Εγώ δεν είπα πως τα παιδιά δεν είναι αθώα ή ότι κάνουν κάτι με πονηρό σκοπό. Όμως πώς να το κάνουμε, όπως λέει και ο Scandal, κατακλύζονται από σεξουαλικού περιεχομένου μυνήματα. Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και καθοδήγηση δεν υπάρχει ούτε στο σχολείο, ούτε στο σπίτι, οπότε τα παιδιά βρίσκονται να μεγαλώνουν μέσα σε μια περιρέουσα ατμόσφαιρα γεμάτη από σεξουαλικές αναφορές, πρότυπα, σύμβολα, υπονοούμενα, χωρίς να μπορούν να μάθουν τίποτε θετικό γι' αυτά. Η αναπάντητη απορεία δημιουργεί μύθο, ο μύθος ανάγκη για υιοθέτηση προτύπων, τα πρότυπα οδηγούν σε καταναλωτισμό (φυσικά σε εφηβική πλέον ηλικία), ο καταναλωτισμός σε κορεσμό. Άκουγα αυτές τις μέρες μια εκπομπή, στην οποία ήταν καλεσμένος ο Θάνος Ασκητής, ο οποίος είπε τα εξής ενδιαφέροντα, που πιστεύω πως σχετίζονται με το θέμα μας: "Οι νέες γυναίκες δεν έχουν τόσο πρόβλημα οργασμού, αλλά κυρίως πρόβλημα έλλειψης επιθυμίας"!!!
Επίσης, ότι "Στη σημερινή εποχή, παρά την φαινομενική απελευθέρωση, υπάρχουν περισσότερα ταμπού στο σεξ, απ' ότι στις προηγούμενες γενιές".
Με δεδομένο ότι έχω παρατηρήσει κι εγώ προσωπικά τις εν λόγω τάσεις, μου έκανε εντύπωση που αυτές επιβεβαιώθηκαν από έναν ειδικό.
Είναι άσχετο άραγε αυτό με τον τρόπο που εισπράτουν τα παιδιά το σεξ στις μικρότερες ηλικίες, δηλαδή στο δημοτικό; Νομίζω πως όχι...
Στο Τζίνι μας θα ήθελα να πω ότι "Ο δάσκαλος γεννιέται, δεν διορίζεται". Το να κάνεις το σωστό, μπορεί να σημαίνει ότι θα πρέπει να έρθεις σε σύγκρουση με τη γνώμη κάποιων. Το ότι σε κάποιον έχει ανατεθεί από την Πολιτεία (και μάλιστα μέσω των περιβόητων εξετάσεων του ΑΣΕΠ) το λειτούργημα (κι όχι κακούργημα) του δασκάλου, του δίνει κάποια δικαιώματα, αλλά και κάποιες υποχρεώσεις. Έτσι, ένας Δάσκαλος με προσωπικότητα, έχει υποχρέωση να διαπαιδαγωγήσει τα παιδιά, ως ειδικός (πτυχίο υποτίθεται της "Παιδαγωγικής Σχολής" έχουν) και δικαίωμα να απαντήσει στον κάθε αστοιχείωτο κι άξεστο γονέα και να τον κολλήσει στον τοίχο (Έπρεπε νά' μουν εκεί και θά' βλεπε ο τύπος). Όμως βλέπω πως αυτό που έγραψα παραπάνω επιβεβαιώνεται. Πλέον ο Δάσκαλος σταμάτησε να κάνει λειτούργημα, αλλά μόνο βγάζει μεροκάματο. Συνεπώς η "ωχ αδερφέ, εγώ θ' αλλάξω τον κόσμο; δε μαμείς, ο μισθούλης να πέφτει, η ζωούλα να κυλάει...", που μάλλον μου στοίχισε και μια αρνητική ψήφο, παίρνει σάρκα και οστά, όσο οι δάσκαλοι συνεχίζουν να είναι έρμαια της κατάστασης. Φυσικά και δεν φταίει ο κάθε δάσκαλος χωριστά, ένας κούκος δεν μπορεί ποτέ να φέρει την άνοιξη. Η όλη νοοτροπία όμως τους χαρακτηρίζει ως σύνολο.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.