Θα προσπαθήσω να μην μακρηγορώ, αλλά θα μπορούσα άνετα να γράφω μέχρι άυριο για το τι έχω ζήσει τις τελευταίες δύο μέρες
Το πρόβλημα είναι, ότι δεν είμαι και δεν υπήρξα ποτέ ο τύπος παιδιού που οι γονείς του το καταπιέχουν. Ξέρω ότι είναι πολλοί οι έφηβοι που απλά κάνουν υπομονή με τον αυταρχισμό των γονέων και περιμένουν να ενηλικιωθούν ή να φύγουν από το σπίτι τους. Εμένα οι γονείς μου ήταν πάντα εντελώς συζητήσιμοι και ελεύθεροι σε αυτό το θέμα. Το βασικό τους μέλημα ήταν να διαβάζω, και επειδή από την 1η λυκείου ακόμα απλά το πήρα όλο πάνω μου και κατάλαβαν ότι μπορώ να βγάζω καλούς βαθμούς χωρίς να με ελέγχουν, οπότε χαλάρωσαν τα λουριά.
Φέτος, από την αρχή της χρονιάς το πήρα όλο πάνω μου. Εγώ ασχολήθηκα με τα φροντιστήρια και το πρόγραμμα, εγώ κανονίζω το διάβασμα και εγώ λέω στον εαυτό μου πότε θα διαβάσει και πότε θα βγει. Όταν βγαίνω κλπ δεν ασχολιούνται, ούτε τους πείραζει αν λχ ένα Σαββατο έρθω σπίτι μετά τις 1 γιατί η σχέση μας είναι τέτοια που με εμπιστεύονται απόλυτα...μέχρι που η μάνα μου φρίκαρε με τον κορονοϊό.
Πέρα από το γεγονός ότι ανοίγω τα ντουλάπια και βλέπω 5 γάλατα μακράς διαρκέιας, 5 πακέτα μακαρόνια και κονσέρβες, έχω και ένα κλίμα απαγόρευσης εισόδου από το σπίτι! Σήμερα δεν με άφησε να πάωω για τρέξιμο για λόγους μόλυνσης, και εχθές πρακτικά δεν μου μιλούσε επειδή βγήκα μετά από την ανακοίνωση του υπουργού. Ως διακιολογία χρησιμοποιεί το γεγόνος ότι η γιαγιά μου έχει κάποια προβλήματα υγείας που την καθιστούν ευάλωτη, αλλά πέρα από το γεγονός ότι δεν έχω καμία επαφή εδ'ω και 2-3 μέρες ακριβώς λόγω του κοροναϊού, της απαντάω τηρεί και ΜΟΝΟ τους μισούς κανόνες υγιεινής(έχει απολυμάνει το σπίτι, δεν θέλει να βγαίνουμε και βλέπει 8 ώρες ειδήσεις την ημέρα, αλλά ας πούμε δεν την απασχολεί πχ αν έχει συμπτώματα γρίπης αδερφός μου αρκετά ώστε να αποφύγει την επαφή μάζι του, ή να την αγχώνει το να πάει μέχρι την αγορά ας πούμε )
Το θέμα με όλον αυτό τον πανικό είναι ότι νιώθω ότι μου χαλάει εντελώς την ψυχολογία και με αποσυγκεντρώνει. Προσπάθησα να εξηγησώ ότι ειδικά τώρα που έχει πάθει ζημιά όλο μου το πρόγραμμα και βρίσκομαι σε μία περίεργη φάση με την χρονιά, δεν μπορώ να ασχολούμαι με όλα αυτά. Επειδή όμως μιλάμε για έναν άνθρωπο που λειτουργεί με το συναίσθημα και τον πανικό αυτή την στιγμή, δεν βοηθάει ιδιάιτερα η κουβέντα. Έχετε κάτι άλλο να προτέινετε;
