Nαι απλά Στεφανία, όταν ζητάτε από τον άλλο να είναι ο εαυτός του να είστε και εσείς ο εαυτός σας. Στην Ελλάδα (μιας και ανακίνησα το θέμα), σε μεγάλο μέρος των νέων υπάρχει παράκρουση ταυτότητας. H παρακμιακή Ελληνική τηλεόραση και τα social media κάνουν διαγωνισμό στις πιο κιτς εμφανίσεις και συμπεριφορές (μαλλιά, τατουάζ, πόζες, άρθρωση λέξεων, ...) που όποιος έχει λίγο μυαλό, βαράει ενέσεις με νέα μνημόνια. Η ένθερμη αγκαλιά, το φιλί στο μάγουλο, η αυθόρμητη συνομιλία χωρίς υπόνοιες για φλερτ ακόμη και το να παραδεχθεί κάποια κοπέλα ότι αυνανίζεται αποτελούν θέματα που η κουλτούρα της Ελληνορθόδοξης wanna be Αμερικανιάς δεν το επιτρέπει. Aπό τη μια νομίζουμε ότι είμαστε αεράτοι και ψάχνουμε αεράτους και από την άλλη ψάχνουμε να δούμε γιατί ο άλλος ή η άλλη μας μίλησε, κάτι που συνομήλικοι στο εξωτερικό ζουν τη ζωή τους πολύ πιο φυσιολογικά χωρίς συμπιεσμένα απωθημένα και κόμπλεξ (άλλα να λέμε, άλλα να θέλουμε και άλλα να νιώθουμε). Ποτέ δεν κατάλαβα για ποιο λόγο στη χώρα μας θεωρούμε ΤΟ γεγονός αν κάποιος ερωτεύεται ή όχι. Σε σωφρονιστήρια μεγαλώνουν οι περισσότεροι-ες; Αφού οι ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες χτυπάνε κόκκινο στις εφηβικές ηλικίες.
Σημαντική διαφορά.
Μια νέα Ελληνίδα αν τη ρωτήσεις για το θέμα του φλερτ θα σου ξεκινήσει κοινωνική πολιτική με παρουσίαση του μακροοικονομικού μοντέλου ανάπτυξης της Ελληνικής οικονομίας φτάνοντας να σου πει ότι οτι ο άλλος δεν έχει τατουάζ (έλλειψη σοβαρών επιχειρημάτων χωρίς νοηματική σχέση). Μια δυτικοευρωπαία, στο ίδιο θέμα, θα σου απαντήσει ότι είναι φυσιολογικό και ανθρώπινο (σπάνια λέξη στη χώρα μας) ή δεν θα της κάνει εντύπωση όσο η ερώτηση, μιας και εφόσον είναι νεαρή ζει τη ζωή της στην ηλικία της χωρίς να ψάχνει το δανειακό χρέος της χώρας της 500.000 χρόνια πριν καθώς όλοι γνωρίζουν ότι δεν είναι τέλειοι (κόντρα στο παραμύθι του Έλληνα της μεταπολίτευσης) και ότι η ζωή δεν έχει αύριο αλλά τώρα! Θέλω να πω ότι ζούμε μια ζωή και λόγω ταχύτητας έχει χάσει το χρώμα της. Τότε που καταλαβαίνουμε την αξία της συνήθως είναι αργά.