Ε ναι μωρέ... γιατί να διώξουμε τους αιώνιους φοιτητές;; Κρίμα είναι...σε 5,10,15 χρόνια θα φιλοτιμηθούν οι καθηγητές να τους περάσουν επειδή θα έχουν βαρεθεί να τους βλέπουν και θα πάρουν πτυχίο.
Και κατά τα άλλα λέμε γτ έχει υποβαθμιστεί το ελληνικό πανεπιστήμιο.
Ως γνωστόν υπάρχουν μόνο φοιτητές που τα ξύνουν και κανείς άλλος που παράλληλα μπορεί να ασχολείται με τον αθλητισμό, τη μουσική κλπ. ή να δουλεύει λόγω ανάγκης...Κι αν υπάρχουν αυτές οι τόσο εξωτικές κατηγορίες ανθρώπων πρέπει να τους στερήσουμε το δικαίωμα της επιλογής ή και το δικαίωμα φοίτησης εξολοκλήρου.
Παρεμπιπτόντως, το ν+2, ακόμα και αν θέλαμε να θεσπίσουμε ένα όριο είναι παράλογο. Οι περισσότερες πολυτεχνικές σχολές, οι φυσικομαθηματικές και πολλές σχολές πληροφορικής έχουν μ.ο. φοίτησης κοντά η και άνω των ν+2 και μάλιστα με ουσιαστικό τρόπο, καθώς υπάρχει μεγάλη πύκνωση σε εκείνα τα διαστήματα. Άλλωστε, οι φοιτητές που φοιτούν πάνω από ν+2 χρόνια δεν κοστίζουν τίποτα γιατί χάνουν τα φοιτητικά προνόμια (πάσο, κάρτα σίτισης κλπ.).
Αυτά είναι μόνο τα τελείως προφανή επιχειρήματα, έτσι?
Το πρώτο και το τρίτο είναι πολύ σωστές εκσυγχρονιστικές κινήσεις. Τα όποια αντεπιχειρήματα είναι γεμάτα ιδεοληψίες. Εξάλλου, ούτως ή άλλως είναι πολιτικά θέματα, και οι απόψεις της ΝΔ ήταν εκ των προτέρων γνωστες στο πολιτικό της πρόγραμμα. Αν διαφωνούσε η πλειοψηφία, απλούστατα δε θα την αναδείκνυε κυβέρνηση. Άμα διαφωνούμε με αυτά που κάνει, στις επόμενες εκλογές θα αναδειχθεί άλλο κομμα ως κυβέρνηση. Έτσι λειτουργεί η αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Αν δεν τη θέλουμε, στις επόμενες εκλογές ψηφίζουμε κόμμα που υπόσχεται αλλαγή του πολιτεύματος.
Δεν υπάρχουν de facto εκσυγχρονιστικά μέτρα (εκτός αν μιλάμε για τεχνολογικά, επιστημονικά ζητήματα), υπάρχουν μέτρα που εξυπηρετούν την υλοποίηση ενός συγκεκριμένου πολιτικού narrative. Νομίζω το έχω ξαναγράψει, τα μέτρα δεν πρέπει να κρίνονται αυθύπαρκτα αλλά στο πλαίσιο του narrative το οποίο τα προωθεί και των δεδομένων κοινωνικών συνθηκών και συσχετισμών.
Σε αυτή τη βάση, το να μιλάς για ιδεοληψίες πέρα από πολύ βολικό γιατί αποφεύγεις να επιχειρηματολογήσεις είναι και ανούσιο. Αφενός περιμένω να επιχειρηματολογήσεις γιατί είσαι υπέρ αυτών, αφετέρου σε ρωτάω αν βλέπεις, τελικά, κάποια σύνδεση μεταξύ των μέτρων στο προηγούμενο μήνυμά μου.
Εξάλλου, ούτως ή άλλως είναι πολιτικά θέματα, και οι απόψεις της ΝΔ ήταν εκ των προτέρων γνωστες στο πολιτικό της πρόγραμμα. Αν διαφωνούσε η πλειοψηφία, απλούστατα δε θα την αναδείκνυε κυβέρνηση. Άμα διαφωνούμε με αυτά που κάνει, στις επόμενες εκλογές θα αναδειχθεί άλλο κομμα ως κυβέρνηση. Έτσι λειτουργεί η αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Αν δεν τη θέλουμε, στις επόμενες εκλογές ψηφίζουμε κόμμα που υπόσχεται αλλαγή του πολιτεύματος.
Έχω εξηγήσει ξανά ποια είναι τα τεράστια μειονεκτήματα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, γιατί επί της ουσίας δεν είναι και ιδιαίτερα δημοκρατική κλπ. Δεν έχει νόημα να τα ξαναγράφω. Το τελευταίο που είπες είναι βλακεία, ξέρω γω πιθανότατα τέτοιο κόμμα δεν θα έπαιρνε καν άδεια για συμμετοχή στις εκλογές.
Το θέμα είναι πως τα πολιτικά ζητήματα τόσο ως προς την ανάλυση όσο και ως προς την δράση, επεκτείνονται πέρα από τα όρια που θεσμοθετεί το κάθε φορά υπάρχον πολιτικό σύστημα. Αλλιώς δεν θα είχαμε καμία εξέγερση, ποτέ και πουθενά.
Τα υπόλοιπα που λες είναι πράγματι προβλήματα. Είναι όμως η κατάληψη το μέσο για την αντιμετώπισή τους; Ίσα ίσα, αν χαθεί το εξάμηνο δεν εντείνει ακόμα περισσότερο το πρόβλημα με το ν+2; Και έπειτα, ποιος έδωσε την εξουσία στις γενικές συνελεύσεις να καταλαμβάνουν το δημόσιο κτήριο του πανεπιστημίου; Δεν υπάρχει καν καταστατικό που να καθορίζει τον ελάχιστο απαιτούμενο αριθμό παρόντων για σχηματισμό απαρτίας στη λήψη αποφάσεων. Η όλη διαδικασία και η απόφαση στερούνται a priori νομιμοποίησης.
Όπως έγραψα και πριν, όσο χρήσιμοι και να είναι οι νόμοι (που είναι), πρέπει να έχουμε υπόψιν πως δεν αποτελούν υπερφυσικές οντότητες υπεράνω της κοινωνίας, αλλά ανθρώπινα κατασκευάσματα που αντανακλούν εν τέλει ένα πολιτικό σκεπτικό, συνήθως αυτό του υπάρχοντος πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Δεν κρίνουμε ένα μέσο μόνο με όρους νομιμότητας, αλλά και ανάγκης, αποτελεσματικότητας κ.α.
Το νομικό πλαίσιο από όσο ξέρω για τους φοιτητικούς συλλόγους είναι όντως ασαφές. Η ουσία είναι πως οι γενικές συνελεύσεις αντλούν την εξουσία τους από τους αριθμούς. Όσοι περισσότεροι συμμετέχουν, τόσο πιο στέρεα γίνεται η απόφαση. Για τις καταλήψεις η εμπειρία δείχνει πως έχουν αποτέλεσμα.
Δεν μπορεί η κάθε φοιτητική παράταξη να χρησιμοποιεί τον σύλλογο ως πολιτικό όχημα για μικροκομματικές κινητοποιήσεις. Αυτό (πρέπει να) ισχύει, είτε στην κυβέρνηση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΔΑΠ θέλει κατάληψη, είτε η ΕΑΑΚ λόγω ΝΔ.
Μόνο που δεν μιλάμε για μικροκομματικά ζητήματα.
Αν παρει η κυβέρνηση τίποτα από αυτά πίσω πες το και σε εμάς.
Η ιστορική εμπειρία δείχνει πως υπάρχει αποτέλεσμα. Θες παραδείγματα ή θα φιλοτιμηθείς για μια φορά να ψάξεις μόνος σου?
