμογές σε συγκεκριμένα προβλήματα. Δεν είναι σαφής που ανήκει ακριβώς γιατί δεν είναι καθορισμένη εκ προοιμίου η προσέγγιση.
Ένα παράδειγμα πως η Υπολογιστική Γραμμική Άλγεβρα μπορεί να γίνει σκέτη Άλγεβρα. Γιατί πρέπει σε όλα να υπάρχει η αναγκαιότητα για "μοντελοποίηση" ενώ έχουν άλλη χρησιμότητα την ίδια στιγμή; Μήπως το συγκεκριμένο Οικονομικό σύστημα κοινωνίας κάνει κακή χρήση των Μαθηματικών;