Ουσιαστικά υπάρχουν δύο πρόλογοι. Σίγουρα αυτά τα στοιχεία μπορούν να γραφτούν πιο μετά στη πηγή, αλλά αν τα γράψεις σε μια παράγραφο είναι πιο εύκολο και πιο οργανωμένο το γραπτό και δεν υπάρχει το άγχος μήπως ξεχάσεις κάτι. Στον κανονικό πρόλογο, αν κάποιος μαθητής το κρίνει ότι υπάρχει στο σχολικό βιβλίο, είναι μια μικρή παράγραφος ουσιαστικά, που εξηγεί καλύτερα την απάντηση, το γράφει. Εάν κάποιος θεωρήσει ότι δεν μπορεί να γίνει κάποιος πρόλογος, δεν το κάνει. Τώρα για τον ιδιαίτερο πρόλογο (πάνω από τον πρόλογο που σου εξήγησα), γράφεις τα κείμενα που δίνονται (στις πανελλήνιες δεν τις λέμε πηγές αλλά κείμενα), τον συγγραφέα τους, και σε παρένθεση το βιβλίο την ενότητα του βιβλίου. Μερικοί βάζουν όλες τις πληροφορίες που έχει κάτω η πηγή, ακόμα και τις σελίδες που δίνει! Δεν νομίζω να είναι λάθος, αλλά εγώ περιοριζομαι στο βιβλίο και το κεφάλαιο, ούτε τόμο δεν βάζω. Αφού τα γράψω λέω ποιες είναι πρωτογενής ή δευτερογενής πηγές. Πρωτογενής είναι αυτές που γράφτηκαν την εποχή που αναλύουμε, είναι λόγια πολιτικών, μαρτυρίες προσφύγων (το επισημενω αυτό, τίποτα δεν είναι αυτονόητο στις πηγές). Δευτερογενής το αντίθετο προφανώς, γράφηκαν αργότερα. Ανάλογα με την πηγή λέω αν περιέχει αντικείμενο υλικό πληροφόρησης ή υποκειμενικό, ανάλογα με τη φύση της πηγής, βγαίνει προφανώς αυτό με την κοινή λογική. Είχα αναφέρει και για έμμεση ή άμεση πηγή, ούτε αυτό το γράφω, αλλά και αυτό σχετίζεται με την αντικειμενικότητα ή την χρονική περίοδο στην οποία γράφτηκε. Αφού τα γράψω αυτά, επαναδιατυπωνω την ερώτηση. Λέω δηλαδή τα συγκεκριμένα κείμενα εξετάζουν..(το ερώτημα της πηγής).
