Το σκεπτικό είναι απλό, ενισχυτική διδασκαλία και στήριξη των μαθητών μέσα στο σχολείο από το σχολείο. Πιστοποίηση σε ξένες γλώσσες και Η/Υ μέσα στο σχολείο. Δεν είναι ούτε επανάσταση ούτε καν μεταρρύθμιση. Απλά λύνει κάποια μεμονωμένα ζητήματα μέχρις ότου γίνουν τα μεγάλα. Η παραπαιδεία σαν "σώμα" ζει και τρέφεται από αυτά, το σύστημα των βαθμολογιών, των εξετάσεων και των Πανελλαδικών.
Αυτά που προτείνεις δεν είναι εφικτά με την τωρινή μορφή που έχει το σχολείο.
Κατ΄αρχήν ποιος θα κάνει ενισχυτική διδασκαλία και πότε; Οι ίδιοι οι καθηγητές που διδάσκουν και το πρωι; Αδύνατον λόγω ωραρίου εργασίας και εντελώς αναποτελεσματικό (το μοντέλο έχει ήδη δοκιμαστεί τη δεκαετία του 80 και απέτυχε παταγωδώς). Θα έρθουν άλλοι καθηγητές να δουλέψουν την απογευματινή και βραδινή βάρδια; Με τι θα τους πληρώσουμε; Αν μας περισσεύουν χρήματα για να πληρώνουμε διπλάσιο αριθμό καθηγητών, μήπως να τα ρίχναμε κάπου αλλού π.χ. προσλήψεις καθηγητών για το κανονικό σχολείο, βελτίωση σχολικών κτηρίων, υποδομές κλπ;
Είναι καλή ιδέα να παρατείνουμε την ημερίσια παραμονή των παιδιών στο σχολείο για να τους προσφέρουμε ενισχυτική διδασκαλία; Πότε θα φάνε αυτά τα παιδιά; Πότε θα ξεκουραστούν; Πότε θα δουν τις οικογένειές τους;
Για να μπορέσεις να στηρίξεις τους μαθητές κατά τη διάρκεια της σχολικής ημέρας (και να μην τους κρατάς στο σχολείο αμανάτι) πρέπει να ελαφρύνεις το πρόγραμμα. Πράγμα που σημαίνει λιγότερα μαθήματα και διαχωρισμό των μαθημάτων σε υποχρεωτικά και επιλογής ώστε να μην κάνουν όλοι οι μαθητές όλα τα μαθήματα και να έχουν χρόνο για ενισχυτική διδασκαλία όταν χρειάζεται.
Για τις ξένες γλώσσες χρειάζεσαι καλύτερους καθηγητές, καλύτερους σχολικούς συμβούλους, καλύτερα βιβλία, περισσότερο και καλύτερο υποστηρικτικό υλικό, καλύτερες υποδομές, τμήματα ολιγομελή και απαραίτητα διαχωρισμό των μαθητών ανάλογα με την απόδοσή τους σε 2 ή 3 επίπεδα. Επίσης να επιλεγεί μια πιστοποίηση που να έχει νόημα να τη δώσεις και όχι το ΚΠγ. Τα ίδια με περισσότερα έξοδα για να κάνεις μάθημα Η/Υ. Συμπέρασμα: χρήμα να έχεις να χαλάς.
Χρειάζεται επίσης αυστηρότερη επιλογή καθηγητών, πιθανότατα άρση της μονιμότητας, έλεγχος και αξιολόγηση του διδακτικού έργου.
Αν μπορέσουμε να ρίξουμε τόσο χρήμα στην παιδεία για να φέρουμε τα πάνω κάτω, μπορεί να γίνουμε και Φινλανδία. Να δω την πολιτεία να βάζει το χέρι στην τσέπη και το μαχαίρι στο κόκκαλο και τι στον κόσμο
