Ενδιαφέρον το άρθρο του protagon. Ελλιπής, ωστόσο, η δημοσιογραφική έρευνα.
Προτού εκθέσω τον αντίλογό μου, θα ήθελα να πω ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχει καμιά ειδική κατηγορία. Διεκδικούν οι πάντες την εισαγωγή τους στο ίδιο τμήμα (ο καθένας), όπου το πρόγραμμα σπουδών είναι κοινό για όλους. Ανεξάρτητα τον τρόπο με τον οποίον έχεις εισαχθεί, το ίδιο πράγμα θα σπουδάσεις με όλους τους υπόλοιπους.
(Θα ήταν άξιο απορίας, αν το κράτος εφάρμοζε την ισότητα στην απόλυτη μορφή της- όπως απαιτείται και εδώ- και δεν προέβλεπε ειδική μεταχείριση (ειδικές κατηγορίες) προσαρμοσμένη στις ιδιαιτερότητες του καθενός, ποσό θα επιζούσε)
Πάραυτα, η μόνη ειδική κατηγορία που "ενοχλεί" είναι οι αθλητές. Σε προηγούμενή μου δημοσίευση παρέθεσα έναν πίνακα στον οποίο κατέγραψα των αριθμό των εισαχθέντων ανά ειδική κατηγορία στις Ιατρικές Σχολές. Ακόμη περιμένω να μου αιτιολογήσει κάποιος τον λόγο ύπαρξης και των λοιπών ειδικών κατηγοριών. Ενοχλούν μονάχα οι 44 θέσεις που κλέβουν - καθ' υπέρβαση- οι αθλητές, και όχι οι 284 των υπόλοιπων κατηγοριών;
Συνεχίζω να υποστηρίζω ότι, από όλες τις ειδικές κατηγορίες, οι αθλητές αποτελούν την εγγύτερη στην γενική σειρά. Ας αναζητήσει ο καθένας το σύστημα εξέτασης της κάθε κατηγορίας, καθώς επίσης και τις βάσεις της κάθε μίας. Οι αθλητές είναι οι μόνοι (μαζί με τους μουσουλμάνους - εξαιρετικά χαμηλές βάσεις-) που εξετάζονται στα ίδια ακριβώς θέματα, στις ίδιες αίθουσες, μαζί με τα άτομα της γενικής σειράς. Επιπλέον, η πριμοδότηση γίνεται επί του συνόλου των συγκεντρωθέντων μορίων , και επί αυτών διαμορφώνονται οι τελικές βάσεις. "Δυστυχώς", τα αθλήματα είναι πάμπολλα, οι διακρίσεις χιλιάδες και οι θέσεις (ορθώς) ελάχιστες. Κατά συνέπεια, και ειδικά για τις σχολές υψηλής ζήτησης, οι βάσεις αγγίζουν ταβάνι. Ως εκ τούτου, δεν εισάγονται "τυχαία" άτομα. Όλα τα παραπάνω, για να δικαιολογήσω την εγγύτητα των εισαχθέντων αθλητών σε αυτούς της γενικής σειράς. Θα ήθελα, με ανάλογη επιχειρηματολογία, να μου αιτιολογήσετε όποια εγγύτητα υπάρχει και όποια δικαιοσύνη απορρέει από τις λοιπές ειδικές κατηγορίες.
Σχολιασμός με τα παρόντα δεδομένα
[...]όταν τον πολιόρκησαν μαμάδες νεαρών αναπληρωματικών να βάλει τα βλαστάρια τους να παίξουν στον τελικό, έστω 2 λεπτά, για να περάσουν χωρίς εισαγωγικές στο Πανεπιστήμιο. Φαντάζομαι το ίδιο πράμα έχει γίνει πολλές φορές σε συλλόγους και μικρές Εθνικές, αλλά και σε άλλα αθλήματα, ακόμα και για ασήμαντες, για τους μη ρέκτες, διεθνείς διακρίσεις.[...]
*Προϋπόθεση για την αναγνώριση της διάκρισης, είναι η συμμετοχή στο 50% των αγώνων. Δυστυχώς, και 10 δευτερόλεπτα να έχει παίξει κάποιος, μπορεί με μαγικό τρόπο (Ελλάδα...) να του αναγνωριστεί η διάκριση.* Η απουσία ελέγχου θεωρώ πως δεν θα έπρεπε να αναιρεί την προσπάθεια όσων όντως προσπάθησαν- ειδικά στα ατομικά αθλήματα, σίγουρα έπαιξε σε όλους τους αγώνες!- ούτε να εκλαμβάνεται ως η ουσία του νόμου...
Ακουσα με προσοχή πολλούς συμπαθείς και μετριοπαθείς ανθρώπους του αθλητισμού, που μιλούσαν για εξοντωτικό χτύπημα στον αθλητισμό ή καταδίκη των αθλητών σε αμορφωσιά, αλλά χωρίς πειστικά επιχειρήματά για την αναγκαστική σύνδεση της επαγγελματικής άθλησης με τη μόρφωση – απλώς τη θεωρούσαν αυτονόητη. Ομως δεν νομίζω ότι είναι και μάλιστα σε τέτοια κλίμακα.
Η σύνδεση της επαγγελματικής άθλησης με τη μόρφωση δεν είναι αυτονόητη. Αυτονόητη είναι η προάσπιση και ενίσχυση, από το κράτος, τόσο της μόρφωσης, όσο και της επαγγελματικής άθλησης. Η πρώτη, έστω και εσχάτως, τα καταφέρνει. Η δεύτερη, όμως, δεν έχει στον ήλιο μοίρα. Δεν νοείται, ως επί το πλείστον, η έννοια του επαγγελματικού αθλητισμού στη χώρα μας. Ο πιο δόκιμος όρος είναι ο "ερασιτεχνικός πρωταθλητισμός", με ό,τι αυτός συνεπάγεται.
Επίσης, η ερασιτεχνική ("επαγγελματική") άθληση, συνυπάρχει με τη μόρφωση, καθώς μιλάμε (κατά κύριο λόγο, πάλι!) για διακρίσεις στα τελευταία 4 χρόνια, άρα μεταξύ 14-18 ετών.* Μάλλον, δεν μπορούν να συνδεθούν, όπως ισχυρίζεται ο αρθρογράφος. Αν κάποιος, ωστόσο, τα συνδέσει (συνδυάσει) επιτυχώς, ε ίσως και να πρέπει να τον δούμε από άλλη οπτική γωνία...
Η σύνδεση της άθλησης με τη μόρφωση δεν είναι αυτονόητη. Δεν θα έπρεπε να είναι ούτε επιτακτική. Δυστυχώς, όμως, είναι.
[...] εδώ όμως βλέπουμε ότι υπάρχουν προνόμια και για επιτυχίες που οι περισσότεροι δεν τις πληροφορούνται καν. [...]
Επομένως, κριτήριο θα έπρεπε να αποτελέσει και η πληροφόρηση. Στη χώρα που επενδύονται εκατομμύρια σε αθλήματα που αποδεικνύουν το πρόσωπό της καθημερινά, στη χώρα που σκοτώνονται για μια "ιδέα" (ομάδες). Ως σχόλιο μονάχα, αν η πληροφόρηση στρεφόταν εκεί που έπρεπε, αν τα χρήματα επενδυόταν εκεί που έπρεπε, ίσως να μην υπήρχε αυτό το thread, ίσως να χαιρόμασταν σε πιο συχνή βάση. Αν...
[...]Γιατί λοιπόν να μην πριμοδοτείται ένα παιδί που έχει πάθος με το υποβρύχιο ψάρεμα, τη φωτογραφία ή το μπριτζ; Ακριβώς γιατί το χόμπι του δεν ενδιαφέρει την κοινωνία.[...]
Σύγκριση χόμπι με πρωταθλητισμό. Μακάρι να έκανε την προετοιμασία ενός αθλητή- έστω και για έναν χρόνο- ο αρθρογράφος, και θα απέσυρε κατευθείαν αυτή τη σύγκριση.
Δεν είναι δυνατόν να στερούμε τη θέση από έναν άλλο μαθητή στο κλειστό σύστημα εισαγωγικών που έχουμε στη χώρα μας, ως τιμωρία γιατί δεν έχει και αθλητικό ταλέντο να συνεισφέρει στην εκπαιδευτική του επιτυχία. Το κάθε παιδί κάνει τις επιλογές του και πρέπει να διδαχθεί ότι αυτές έχουν κόστος που πρέπει να καταβάλει – οι παράλληλοι δρόμοι δεν γίνεται να τέμνονται.
Το ίδιο το "κλειστό σύστημα" (κλειστό, αν και το 1/4 των φοιτητών Ιατρικής προέρχεται από ειδικές κατηγορίες), προβλέπει ευνοϊκότερη μεταχείριση για τις λοιπές ειδικές κατηγορίες. Σίγουρα, όμως, οι αθλητές ενοχλούν.
Και εγώ νιώθω "αδικημένος" που δεν είμαι μουσουλμάνος, αλλογενής, ομογενής, μαθητής εσπερινού ή ΕΠΑΛ. Προσωπικές επιλογές...
Η Κατερίνα Στεφανίδη, μια συμπαθέστατη κοπέλα και ασφαλώς μεγάλη αθλήτρια, αντέδρασε έντονα στην κατάργηση της πριμοδότησης στις Πανελλαδικές. Πώς θα της φαινόταν αν σε έναν μεγάλο αγώνα η ίδια πηδούσε 4,85 μ. αλλά έχανε το χρυσό από αντίπαλο που πήδησε 4,80 μ., με το αιτιολογικό ότι η άλλη είχε αποφοιτήσει από τη σχολή της με άριστα;
Η αγαπημένη μου σύγκριση.
Ο αθλητής λοιπόν, όχι μόνο έχει επαφή με τη μόρφωση, άρα αριστεύει σε αυτή. Πως όμως η αποφοιτούσα θα πηδούσε 4,80, δίχως επαφή με τον πρωταθλητισμό;
Εν ολίγοις, απόλυτη ισότητα δεν γίνεται να υπάρξει. Ό,τι ειδικό, εγείρει αδικίες ως προς το φυσιολογικό.
Τέλος, τα παραθυράκια που δίνονται και τα περιθώρια που προβλέπονται είναι πολλά (κάποια επισημαίνονται με " * ").Η ανάγκη αναθεώρησης του νόμου, δεν συνεπάγει και την κατάργησή του.
