Εγώ θα συμφωνήσω με τον @Indiana Jones (τον δικό μας, όχι του George Lucas) σε ό,τι έχει να κάνει με την περιγραφική αξιολόγηση. Σε τελική ανάλυση, τι πάει να πει το «19» στα μαθηματικά; Δηλαδή, ο μαθητής είναι 95% καλός στην πρόσθεση, 95% στην αφαίρεση, 95% καλός στο να υπολογίζει ολοκληρώματα κ.ο.κ.; Ή μήπως είναι ένας μέσος όρος των δεξιοτήτων του μαθητή; Δηλαδή ο μαθητής είναι 90% καλός στα όρια, 100% ακριβής στην τριγωνομετρία κ.λπ.; Και η μαθηματική διαίσθηση; Πώς τη μετράμε αυτή; Ή, ακόμα καλύτερα, γιατί η Μαρία που είναι μαστόρισσα στα όρια και, γενικά στους αλγεβρικούς χειρισμούς να θεωρείται καλύτερη (19) από τον Κωστάκη που δεν είναι τόσο καλός στα τεχνάσματα κ.λπ., αλλά έχει εξαιρετικά πλούσιες αναπαραστάσεις για τις έννοιες που χειρίζεται; (π.χ. απαντάει σε όλες τις ερωτήσεις γραφικά) Σε τελική ανάλυση, και οι δύο μαθητές έχουν ισχυρά σημεία, απλά βρίσκονται σε διαφορετικούς άξονες.
Κι όταν λέμε περιγραφική αξιολόγηση δεν εννοούμε «Καλός είναι, μωρέ, λίγη δουλειά θέλει», αλλά κανονική έκθεση αξιολόγησης που, πέρα από τα τεχνικά ζητήματα του μαθήματος, να περιλαμβάνει και τη συναισθηματική υπόσταση του μαθητή, τις αντιλήψεις, τις πεποιθήσεις και τη δράση του στην τάξη. Αλλά μάλλον αυτό δε μας βοηθάει να λέμε ότι «το παιδί μου είναι καλύτερο από του γείτονα».
Οπότε, και τα αριστεία, έτσι γενικά και αόριστα, τι νόημα έχουν; Να πούμε ότι ένας μαθητής διακρίθηκε για τις επιδόσεις του σε έναν διαγωνισμό, σε μία ολυμπιάδα (αθλητική ή ακαδημαϊκή), να πούμε ότι διακρίθηκε για μία ενέργειά του, να το καταλάβω, αυτό είναι δείγμα αριστείας. Τώρα, το να διακρίνουμε τα παιδιά σε «καλούς» μαθητές και «κακούς» μαθητές με 10-15 βαθμούς να το καθορίζουν, δε νομίζω να είναι η θεμιτή αριστεία.
