Λοιπόν, δείτε πώς έχει το θέμα και καταλήγετε να τρώγεστε χρονιάρες μέρες.
Οι μεν μικρότεροι, τα λυκειόπαιδα, στα 15-16 σας έχετε μια αρκετά ωραιοποιημένη άποψη της πραγματικότητας και του τι θέλετε να γίνετε στην ζωή σας. Θεωρείτε ότι εκεί στον
έξω ενήλικο μεγάλο τρομερό κόσμο όλα είναι δυνατά αρκεί κάποιος να γουστάρει αυτό που σπουδάζει και θα βγάλει την άκρη.
Wrong. Γιατί όλοι μπορείτε να φέρετε ένα παράδειγμα ανθρώπου που πείσμωσε, πήρε την πιο επίπονη και την πιο παράταιρη οδό και τα κατάφερε και είναι ευτυχισμένος, και ίσως μπορείτε να φέρετε και παραδείγματα ανθρώπων που παρά τις αντιξοότητες λόγω επαγγελματικής επιλογής έχουν δουλειά και τα βγάζουν πέρα. Αυτό ανάλογα με το επάγγελμα μεταφράζεται σε διαφορετικό πσοοστό επί των αποφοίτων κάθε χρόνο, η σκληρή πραγματικότητα όμως είναι ότι τις περισσότερες φορές το ποσοστό αυτό δεν πλησιάζει ούτε από μακριά την πλειοψηφία των πτυχιούχων.
Δεν θέλω να σταθώ τόσο στα μεγαλόπνοοα σχέδια για μεταπτυχιακά, διδακτορικά και ακαδημαϊκές θέσεις, από ανθρώπους που στα 16 τους το πιο απαιτητικό (συνήθως) που έχουν κάνει είναι να ξενυχτήσουν για να προλάβουν διάβασμα σχολείου και φροντιστηρίου, αλλά να ξέρετε το εξής: Παρά την θέληση και τα όνειρα που έχουμε στην νεαρή ενήλικη ζωή μας, είμαστε άνθρωποι και όχι προγραμματισμένα ρομπότ. Και είμαστε άνθρωποι που αλληλεπιδρούν με άλλους ανθρώπους και μεταβάλλουν/παρατάνε/δημιουργούν όνειρα και σχέδια. Ο καθένας αυτό μπορεί να το μεταφράσει όπως θέλει.
Και όσον αφορά τους μεγαλύτερους, έχουμε φάει το αγγούρι και αρκετοί από εμάς σκεφτόμαστε/αν "πολύ θα ήθελα κάποιος να μου είχε βαρέσει το κεφάλι στον τοίχο όταν έλεγα ότι θέλω να περάσω σχολή κινηματογράφου" (τυχαίο παράδειγμα). Ωστόσο αυτό που πολλές φορές ξεχνάμε, είναι ότι η διαχωριστική γραμμή μεταξύ του να συμβουλεύω και του να γαμάω την ψυχολογία του άλλου που τώρα ξεκινάει την ζωή του, είναι πολύ λεπτή και δεν είναι λίγες οι φορές που την περνάμε. Ίσως καλοπροαίρετα κάποιες φορές, ίσως για να τους "προστατεύσουμε", ίσως σε μια προσπάθεια να το παίξουμε εξουσία στους μικρότερους που δεν βγήκαν ακόμα από το αβγό. Πολλές φορές πάντως η ζημιά γίνεται ακόμα και με τις καλύτερες των προθέσεων.
Το point μου στους μικρότερους που ψάχνουν απαντήσεις στο θέμα, για να κλείσω, και μετά μπορείτε να πάτε να φάτε αρνί με την ησυχία σας, είναι να κάνετε όνειρα, γιατί δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν, αλλά να ακούτε και τους γύρω σας ακόμα και όταν σας προσγειώνουν και σας "αναγκάζουν" να παρεκκλίνετε από αυτά. Να παίρνετε feedback. Μην ψάχνετε τις εξαιρέσεις για να επιβεβαιώσετε τα λεγόμενά σας, αλλά τους κανόνες. Μπορεί να είστε η φωτεινή εξαίρεση και να ξεφύγετε από την ρουτίνα της αναζήτησης εργασίας. Στατιστικά μιλώντας πάντα όμως, δεν θα είστε, και θα καταλήξετε να ψάχνετε δουλειά σε μία χώρα που διώχνει τα παιδιά της και προσφέρει μεροκάματο μόνο σε θέσεις επισιτισμού ή τηλεφωνικά κέντρα. Τότε, σε στιγμές αυτοκριτικής και αυτομομφής, ειδικά αν σας συντηρούν ακόμα οι δικοί σας, ίσως χτυπήσετε τον κεφάλι σας στον τοίχο. Στην τελική αν σας λένε αρκετοί το ίδιο πράγμα, δεν είναι όλοι τους σκατόψυχοι που δεν θέλουν να σας δουν να γίνεστε κάτι...
Καλό Πάσχα σε όλους και με μέτρο την χοληστερίνη σήμερα