Για να γράψεις κάτω από 10 στις πανελλαδικές θέλει συνειδητή προσπάθεια. Άτομο που δεν μπορεί να απαντήσει σε 2 θέματα θεωρίας σε μία εξέταση με μικρή ύλη δεν θα το εμπιστευόμουν όχι μόνο να με χειρουργήσει, αλλά ούτε και να πάει τον (ανύπαρκτο) σκύλο μου βόλτα. Καλώς ή κακώς, η οργάνωση, η διαχείριση του χρόνου και του άγχους και η ικανότητα του να συγκεντρώνεσαι σε ένα στόχο είναι απαραίτητα στην ιατρική: όποιος δεν γράφει καλά στις πανελλαδικές υστερεί σε ένα από αυτά.
Πρόσεξε, δεν λέω ότι τα πανεπιστήμια των Βαλκανίων είναι κακά, επειδή δεν ξέρω. Σίγουρα, αφού στα Βαλκάνια οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν στα νοσοκομεία μέρα και νύχτα από χασάπηδες, βγάζουν και επαρκείς γιατρούς. Το θέμα είναι ότι οι Έλληνες που πηγαίνουν εκεί για να σπουδάσουν είναι αυτοί που απέτυχαν παταγωδώς εδώ, και που πήραν το path of least resistance: αντί να στρώσουν τον κώλο τους και να μάθουν το 0.0001% του όγκου που θα πρέπει να μάθουν στην σχολή, έκαναν ζωάρα και πήγαν σε πανεπιστήμιο χωρίς σοβαρές εξετάσεις. Σε κάθε σοβαρή ιατρική σχολή του κόσμου, η εισαγωγή είναι πολύ δύσκολη, σε αρκετές πιο δύσκολη και απο τις πανελλαδικές (πχ. MCATs στην Αμερική, που δεν φτάνει μόνο ο βαθμός αλλά θέλει ολόκληρο κάρο από προσόντα).
Το σωστό θα ήταν να υπάρχουν εξετάσεις για την απόκτηση άδειας άσκησης επαγγέλματος, όπως πχ. οι USMLE στις ΗΠΑ (οπότε τα βούρλα, και εγχώρια και εισαγωγής, δεν θα περνούσαν ούτε απέξω από νοσοκομείο), αλλά στην μπανανία που ζούμε δεν το έχουμε αυτό.
