Σου εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να είσαι πάντα έτσι δυνατή και αισιόδοξη.Καλές σπουδές!
Ευχαριστω παρα πολυ. Το εκτιμω.
Αγαπητη αρχικα μπραβο για αυτο που καταφερες.Ομως να λες τα πραγματα οπως εγιναν.Κανεις δεν σε εκραξε απλα μας ζαλησες να μας λες 3 εβδομαδες για ενα σκονακι και μαλιστα χωρις να καταλαβεις το τραγικο λαθος που εκανες.Επισης δεν παραδεχθηκες οτι δεν ειχες κανει καλη προετημασια γιατι δεν μπορει να εκανες οπως μας λες καλη προετημασια και να εγραψες 5.200 μορια.Τελος δεν καταλαβαινω την ανωτεροτητα που λες?
Ξερεις οτι δεν εχω κανενα προβλημα μαζι σου απλα να μαθεις να παραδεχεσαι τα λαθη σου,κατι που δεν εκανες με το σκονακι.
Ευχομαι οτι καλυτερο στην ζωη σου και μονο χαρες.Η ζωη δεν ειναι μονο πανελληνιες.
1) Το λαθος μου παλεψα πολυ καιρο για να το ξεπερασω. Δεν θελω να το θυμαμαι γιατι ειναι κατι που με στιγματισε ασχημα. Ομως το ξεπερασα λογω των πραγματων που εχω συνηδητοποιησει και εχουν γινει σε'μενα τα οποια και θεωρω αρκετα μεγαλες αφορμες για να "ξεχασω" ο,τι εγινε τοτε. Επισης καταλαβαινω πως μιλουσα υπερβολικα πολυ γι'αυτο. Ισως μαλλον δεν θα'πρεπε απο την αρχη να μιλησω γι'αυτο διοτι δεν νομιζω πως θα επαιρνα ιδιαιτερη παρηγορια οπως νομιζα αρχικα οταν το ειπα. Δεν μπορουσα να το ξεπερασω στην αρχη και εννιωθα πολλες τυψεις. Γι'αυτο ειχα μιλησει υπερβολικα γιαυτο. Θα μου πεις, αλλοι δοκιμασαν να κρυβουν το βιβλιο ή το κινητο μεσα σε αδιαβροχη θηκη μεσα στο καζανι της τουαλετας και δεν θα εννιωθαν τοσες τυψεις οσο εγω στην περιπτωση που θα τους επιασαν. Εγω ισως απο την αλλη να νιωθω ενοχες για το παραμικρο διοτι παντα υπηρχαν τοξικα και δηθεν φιλικα ατομα στη ζωη μου που με εκριναν και με κατηγορουσαν ακομα και για θεματα που δεν ευθυνομουν. Τουλαχιστον αυτο υπεθεσα εγω προσφατα αλλα ειναι αλλο θεμα.
Επισης, δεν πηγαινα σε καποιο φροντηστηριο. Ειναι αληθεια αυτο. Μονη μου εκανα την προσπαθεια. Εδω βεβαια καλα καλα δυο φιλοι μου που πηγαιναν φροντηστηριο παλι ειχαν γραψει τρεις φορες πιο χειροτερα απο εμενα και ας ειχαν προετοιμαστει καλυτερα σε σχεση με εμενα. Ή ακομα και μια φιλη μου η οποια ηταν μαθητρια του 17 σαν εμενα, (δεν ξερω αν πηγαινε φροντηστηριο βεβαια) ειχε γραψει καπου στα 7000 μορια και δεν περασε πουθενα απο,τι ακουσα. Ουτε καν ιατρικη που στοχευε. Οποτε παιζει ρολο και η ψυχολογια του καθενος μας διοτι οπως και να εισαι ψυχολογικα, αυτο αποτυπωνεται στο χαρτι σου. Τουλαχιστον ξερω να πω για εμενα και για την αλλη μου φιλη οτι ειμασταν χαλια ψυχολογικα οταν ηταν να δωσουμε. Εδω επισης μια ακομα φιλη μου, που ενα φροντηστηριο δεν πηγε και εγραψε 6000 μορια ή και πιο χαμηλα, ουτε αυτη περασε πουθενα. Οποτε δεν νομιζω πως παιζει τοσο μεγαλο ρολο η προετοιμασια αλλα παιζει ρολο και η ψυχολογικη κατασταση. Για παραδειγμα οταν εδωσα για Lower, που ηταν να δωσω τα γραπτα, ειχα κακη αρχη με το listening και με ειχε παρει απο κατω. Και μεχρι να μαθω τα αποτελεσματα, ειχα τρομοκρατηθει οτι δεν θα εχω περασει διοτι ημουν με το σκεπτικο οτι εγραψα χαλια αλλα οταν πηρα τα αποτελεσματα τον Ιουλιο (που μας περασε), εμαθα οτι το περασα τελικα με PASS. Στο speaking ειχα παρει Pass διοτι ημουν ηδη καλα ψυχολογικα την ημερα που το εδινα. (Γιατι ναι εγω τα γραπτα και τα προφορικα σε ξεχωριστες μερες τα ειχα δωσει). Στο Listening ειχα παρει Low Pass, στο GVR ειχα παρει Pass (παναγια μου και χριστε μου για πως το καταφερα και πηρα pass εκει διοτι συνηθως στα ιδιαιτερα μαθηματα μια πηγαινα καλα, μια ασχημα) και στην εκθεση επειδη δεν ειχα προλαβει να την κλεισω με ενα "yours truly" για παραδειγμα ειχα παρει Borderline Fail. Που σημαινει πως αν ημουν καλυτερα ψυχολογικα και στα γραπτα θα μπορουσα να παρω σε ολα pass ή ακομα και honour. Αυτο που εχει σημασια ειναι οτι προσπαθησα αλλα καταφερα να το παρω. Και επειδη παρολο την ατομικη μου προετοιμασια που ειχα κανει για τις πανελληνιες, μονιμως πανικοβαλομουν, στεναχωριομουν, νευριαζα, βιαζομουν, κοντεψα να αρρωστησω απο το πολυωρο διαβασμα κτλ., και κατεληξα να ειμαι σε ασχημη ψυχολογικη κατασταση, θεωρω πως αυτα ευθυνονται περισσοτερο για το γεγονος οτι ειχα γραψει τοσο χαμηλα ειδικα οτι με πηρε απο κατω. Αυτο δεν σημαινει ομως οτι δεν προσπαθησα. Ο,τι και να εγινε, εκανα ο,τι μπορουσα και ας ημουν χαλια ψυχολογικα. Και το ιδιο πιστευω και για τους φιλους μου και τους συμμαθητες μου. Ανεξαρτητα για το τι εγινε και πως εγινε και πως ηρθαν τα πραγματα στον καθενα μας. Δεν γινεται εξαλλου σε ολους μας ολα τα πραγματα να ερχονται με την ακριβως ιδια καταληξη διοτι ο καθενας μας διαφορετικα βλεπει μια εμπειρια. Ολοι εχουμε διαφορετικες αδυναμιες, δυνατοτητες, ταλεντα, χαρακτηρα, προσωπικοτητα και αλλα χιλια τοσα πραγματα. Επισης, μπορει να ημουν απο αυτους που εχασαν αυτην την μαχη αλλα κερδισα τον πολεμο και ειμαι καλα με τον εαυτο μου. Και ναι, το ξερω πλεον οτι οι πανελληνιες δεν ειναι η ζωη η δικη μου ή του καθενα γενικα. Δεν καθοριζει και τιποτα σπουδαιο. Το μονο που καθοριζει ειναι απλα ενα αβεβαιο μελλον για ολους και οποιος καταφερει να κερδισει αυτη τη μαχη, ειναι οπου τυχει η μπιλια ωστε να βεβαιωθει το μελλον του μεσω αυτης της επωδυνης και αδικης διαδικασιας. Ενω οσοι χανουμε, βρισκουμε εναλλακτικες λυσεις ωστε να κερδισουμε τον πολεμο. Παντως για την ανωτεροτητα που λεω εννοω με λιγα λογια οτι δειχνεις ανωτεροτητα με το να μην τα βαζεις κατω, ο,τι και αν εχει συμβει, οπως και να εχει συμβει και να συνεχιζεις να στεκεσαι στα ποδια σου ψαχνοντας λυσεις για πως θα βρεις τον δρομο σου. Αυτο αποδυκνυει το ποσο δυνατος ψυχικα εισαι.
2) Νταξει παλι καλα που δεν εχεις κατι μαζι μου. Εξηγησα βεβαια πιο πανω το γιατι το καταλαβαινω αυτο που ειπες. ^^"
3) Ευχαριστω παρα πολυ το εκτιμω. Ειναι καιρος λοιπον να "λαμψω" και εγω.
