Αυτό ναι, αυτό συγκεκριμένα δεν με εξέπληξε γιατί το είχα ήδη ακούσει σαν φήμη.

Τα υπόλοιπα, όμως, και οι συμπεριφορές, και η δική της και του Sollers...

Και ο Ντεριντά στο νεκροταφείο! Μα...!

Καλά, για τον BHL δε θα μιλήσω, νομίζω το μεγαλύτερο μέρος του αναγνωστικού κοινού θα έσκασε στα γέλια και με τη συμπεριφορά του και με τις ατακάρες του!

Τον Φουκώ τον αποτύπωσε πολύ καλά, ταίριαζε αυτή η περιγραφή δάνδη νομίζω στην περσόνα του εκείνα τα χρόνια.

Ειδικά ο διάλογος με το Ντεριντά στο ψυχιατρείο όλα τα λεφτά. Κι εδώ να πω πόσο μου άρεσε που συνέδεσε τη septième fonction με αληθινά γεγονότα (πχ. με Αλτουσέρ). Μου άρεσαν και όλα τα γλωσσολογικά σχόλια. Και ο Ντελέζ, θεούλης.
Και, από τη στιγμή που εμφανίστηκε ο λατρεμένος Έκο, απλά ΗΜΟΥΝ ΣΙΓΟΥΡΗ.

Ποιος άλλος θα μπορούσε; Ειδικά απ' τη στιγμή που το αρνήθηκε!!

Αλλά τι γλώσσα ο τύπος, τι λόγος! Ήταν τέραστιος φόρος τιμής στα pastiches & postiches του αυτό το βιβλίο!

Και στο έργο του Μπαρτ. Τον αγαπάω το Μπαρτ. Πάντα σκεφτόμουν "ρε, να πάρει, του έτυχε αυτό το ατύχημα του ανθρώπου πριν γράψει κάτι απόλυτα λογοτεχνικό"!
Γενικά, με ενθουσίασε!
Άντε να δούμε και τον Eddy τώρα.